Met dank aan de affaire-Pechtold: Zelfs de chicklit wordt wakker!

Sinds een tijdje heb ik me weer eens de gewoonte aangewend om een fictieve column (in feuilleton-vorm) op VROUW.nl, het digitale zaterdagsbijvoegsel van de Telegraaf te volgen. Niet echt iets om me zorgen over te maken, want mezelf kennende zal ik er over een tijdje weer helemaal fláuw van zijn en de ‘meeslepende’ verhalenreeks net zo impulsief afdanken, als ik er aan begonnen ben.
Verslavend zal het niet worden: Het is namelijk chicklit van de bovenste plank en het intuïtieve wéten, dat dit genre, als het ooit zo te pas mocht komen, met 100 procent zekerheid aan het verhaal de draai zou geven, dat, bijvoorbeeld, de Islam “een religie van vrede is”, en absoluut “niets om bang voor te zijn”, behoedt m i j al bij voorbaat voor ‘verslingering’ er aan. Nogmaals, het is maar een voorbeeld.

Maar goed, ik ben toevallig een week of wat geleden op aflevering 145 gestuit, heb digitaal nog een paar afleveringen ‘teruggebladerd’ – niet meer dan drie – en zat daarmee voor mijn gevoel wel stevig genoeg in het verhaal: Het is getiteld: “Dagboek van een minnares”, is dús geschreven in de ik-vorm en beschrijft de perikelen rond de driehoeksverhouding van vertelster (gevorderde twintigster, economisch zelfstandig, levendig en impulsief) met haar van-twee-walletjes-etende minnaar ( getrouwd en vader) en diens achterdochtige echtgenote-en-moeder-van-zijn-kinderen (Alle ingrediënten aanwezig). Enfin, precies in de periode, waar ik middenin viel, vermoedt vertelster-minnares, zwanger te zijn (al weet ze het niet zeker en twijfelt ze daarnaast ook nog aan de herkomst van het kind: een andere ‘scharrel’ is ook nog een optie) en rept er tenslotte tóch maar van tegen de twee-walletjes-eter. Die raakt – voorspelbaar – nogal in paniek van het nieuws, maar probeert haar te bewerken met het nodige gevlei, een dure ring en zachte dwang. Tot zover gelezen.

Vanmorgen realiseerde ik me opeens, dat ik de aflevering van afgelopen zaterdag links had laten liggen. Tóch wel een beetje benieuwd naar het vervolg zocht ik hem op en ziehier de memorabele zinnen, die daar in de derde alinea al gebezigd werden:

‘Mark zeurde door en begon weer met zijn betoog dat ik niet alleen voor een kind kon zorgen. Ik ergerde me ineens dood aan hem.
“Joh, je lijkt Alexander Pechtold wel. Ik las in de Privé dat hij ook zijn vriendin tot een abortus heeft gedwongen. Dat heeft haar heel ongelukkig gemaakt, wil je dat?”’
Voor wie er nog niet mee bekend was, dat elke aflevering van zo’n langlopende soap ècht a la carte van week tot week erbij wordt geïmproviseerd, is dit wel het overtuigende bewijs! Voor mij echter was het bovendien nog het bewijs voor iets anders, dat mij nog aanmerkelijk méér verheugde:
“Hoera: Zelfs de chicklit wordt wakker!”

Wat ik daarmee bedoel, zal ik proberen, uit te leggen:
Rechtuit gezegd: Ik ben van mening, dat bij al het gedram óm- en gejubel óver “Het Recht Op Abortus” van de laatste decennia één wezenlijk deel van die kwestie zwáár onderbelicht is gebleven, namelijk : hoeveel vrouwen er wel niet door hun partner (of iemand anders in hun omgeving, maar meestal door hun partner) tot abortus worden gedwongen!
Ja, de leuze is: Baas in eigen buik.
Maar daar werd van meet af aan in eerste instantie mee bedoeld: Vrij om naar believen wát uit eigen buik te laten VERWIJDEREN.
Ja,de leuze is tevens: De vrouw beslist.
Maar daarvoor geldt in wezen hetzelfde: Men ging – en gaat – daarmee op de eerste plaats uit van de kapers op de kust, die de vrouw de mogelijkheid tot abortus weer willen AFNEMEN.

Maar de andere kant van de medaille dan, hoe zit het daarmee?
Want daar wordt in de praktijk naar mijn smaak veel te weinig op gefocused!
Door Links, door het feminisme – hoewel juist díe groep alle reden zou hebben om daar alert op te zijn: Zwangerschap is, biologisch gezien, nu eenmaal té weinig een mannenzaak om de man dáárin het laatste woord te laten hebben, naar de éne kant toe … óf naar de andere.

Het is geen sinecure om voortdurend twee kanten aan een kwestie tegelijk in de gaten te houden. Maar tóch zou dat hier, zéker hier, dringend noodzakelijk moeten zijn.
Ook voor een boekengenre als de ‘chicklit’ zou hier een taak weggelegd zijn, om de eenvoudige reden, dat dit genre zeer brede lagen van de bevolking, de vróuwelijke bevolking, bereikt: Als zij pretendeert, haar lezers een impressie te geven van het (moderne) leven zoals dat is, dan moet zij zich tevens geroepen voelen om hen er zéker op dít vlak bewust te van te maken, dat een ‘vrije keuze’ iets moois is… zolang er tenminste ècht SPRAKE is van een vrije keuze, waarbij uiteindelijk NIEMAND zich moet laten leiden door de belangen van iemand anders, dan van hemzelf… in ieder geval niet bij zoiets als het kiezen voor zoiets persoonlijks als abortus.

– Een Rachel Hazes, die in haar tearjerker-bekentenissen tegenover de MSM aan de grote klok hangt, dat ze twee maal een abortus heeft laten ondergaan “omdat haar ‘geliefde’ André het zónder nog weer een kind erbij al zwaar genoeg had” krijgt mijn waardering niet: Zij geeft voor mijn gevoel het verkeerde signaal af.
– Aan een Anja Meulenbelt, die in “De schaamte voorbij” verongelijkt verhaalt over de tegen-demonstranten bij een pro-abortus-demonstratie: “Alsof ook maar één vrouw voor haar plezier een abortus laat doen; alsof het niet altijd klóte is, als het moet!” had IK wel willen vragen: “Van wie moet het dan?”

En dat is wat mij betreft NIET vanuit het één of andere christelijke principe, lezer! Ik BEN uiteindelijk ‘pro choice’: Ik zou alleen graag zien, dat het nadrukkelijker als een ‘choice’, in dit geval speciaal een ‘choice’ van de VROUW, waarover iedere VROUW voor ZICHZELF beslist, maar dan ook ècht voor zichzèlf, zou worden benaderd.

Daarom, hoe walgelijk deze hele affaire-Pechtold op zichzelf ook mag zijn, vind ik het ergens best positief, dat het zo massaal de aandacht trekt. Dat zelfs het genre chicklit, dat, wat je er verder ook van mag vinden, wèl de aandacht van groepen vrouwen uit alle lagen van de bevolking heeft, er blijk van geeft, dit probleem te onderkennen en bereid te zijn, het op te pakken! Ze deed het eerder nooit noemenswaardig, maar door dit èchte “Real Life” geval schijnt ze wakker geschud te zijn.

Vrij naar George Orwells’ Winston Smith zou je misschien kunnen stellen: “Als er hoop is, dan ligt die bij de chicklit!” Althans, vanaf nú misschien.

Door: Theresa Geissler.

2 gedachten over “Met dank aan de affaire-Pechtold: Zelfs de chicklit wordt wakker!

  1. Zwangerschap is, biologisch gezien, nu eenmaal té weinig een mannenzaak om de man dáárin het laatste woord te laten hebben”…”

    Integendeel, mannen hebben het éérste woord, daarmee is hun inbreng (!) in de zwangerschap compleet.

    ” “Van wie moet het dan?” ”

    Misschien zijn er omstandigheden die de vrouw zélf laten denken dat het absoluut moet. Het is niet altijd de (een) man die daartoe verplicht.

    j.c.th.kohler@ziggo.nl

    Like

  2. Wat betreft dat eerste: Exact, meneer Köhler: De complete eerste inbreng (nog letterlijk ook), naast welke de inbreng van de vrouw even onontbeerlijk is en daarbij aanmerkelijk zwaarder, langduriger en veeleisender, om van het emotionele aspect maar te zwijgen! (Is het immers niet frappant, dat ondanks al deze aspecten het dikwijls genoeg juist de VROUW is, die de zwangerschap wenst?)

    En wat betreft dat tweede: Net zo exact; spijker op de kop zelfs! Dat zouden zulke feministen als Meulenbelt zich dan ook dubbel moeten realiseren opdat juist zij de beslissing lètterlijk aan zichzelf houden, want je zult dat soort wijven de kost geven, die hun ‘beste vriendinnen’ eveneens een abortus aanpraten!
    Het hoeft inderdaad niet altijd een man te zijn; in feite ís het ‘m dat nu juist!

    Like

Reacties zijn gesloten.