Typisch kenmerk van angst: Het smoren van elk relativerend tegengeluid.

Door: Theresa Geissler

Voorpagina-nieuws op Nu.nl vanmorgen: Het pesten op de middelbare scholen is aan het afnemen (Nou, hoezee! Nu de basisscholen nog, want daar was het, volgens dat bericht, hetzelfde gebleven). Maar goed, waar het mij eigenlijk om gaat: In een daaraan gerelateerd bericht, dat het verschijnsel-pesten trachtte te analyseren, las ik achteloos wat reacties na, waarbij ik wel bijzonder getroffen werd door de volgende, zo’n drie maanden geleden gepost:

“Groepsdynamiek wordt bepaald door een optelsom van de verschillende persoonlijkheden. Ik vraag me dan ook af,wat je bedoelt met zwakste schakel? in mijn optiek komt pesten vaak voort uit een vooringenomen standpunt over hoe een groep zou moeten functioneren. Het is een actie, die gefundeerd is op angst, denk je niet?
In die zin zou je kunnen stellen, dat in een groep waar de zwakste schakel gepest wordt, de groepsdynamiek zo rigide en eng is dat de gepeste wel eens het sterkste individu zou kunnen zijn.”

Want, lezers, dat beschreef wel zó exact de situatie op de site, waar ik meer dan vijf jaar actief ben geweest, maar waar ik tenslotte noodgedwongen heb moeten vertrekken, dat het bijna een ‘Aha-Erlebnis’ genoemd kon worden! Geen scholieren in dit geval, maar volwassenen en ‘slechts’ digitaal gebonden aan de groep. Maar dan nog blijft het effect hetzelfde.

Hoe leg ik dat uit? Ik wil het modder gooien als het even kan graag vermijden. Maar feiten blijven feiten:
Wat om te beginnen eer lijk moet worden gezegd: Genoemde site – haar identiteit houd ik dan principieel maar voor mezelf – is oprecht realistisch ingesteld en hevig “pro-Geert”, wat mij me er dan ook aanvankelijk zo goed deed thuisvoelen. De wrijvingen ontstonden pas langzamerhand, toen ik bij mijzelf -zonder overigens het Realistische gedachtegoed te verloochenen – naar sommige punten kritischer begon te kijken – waar juist bij anderen, althans bij een gevormd, dominant groepje, de ‘verstarring’ toesloeg.

Wat die ‘verstarring’ inhield? Globaal gezien ongeveer dit: Een aan verafgoding grenzende verering van ‘boegbeeld’ Geert Wilders, gepaard gaande met een on-uitgesproken taboe op het onder woorden brengen van datgene, wat hij in jouw ogen -heel menselijk natuurlijk- minder goed aanpakte en beter anders zou kunnen doen. En daarnaast de – eveneens binnen dat dominante groepje – aanzwellende neiging tot hypochondrie, dus tot de overtuiging, dat alles tóch al verloren was, en dat wij allen, niet eens bij wijze van spreken, waren gedoemd om binnen 50 jaar óf onder het juk van de Islam, óf in werkkampen, gesticht door de EU, te eindigen, zodat verzet, in welke vorm ook, niets meer hielp. Dát was, wat je van dat dominante groepje diende te geloven, en wie daar tegenin ging, werd vroeg of laat het mikpunt.

Ik zal niet te zeer in details treden, maar ik gíng er tegenin en dus wèrd ik dat mikpunt. En bepaald niet op ethisch-verantwoorde wijze: In plaats van relevante argumenten te hanteren, ging het dominante groepje op de persóónlijke toer, dus met volkomen uit de lucht gegrepen aannames, die desondanks door de blogleiding niet werden verwijderd (weliswaar was daar een blogregel voor opgesteld, maar die werd, zeker op het laatst, al praktisch niet meer gehanteerd, om welke reden dan ook, en zeker de dominanten hadden dat in de gaten). Op den duur ging het dusdanig hard tegen hard, dat onze blogmaster besloot, dat, als dan door het verwijderen van één persoon -ik- de rust onder de overigen kon terugkeren, dat dan maar moest gebeuren. Einde verhaal – voor mij.

Enfin, nu zit ik op mijn eigen blog. Maar wat ik met dit alles maar wil zeggen: Bovenvermelde opmerking van die reageerder op Nu.nl appelleerde voor mijn gevoel wel bijzónder sterk aan dit alles!

Trefwoord: Angst. De angst onder déze reageerders/blogmedewerkers op bedoelde site is inmiddels zó versterkt door wederzijds aanpraten, dat men zich bijna hysterisch vastklampt aan één persoon – Wilders – waarbij men uit het oog verliest, dat de goede man uiteindelijk ook maar een mens van vlees en bloed is, als wij allemaal, die net zo goed kan falen in bepaalde dingen, al zijn zijn ideeën op zichzelf nog zo reëel en juist!

Maar waar een dergelijke tendens van angst eenmaal heeft postgevat is het hek vaak volkomen van de dam: Daar wordt elk tegengeluid gekwalificeerd als verraad, elk opgeblazen doemscenario dat wordt doorgeprikt gezien als sabotage en tenslotte wordt, al dan niet stilzwijgend, besloten, dat de verrader- en saboteur het veld moet ruimen, waarbij er geen middel hoeft te worden geschuwd – letterlijk.

Angst, verder, die verscheidene mensen op diezelfde site in de loop der jaren bijvoorbeeld in onversneden racísten heeft veranderd, óók al door het ‘elkaar aanpraten.’ En dat, terwijl racisme in beginsel helemaal geen kenmerk van het Realisme is! (Islamkritiek, immers, heeft met racisme in feite niets uit te staan.)
Angst, angst, angst….Angst maakt meer kapot dan je lief is! We willen op de eerste plaats toch wel graag een gezónd Realisme, zou men zo denken!

De slotconclusie van die reageerder op Nu.nl:
“…….dat in een groep waar de zwakste schakel gepest wordt, de groepsdynamiek zo rigide en eng is dat de gepeste wel eens het sterkste individu zou kunnen zijn.”

Zó ver wil ik zelf niet gaan. Al is het altijd verheugend om van een ander, hoe anoniem ook, te vernemen, dat er nog hóóp voor je is.

Door: Theresa Geissler.

3 gedachten over “Typisch kenmerk van angst: Het smoren van elk relativerend tegengeluid.

  1. Dit is de eerste en enige reactie die ik op je blog zal plaatsen: ik ben, na dit verhaal gelezen te hebben, blij dat ik je van mijn blog verwijderd heb. Achteraf had ik het al veel eerder moeten doen. Je hebt me de nodige goede reaguurders gekost.

    Like

    1. Aha? Zoals i k dan gaandeweg tot de conclusie gekomen ben, dat ik op mijn beurt al veel eerder uit mezelf had moeten vertrekken, kennelijk?
      De sfeer op jouw blog is verstard en verzíekt, Bert: Jullie klampen je dusdanig vast aan Geert, Geert en nog eens Geert, dat het een mens de adem beneemt. Ik waardeer hem ook nog steeds – in zekere zin. Maar ik weiger om daarom te stoppen met zelf kritisch nadenken en als ik met mijn eigen zintuigen waarneem, dat sommige dingen nu eenmaal anders zouden moeten, omdat de hele PVV op den duur aan het vastlopen is, dan zal ik niet schromen, om daarvan uiting te geven.
      Een goede raad: schaf jij maar rustig je blogregel 4 af: Hij is al tijden van nul en gener waarde. Jij en je “goede reaguurders” genieten nu eenmaal van de tendens, om iedereen met een gedachtegang die niet 100 procent die van jullie is, op een bepaalde manier “op z’n plaats” te zetten en dan zeg ik het nog lieflijk! Jijzelf ook, want anders had je wel frequenter ingegrepen!
      Ik heb je niet langer nodig: Ik heb intussen een goed contact met MM en Peter Helmes heeft me zoëven een alleraardigst comment gestuurd. Ik red me verder wel.
      Veel geluk allemaal met jullie “leuke” sfeertje. Bert.

      Like

  2. Het beheerbeleid bij E.J.Bron laat in mijn ervaring te wensen over. Ik zal daar nooit berichten posten. Er wordt teveel naar mijn mening met scherp geschoten, op de persoon gericht. Dat levert geen zinvolle en vruchtbare discussies op.

    Like

Reacties zijn gesloten.