De lijdensweg van een Moslim-politicus in een Kuffar-land (waar de vrouwen té veel vrijheid genieten).

azarkantweet-ekiz

Farid Azarkan is met afstand de grootste azijnspuiter van “DENK”.

Nooit heb ik díe man nou eens voor de camera’s zien verschijnen, waarbij er een lachje afkon (wat aan de andere kant misschien ook wel weer zijn goede zijde heeft, vergeleken bij het constant tartende, malicieuze glimlachje van zijn kompaan Kuzu, dat moet ik toegeven.

Hoe dan ook, Azarkan lijkt voortdurend op het oorlogspad: Steevast beginnend met een verbeten gelaatsuitdrukking en duidelijk denkend: “Ik zal ze laten merken, dat het me ernst is”, wil hij dan in de loop van het gesprek nog wel eens uit zijn slof schieten, waarbij zijn ogen vuur spuwen, zeker als degene tegenover hem -uiteraard altijd een ‘Kuffar’ – weigert, bakzeil te halen. Want dáármee kan hij absoluut niet uit de voeten, noch weet hij dit afdoende te verbergen.

Ook deze week was het raak: Via twitter en zonder dat hem iets gevraagd was. Zijn chronische ontstemming gold dit maal een column van Fidan Ekiz in het AD, waarin ze ten overvloede haar pijlen weer eens richtte op Moslimbroeder-in-schaapsvacht Tariq Ramadan, inmiddels aangeklaagd wegens diverse verkrachtingen en gevallen van seksuele intimidatie in verschillende europese landen.

Ondertussen alweer oud nieuws, maar goed: Azarkan zat er, middels twitter, dus bovenop, als een bok op de haverkist, om de schrijfster de sneer mee te geven, dat het véél meer zijn nut zou hebben als dergelijke grieven gespuid waren richting figuren als Wilders, Baudet, Dijkhoff enz. in plaats van richting een Moslim. De vraag is nu, waarom hij zich uitgerekend híer geroepen voelde, om de puntjes op de i te gaan zetten.

Was het vanwege de achtergrond van de columniste, die opvallend veel lijkt op die van bijvoorbeeld Ebru Umar: Nederlands-Turkse uit een seculier nest, geboren en getogen in Nederland en beiden met carriëres in de media? Die van Ekiz weliswaar iets minder opvallend en daarnaast tot op heden níet glansrijk bekroond door een vasthouden-op-Turkse-bodem-tijdens-een-vakantie, maar daar tegenover staat, dat ze vier jaar getrouwd is geweest met niemand minder dan Wierd Duk, wat haar plaats binnen deze politiek-maatschappelijke discussie net zo goed duidelijk maakt!

Is het dát, wat Azarkan als door een adder gebeten doet opspringen bij deze hekeling van een ‘Moslim’? Afgezien van dat hij misschien tóch al on-uitgesproken van mening is, dat Ramadan als islamitische man gewoon in zijn rècht staat door te doen, wat hij gedaan heeft; reden, waarom hij er nóóit voor gearresteerd had mogen worden, ook al is dat helaas in deze Kuffar-landen nu eenmaal de gebruikelijke gang van zaken? Vindt hij het voorál stuitend als een vróuw, daarbij ook nog een vrouw met Turkse roots, openlijk te kennen geeft, dat ze het met die gang van zaken eens is?
Goed, zelf heeft hij Marokkáánse roots, maar wat hen verbindt, is immers de Islam, in wiens naam ze sámen één lijn zouden moeten trekken, teneinde ooit de zege op de ongelovigen te behalen! Daartoe heeft h i j zich immers ook aangesloten bij DENK en mèt de twee Turken, Kuzu en Oztürk, de handen ineen geslagen …

Maar ja, tegelijkertijd beseft hij in zijn achterhoofd natuurlijk wel, dat vrouwen als Umar en Ekiz hier nooit voor zullen kiezen. Omdat zij, vanuit hun vróuw-zijn, juist voor de westerse samenleving hebben gekozen en om die reden openlijk aan de kant van die samenleving staan. Tegenóver mannen als Ramadan aan wie zij zich niet loyaal tonen, zoals zij zouden behoren te doen. In de optiek van Azarkan telt het niet, dat deze vrouwen uit seculiere families komen: Zij zouden uit zichzelf moeten beseffen, dat een Turk of Marokkaan per definitie niet seculier kán zijn. Vindt hij.

Was het om een Sylvia Witteman, een Cindy Hoetmer, een Ellen Verbeek gegaan, dan had hij er misschien nog schouderophalend van weggekeken: Van dergelijke Kuffar-vrouwen kun je niet anders verwachten. Maar nu het gaat om een schrijfster, die zich normaal gesproken Móslim had moeten voelen…!
Daarom móest en zóu hij nu ook zijn gram spuien; als het niet anders kon via Twitter. Het was het enige, wat hij kón doen en dat zal hij zelf wel beseft hebben.

Arme islamitische-politicus-met-een-missie, in een Goddeloos land, waarin je als Moslim niet eens je eigen vrouwen in bedwang kunt houden!
Dat wordt de komende jaren nog veel vruchteloos schuimbekken en vuur spuwen, in de Kamer, op TV of op Twitter. Vruchteloos, want er iets mee bereiken zal hij uiteindelijk niet. Althans niet bij dit soort “afvalligen”.

Arme Azarkan!

Door: Theresa Geissler.