Berlijn 24/7 in september – BBQ en Mujaheddin in Berlijn

Door: Young German.

Een klein dagboek voor Berlijn, waarin ik, al vertellend en terugblikkend, samenvat, wat dagelijks hier zo meemaak, wanneer het subjectieve relevantie heeft voor het politieke en het maatschappelijke. Aangezien deze lichtelijk autobiografische teksten altijd al goed zijn ontvangen, heb ik besloten, het regelmatig te gaan doen en daarvoor extra aantekeningen te maken. Meer onderhoudend bedoeld, dan als gefundeerd feitelijk artikel.

Gisteren was de zomer nog eens kort in Berlijn op bezoek en mijn vriendin en ik brachten de middag door in Wrangelkiez, dicht bij de Warchau-straat. Een ‘scene’ – wijk, waar zich goede bars en café’s bevinden en waar men ook lekker kan eten. Geliefd bij jonge mensen, bij de hippe kosmopolieten en bij de linkse massa of zij, die zichzelf daar graag toe zouden rekenen. De bomen glanzen in deze dagen reeds geelachtig, doordat het groen door de herfst aan het gebladerte wordt onttrokken.

De kleine ijssalons zitten vol met gezinnen, een multiculturele mix van Duitsers/Europeanen en Oriëntalen/Afrikanen, die allemaal zeer vreedzaam genieten van ijs en zonneschijn. Afgezien van een paar op het gras slapende Afrikanen en de aangrenzende MacDonalds, wiens zitplaatsen buiten vol zitten met gehoofddoekte vrouwen, is hier niets, waaraan men zich bovenmatig zou kunnen storen. Ik tenminste niet. Weliswaar zou ik hier vanwege het vuilnis, het lawaai en de stank niet willen leven, resp. wonen, maar ik kan het hier een middag of avond goed en graag uithouden en plezier hebben. Bij deze of gene straat bleef ik innerlijk kort stilstaan en dacht aan de ene of andere party, waarbij ik daar, of in de buurt, in één van de woningen aanwezig was geweest.

Nu kunnen multiculturalisten en ik het althans over één ding eens zijn: Wij appreciëren de gevarieerde keuken! Reeds vanaf mijn geboorte heb ik zowel de Vietnamese als de Duitse keuken lief gekregen. En aangezien de Duitsers en de vietnamezen beide het varken als kostelijk vlees zeer op prijs stellen, besloot ik, mijn vriendin mee te nemen naar de BBQ-stand in een markthal. Eenmaal daar genoten wij van ons halal-vrije eten en eigenlijk had ik dit verhaal, omdat het tot hieraantoe erg vervelend is,hier überhaupr niet hoeven vertellen, als er niet iets zou zijn gebeurd, wat mij de moeite van het vermelden waard scheen.

Bij het verlaten van de markthal kwamen wij weer op straat, waar twee Arabische mannen, waarschijnlijk Levantijnen, ons tegemoet kwamen. Eén van hen droeg een groen-gevlekte Camo-shorts (Woodland-Pattern), zoals men ze in iedere Militaire winkel vindt. Bovenarmen waren bloot, het gezicht bruin verbrand, goed-verzorgde zwarte baard met een lengte van misschien drie centimeter. Wat aan hem opviel, was echter eerder zijn bovenlichaam-zelf, dat was versierd met een zwart shirt, waarop met witte drukletters het woord “Mujahed” gedrukt stond. Zijn kameraad, die naast hem liep, zag er uit als een doodgewone Arabier uit de dichtstbijzijnde Falafel-winkel.

Voor het geval, dat iemand zich afvraagt, wat Mujahed dan wel te betekenen heeft: Niets anders dan “heilige krijger”, een simpele afkorting van Mujaheddin. Als ik sceptisch zou argumenteren, wat ik graag doe, dan is het een symbool van sympathie voor de Taliban of de IS, de islamitische terroristen over de hele wereld, die zichzelf immers allemaal beschouwen als Mujaheddin en zich op hun krijgstocht voor Allah bevinden. Wat zou eigenlijk het Duitse equivalent zijn voor een hemd, waarop de islamitische krijgers voor God geprezen worden? Misschien een paar hoekige mannen van de ‘Totenkopf-SS in konterfeitsel?

Mujaheddin noemen zich ook de IS-strijders, die in Syrië kinderen en vrouwen stalen stangen door het hoofd steken en mensen de keel doorsnijden.

Ik vind het bovenal verbazingwekkend, dat de linkse hipsters, hippies en hemelfietsers, met wie wij die middag de wijk deelden, zij aan zij konden verkeren met de figuren, die een paar kilometer verderop in Syrië de hunnen schoten door het hoofd hebben toegediend. Homoseksuelen van daken hebben gegooid en liberalen tot hun hoofd in het zand ingroeven en er vervolgens met vrachtwagens overheen reden.

Misschien moest ik maar eens met een “Höcke” of een “Weidel”hemd door Berlijn gaan lopen en kijken, wie er op me reageert, en hóe. Terwijl men als openlijke jihadist of als vriend van de jihad naar het schijnt nauwelijks wordt opgemerkt, kan ik meer dan verzekerd zijn van de aandacht van de laat-Romeinse Berlijner, als ik mij met een konterfeitsel van Gauland door Wrangelkiez zou bewegen.

Door: Young German.
Vertaling: Theresa Geissler.