“Racisme”, “fascisme”, “antisemitisme” enz, enz. De etiketten worden weer geplakt, maar weten de plakkers ook, wat ze precies inhouden?

Afbeeldingsresultaat voor lodewijk asscher
Door: Theresa Geissler.

Zo’n stukje op DDS vandaag, waarin de aannames je weer eens om de oren vlogen: http://www.dagelijksestandaard.nl/2018/09/asscher-boos-dat-jovd-pegida-racist-edwin-wagensveld-uitnodigt-maar-knuffelt-zelf-met-antisemiet-jeremy-corbyn/

Ik begin maar met de slot-opmerking te citeren:
“Wellicht past het Lodewijk Asscher dus om wat meer bescheidenheid te tonen. Ja, Wagensveld is een geflipte racistische mafketel. Maar Asscher is wel de allerlaatste die het morele gezag heeft om anderen te kapittelen dat ze jodenhaters staan te knuffelen op een partijcongres.” (Met Jeremy Corbyn van Labour dus.)

Om maar direct de koe bij de horens te vatten: Van Wagensveld kun je véél beweren – zelfs dat “mafketel”. Maar niet, dat hij racistisch is!

Ik kan daar, dacht ik, wel min of meer over oordelen, doordat ik enige tijd wat nauwer bij Pegida Nl. betrokken ben geweest – èn er weer op ben afgeknapt, hoofdzakelijk vanwege de nodige grieven over het interne beleid aldaar. (zie ook mijn eerdere artikel over Pegida Dresden:    https://theresasvisie.com/2018/09/13/pegida-dresden-leeft-nog-steeds-wat-is-haar-geheim/) De grootste grieven kwamen voort uit de té sterke neiging van Wagensveld om zichzelf te nadrukkelijk op de voorgrond te plaatsen, met, wat mij betreft, als klapstuk het drie maanden lang opschorten van alle Nederlandse activiteiten om zelf onder de Bulgaarse- en Ciciliaanse zon in nep-jungles de nep-held te gaan uithangen. Dát was voor mij de druppel…

Maar uiteraard maakt hem dat nog niet tot een racist. Ik zou liegen als ik zou beweren, dat ik hem al die tijd op ook maar één racistische uitspraak heb kunnen betrappen. Wèl op anti-islamítische uitspraken, maar hoe vaak moet er nog op gewezen worden, dat dat geen racisme ís, omdat de Islam een ideologie is en géén ras? Het zit op exact dezelfde lijn als Moslims als “de nieuwe Joden” bestempelen: De Joden, immers, zijn altijd een vólk geweest. Weliswaar van ca. 375 na Chr. tot 1948 een onthéémd volk, maar tóch. Sinds wanneer zijn daarentegen “Moslims” één volk te noemen?

“Moslims zijn de nieuwe Joden”. “Fascisme”. “Racisme”. “Antisemitisme”. Het zijn allemaal van die kreten. Of ze überhaupt ergens op slaan vragen degenen die ze bezigen zich niet eens meer af. Omdat ze zich amper nog kunnen heugen, wát ze precies inhouden.

Een Jeremy Corbyn van Labour schijnt metterdaad antisemitische uitspraken gedaan te hebben – uit mijn hoofd citeren kan ik ze persoonlijk niet. Asscher heeft zèlf Joodse wortels, hoewel officieel niet, wánt niet via de moederlijke lijn, wat binnen het Jodendom een vereiste is. Dat hij zichzelf niet levensbeschouwelijk-Joods voelt, is evident: Hij voelt zich sociaal-democraat, wat in zijn optie ongetwijfeld inhoudt: wars van alle religies, dus ook van de Joodse: Agnosticus, atheïst, dat wenst hij hoogstwaarschijnlijk te zijn.

Dat hij – evenals Jeremy Corbyn – verworden is tot een hartstochtelijke Moslim-knuffelaar, is niets anders dan een symptoom van de onbegrijpelijke gedachtekronkel van, pak weg, de laatste 35 á 40 jaar, waaraan de hele progressieve politiek lijdt, en die inhoudt, dat je je als progressief dient af te zetten tegen al het religieuze – maar tegelijkertijd de Islam de hand boven het hoofd moet blijven houden. Vraag ze indringend, deze paradox nader te verklaren en ze kúnnen het niet.

Het afwijzen van de rol van Israël in het Midden-Oosten-conflict komt automatisch voort uit diezelfde gedachtekronkel. Vraag deze mannen of ze van mening zijn, dat Israël als geheel zou moeten verdwijnen en ze zullen dat beiden ontkennen, ook Corbyn.

Het is dan ook niet zo, dat dergelijke politici ‘antisemitisch’ zijn in de zin van deportatie, Endlösung, getto-vorming en gaskamers, ook al zijn dat sinds WO II bijna automatisch de associaties, die dat beeld oproept. Dit zeg ik niet om het verschijnsel an sich te verdedigen, maar wèl om er op te wijzen, dat de etiketten, zie oh zo gauw worden opgeplakt, zo verschrikkelijk éénduidig zijn en gespeend van elke nuance – wat zelden of nooit een realistisch beeld oplevert.

Wat men trouwens omgekeerd net zo goed kan stellen: De Islam eenzijdig het etiket blijven opplakken van een “religie van vrede” is wel zó verschrikkelijk bezijden diezelfde realiteit, dat, als men dáár niet snel mee ophoudt, de gevolgen desastreus kunnen zijn

Etiketten plakken is, kortom, nooit aan te bevelen: De werkelijkheid ligt vrijwel altijd gecompliceerder.

Door: Theresa Geissler.

3 gedachten over ““Racisme”, “fascisme”, “antisemitisme” enz, enz. De etiketten worden weer geplakt, maar weten de plakkers ook, wat ze precies inhouden?

  1. “…wánt niet via de moederlijke lijn, wat binnen het Jodendom een vereiste is.”

    Binnen de liberaal Joodse gemeenschap is het al jaren mogelijk om Jood te worden voor mensen die via de moederlijke lijn of anderszins geen Jood zijn.
    Binnen de orthodoxe Joodse gemeenschap worden die “nieuwe Joden” steeds vaker als Jood beschouwd en geaccepteerd, hoewel daar nog de nodige strijd over gaande is.

    j.c.th.kohler@ziggo.nl

    Like

  2. Tja, dat die strijd binnen de orthodoxe Joodse gemeenschap nog steeds gaande is, wil ik graag geloven:
    In ieder geval heeft de toenmalige tiener Aram Brucker nog in 1988 bakzeil moeten halen:
    U heeft overigens gelijk, wat die liberale Joodse Gemeenschap betreft: Inderdaad is de moeder van de jongen via die weg tot het Jodendom toegetreden.
    Maar voor het orthodoxe Maimonides-Lyceum was dat in geen geval doorslaggevend:
    https://www.digibron.nl/search/detail/012e9237b6935437a7942c03/maimonidesschool-mag-aram-brucker-weigeren

    Like

Reacties zijn gesloten.