“Vroeger was alles beter” is géén realisme.

Afbeeldingsresultaat voor huisvrouw jaren 50

“Carriëre voor de man, zorgtaken voor de vrouw”. Sommige, door nostalgie bevangen ‘realisten’ durven het anno 2018 nóg steeds (of alwéér) te suggereren.

 

Het is waar, dat wij, realisten, niet bepaald staan te juichen over de ontwikkelingen van dit moment:

Op de eerste plaats zien wij het aantal migranten onevenredig toenemen en daarmee de Islam. Dat baart ons zorgen, waarbij we niet de indruk krijgen, dat we door ook maar één andere politieke richting worden gehóórd. – zelf geloof ik eerlijk gezegd, dat dat niet eens helemaal conform de werkelijkheid is, dat wil zeggen: het linkse kamp is  op dit gebied weliswaar het meest hardnekkig-blind, ook al, omdat het voor hen de grootste prestige-kwestie is. Maar zéker binnen de klassiek-gevestigde politieke gelederen, dus die van CDA en VVD, zie je, als je goed oplet, heel langzaam hier en daar wel wat inzichten doorsijpelen, vooral omdat de feiten zich nu eenmaal niet verloochenen … Het gaat alleen zo oneindig veel trager, dan wij, realisten, graag zouden wíllen.

En dat maakt ongeduldig, zeker doordat bepaalde progressieve tendensen zo tegenstrijdig- en daarom zo onbegrijpelijk zijn, wat aanleiding geeft tot wrevel.

Een goed voorbeeld hiervan is het hedendaagse feminisme: Wie zich in deze tijd officieel “feminist” noemt, jammert veelvuldig en luidruchtig over het toenemende geweld tegen vrouwen, maar wijst daarbij steevast beschuldigend naar de “boze, witte man” in plaats van naar het eigenlijke gevaar: de oriëntaalse – veelal islamitische – migrant. Ze houden ronduit hysterische demonstraties tegen de  democratische verkiezing van een Amerikaanse presidentskandidaat, die ze als ‘seksist’ betitelen, of tegen het verschijnsel ‘seksuele intimidatie’in het algemeen, aangevuurd door organisaties als “me too”. Waarbij ze zich uitdossen als wandelende vagina’s, zowat de meest smakeloze, seksistische kostumering, die denkbaar is, en ze totaal niet in de gaten hebben, hoe ze zichzelf op die manier voor schut zetten en hoe vréselijk ze hiermee de plank misslaan!

Schadelijk voor henzelf èn voor hun mede-vrouwen, voor wie ze het in één moeite door verpesten. Want elke vorm van doorslaan kent zijn maatschappelijke weerslag, die dan op háár beurt doorslaat, de andere kant uit. En wel juist van de kant van hen, die afwijzend staan tegenover dergelijke als ‘links’ te boek staande types, dus van diegenen, die zichzelf wel degelijk als ‘realist’ beschouwen.

Men ziet dat bijvoorbeeld aan de neiging van sommige ‘realisten’ om nostalgische gevoelens te ontwikkelen voor de periode, waarin volgens hen “Nederland nog Nederland was” en “alles duidelijk vast lag.” Een zinloze tendens, omdat alles, wat sindsdien is gewijzigd, of zelfs verdwenen, eenvoudig niet meer paste in het veranderde tijdsbeeld met veranderde inzichten, en daarom niet meer moet worden terug gewenst.

Sommige reacties op de You Tube filmpjes van de Kamer-debatten van deze dagen spraken wat dat betrof eveneens boekdelen: Deze keer lag VVD- staatssecretaris van Defensie Barbara Visser onder vuur bij de reaguurders en, of de duvel ermee speelde, op exact dezelfde manier als destijds VVD-Minister van Defensie Jeannine Hennis-Plasschaert: Onmiskenbaar waren wederom de commentaren, “dat bepaalde bedrijfstakken ook niet toegankelijk zouden moeten zijn voor vrouwen” want “werk is werk en zorg is zorg.” En dat werd dan duidelijk in het midden gebracht, juist door degenen, die zich als “realist” beschouwen; die, wars van alles, wat van “Links” komt, zich het liefste zouden terugtrekken in de periode, waarin alles, ook de verdeling in mannen- en vrouwentaken, onwrikbaar vastgelegd was.

Ténenkrommend, en ik heb daar maar één commentaar op: Trap daar niet in! Het is een verkeerde- en trouwens ook onmogelijke weg:

Men hoeft het verleden niet te verloochenen, want we kunnen er veel van leren, maar het wijze gezegde: “Voorwaarts en niet vergeten” komt misschien nog wel beter tot zijn recht als men het omdraait: “Niet vergeten, maar wèl voorwaarts.

Wat de Defensie-post, en ook het toetreden van vrouwen tot de Krijgsmacht betreft moet in dat kader het parool blijven luiden:  Laat vrouwen het voorál blijven proberen, tot de geschikte zich aandient. Best mogelijk, dat dat langer in beslag neemt dan bij mannen, maar sluit ze om die reden niet wéér uit: Die tijd hebben we achter de rug.

En wat voor Defensie geldt, geldt in deze tijd eveneens voor alle andere takken van de politiek, zowel als in het bedrijfsleven. Verwar dat vooral niet met dat – inderdaad – doorgedraaide ‘Linkse’ Feminisme: We hebben het hier over iets anders, namelijk over EMANCIPATIE.

Vraag mij op de ‘mens’ af, of dát dan iets is, waar juist de realist bewust naar dient te streven, en ik beantwoord dat met een hardgrondig já.
Hoezo? Heel eenvoudig:

Vraag U af, hoe de ISLAM tegenover vastgelegde rolpatronen staat, dan gaat U vast en zeker een licht op.
Door: Theresa Geissler.