“Maddie, de waarheid achter de leugen”(Of: “achter het wegkijken”?)

Afbeeldingsresultaat voor maddie mccann

Tussendoor maar eens een elf jaar oude ‘Cold Case’, lezers: Wie herinnert zich de Zaak- Madeleine McCann?
Mogelijk best nog wel wat mensen, hier en daar: Tenslotte wordt hij tot nu toe om de zoveel jaar door de media opgerakeld.
Dan zijn er zogenaamd weer wat nieuwe feiten naar boven gekomen; ja, Vrijdag dan-en-dan, zo-en-zo laat een SPECIAL! U zult van uw stoel vallen van wat daar uitkomt (schijnen ze te willen uitdrukken).
En vervolgens blijkt het voor de zoveelste maal gebakken lucht …

Geen wonder trouwens, want de nuchtere waarnemer heeft allang door, dat die zaak al lang en breed opgelost had kunnen zijn; daarvoor hoef je bepaald niet bij de politie te zitten.
Maar de ware toedracht van de zaak is op de één of andere manier een toedracht, die bepaalde autoriteiten – met support van een bepaald deel van het media-publiek- niet wíllen: Men leeft hier liever met een illusie – en belet daarmee, dat de zaak afdoende wordt opgelost. Misschien wordt ze dat op deze wijze zelfs wel nóóit!

Van de zotte, natuurlijk: Laten we om te beginnen nog maar eens bekijken, waar het tegenstribbelen door de Britse autoriteiten – want van die hoek ging het uit – precies begón:

Wat wij buitenstaanders zeker weten: Drie-en-een-half-jarige Engelse peuter verdwijnt in mei 2007 spoorloos uit een vakantie-resort in Praia da Luz, Portugal. Ouders zaten op het tijdstip van de verdwijning in nabijgelegen restaurant te eten met vriendengroep – waarbij, naar hun zeggen, elk kwartier iemand van het gezelschap ‘bij de kinderen ging kijken’. Zodra het meisje, Madeleine of ‘Maddie’, vermist werd, waren het curieus genoeg de óuders, die onmiddellijk het woord “ontvoering” lieten vallen.

Goed, de plaatselijke recherche, onder leiding van Inspecteur Gonçalo Amaral, gaat aan het werk, onderzoekt alle mogelijkheden tot in de kleinste details, neemt daarbij de verklaringen op van elk individueel lid van het reisgezelschap, maar stuit hierbij tevens op tegenstrijdigheden, wat hen noopt tot extra alertheid.
“Ontvoering” hadden de ouders uitgeschreeuwd, nog vóór de politie ermee gekomen was, maar het appartement vertoont geen enkel spoor van inbraak, de twee jongere kinderen zijn niet wakker geworden – later zou blijken, dat alle drie de kids een sterk slaapmiddel toegediend hadden gekregen – en de enige vingerafdrukken die op het venster en de kozijnen worden aangetroffen, blijken die van Moeder Kate McCann herself te zijn …

En nou komt het: Op grond van, enerzijds, het feit, dat het bij alle direct betrokkenen – het reisgezelschap – om Britse staatsburgers gaat en, anderzijds, dat er intussen een mogelijke verdachte is gespot: Robert Murat, een omwonende met een Brits paspoort, krijgt de Portugese politie assistentie van Britse collega’s, die tevens met veel tamtam twee onmisbare viervoeters in hun kielzog meevoeren: Naar hun zeggen inmiddels ‘wereldberoemde’ speurhonden: Reu Eddy, gespecialiseerd in het lokaliseren van lijkengeur, en teef Keela, vergelijkbaar expert op het gebied van bloedgeur. Beide honden, zo wordt verzekerd, hebben in het verleden al meermaals hun sporen verdiend en zijn nóóit op fouten betrapt.

Wel, dat blijkt: Zodra men ze, bij wijze van routineklus, inzet in het appartement van de McCans themselves, laten de professionele Britse collega’s van ‘Kommissar Rex’ een staaltje van gedecideerdheid zien, dat hun bazen compleet van hun stuk brengt: Feilloos spotten Eddy en Keela de bloed- en lijkengeur-sporen op de meest cruciale plekken: Tussen bank en vensterbank, naast de klerenkast in de ouderlijke slaapkamer, aan een kledingstuk van Maddie en twee kledingstukken van haar moeder, aan het stoffen knuffelbeest van Maddie en, last but not least, in de kofferbak en aan de sleutels van de huurauto van de McCanns!

Voor Amaral geen verrassing; hij vermoedde allang iets in die richting. Maar zie: Het Britse recherche-team, overdonderd door déze aanwijzingen, begint te draaien en terug te krabbelen en komt uiteindelijk met de conclusie, dat ‘dit alles bij elkaar toch niet voldoende bewijs oplevert, want ook die honden kunnen zich vergissen’.

Daarvoor laat Scotland Yard dus twee ‘wereldberoemde’ speurhonden naar de Algarve overvliegen!

Wat had dit te betekenen?

Was men misschien maar meteen begonnen, de honden in te zetten in het appartement van de familie, in de hoop, díe mogelijkheid bij voorbaat uit te sluiten en werd men in verlegenheid gebracht, zodra dat even anders bleek uit te pakken?

Omgekeerd bleken Eddy en Keela weer géén afdoende middel om de genoemde Robert Murat officieel in staat van beschuldiging te kunnen stellen: Bij een nadere huiszoeking sloegen ze in zijn kelder, noch in zijn garage, noch in ook maar één ander vertrek aan.

Belastende aanwijzing op belastende aanwijzing tegen de McCanns, zou je zeggen. Maar niets daarvan: In plaats daarvan werden zij opeens niet meer als verdachten beschouwd (waarna ze Portugal in allerijl verlieten) en werd Amaral korte tijd later van de zaak gehaald. Dat intussen de aanwijzingen zich bleven opstapelen, bijvoorbeeld ook met de getuigenis van de familie Smith, die Vader Gerald door t.v. beelden herkenden als de man, die ze de bewuste nacht van de verdwijning hadden zien lopen met een -naar ze dachten – slápend kind op zijn arm, heeft daar niets meer aan geholpen.
Het publiek, althans toen een groot deel ervan, alsook bepaalde autoriteiten, wensten de realiteit klaarblijkelijk niet te aanvaarden, en wat je nu eenmaal niet wílt zien, dat is er niet.

Wat ze wèl wilden zien? Tja, kennelijk is het idee, dat een onschuldig kind uit een ‘ideaal’ gezinnetje, dat door kwaadwillenden uit zijn veilige wereldje wordt weggerukt, tot onmetelijk verdriet van de beklagenswaardige ouders, aanvaardbaarder om mee te leven dan de wetenschap, dat hetzelfde onschuldige kind er definitief niet meer is, doordat diezelfde ouders … welnu, zich niet eens schuldig hebben gemaakt aan moord of zelfs maar aan doodslag, maar wel aan grove nalatigheid.

Men zíet het immers vóór zich: Drie jonge kinderen, die voorál geacht worden, te gaan slápen en niet lastig te zijn, worden hiertoe door de ouders vol gegooid met een sterk slaapmiddel, waarna ze, eveneens door de ouders, alleen worden gelaten in een vreemd appartement, in een vreemd land. Weliswaar ging vervolgens elk kwartier één lid van het gezelschap even poolshoogte nemen, maar in een kwartier kan er bijvoorbeeld dít gebeuren:

Maddie wordt, ondanks de Calpol Night, tóch wakker, mist haar ouders, scharrelt slaapdronken wat rond, waarbij ze probeert, op de vensterbank te klimmen, valt en komt zéér ongelukkig neer tussen vensterbank en sofa met haar knuffel in de armen geklemd. Aldus tenminste vrijwel exact volgens de ‘bevindingen’ van speurhonden Eddy en Keela.

Misschien luttele minuten later komt haar moeder binnen – omdat die nèt “de beurt” had om te gaan kijken – maar dan is het onheil al geschied.

De ouders zijn eerst vertwijfeld en blijven dat ook ( uiteraard, want dit hebben ze nooit gewild) maar beginnen toch gaandeweg te zoeken naar een ‘verhullende’ oplossing, opdat hun artsen-carriëres in Engeland en wie-weet-wat-nog-meer er niet door worden geschaad. De vriendengroep is hen daar, meelevend, bij behulpzaam en het startschot voor het laten verdwijnen van het stoffelijk overschot, het creëren van ontvoerings- en andere complottheorieën, valse beschuldigingen en de oorzaak zijn van de schorsing van een doortastende, integere politie-man, is gegeven.

Maar zolang het onomstotelijke bewijs daarvoor niet kan worden geleverd (omdat het stoffelijk overschot niet gevonden wordt), leeft de goegemeente, of tenminste een deel ervan, liever met een illusie…

Het raakvlak met de problematiek, waar wij Realisten elke dag opnieuw tegenaan lopen? Welnu: What about het nog altijd veel te grote deel van de westerse bevolking, dat ondanks alle signalen hardnekkig blijft volhouden, dat Moslims niets anders dan slachtoffers van de omstandigheden zijn en de Islam een “religie van vrede”? EN daar vooralsnog niet van af te krijgen is, zodat men zich afvraagt, hoeveel slachtoffers – ook in de zin van onterechte beschuldiging en blamage – er nog moeten vallen, eer de ogen eens massaal open gaan, terwijl de doden te betreuren blijven.

Arme Maddie McCann…
Arme Gonçalo Amaral…
Arme realistische klokkenluiders…
Hoe lang nog, hoeveel nog?

Door: Theresa Geissler.