Grachtengordel-gekkies ten voeten uit!

Afbeeldingsresultaat voor familie Brandt corstiusAfbeeldingsresultaat voor jelle brandt corstiusAfbeeldingsresultaat voor aaf brandt corstius

Zo vader, zo kinderen:  Ook de typerende uitdrukkingen in hun fletse ogen zeggen het nodige …

 

Familie Brandt Corstius weer eens in de bocht!

Tja, lezers, U moet me maar niet kwalijk nemen: Waarschijnlijk omdat er in mijn omgeving op maandag bijna geen post wordt bezorgd, viel het oktober-nummer van HP/De Tijd pas vandaag bij me op de mat. Vandaar, dat ik nu pas rep van de zoveelste gekkigheid, die aan deze familienaam verbonden is, terwijl het nieuws toch al sinds de vorige dag bekend schijnt te zijn, althans op de social media. Maar hoe dan ook, bovenstaand openingszinnetje was wèl mijn eerste gedachte, zodra ik deze wederwaardigheden las:
Familie Brandt Corstius. Natuurlijk. Wie anders?

Om dan maar te beginnen met het bericht, waar ik hier op doel: Documentaire-maker Jelle Brandt Corstius (zoon ván, maar daar hebben we het direct nog wel over) blijkt collega-programmamaker Gijs van Dam totaal “kapot” gemaakt te hebben.
Op welke manier? Oh, díe geschiedenis is nu een jaar oud: in 2017, namelijk, deed Jelle tegenover een interviewster van TROUW een openhartige ‘bekentenis’ in het kader van ‘MeToo’. En wel, dat hij, toen alweer zo’n vijftien jaar eerder, met een even jonge collega dronken in bed was beland en bij die gelegenheid door hem verkracht. Naam van de “dader” noemde hij in eerste instantie niet, maar diens identiteit zou later uitlekken en het bleek dus om Gijs van Dam te gaan.
Enfin, bal aan het rollen; op aangifte van smaad door van Dam volgde aangifte van verkrachting door Jelle, met als uiteindelijk resultaat, dat beide zaken werden geseponeerd. Maar nu kwam van Dam dus, wéér een jaar na dato, met de klacht naar buiten, dat hij door dit alles “finaal kapot was gemaakt….”

Bizar allemaal? Natuurlijk, maar verbazingwekkend is het daarom nog niet, zéker niet, omdat de naam Brandt Corstius ermee gemoeid is.
Want in samenhang met díe naam is er nu eenmaal nogal wat mogelijk:

Herinnert U zich Brandt Corstius senior, Hugo (1935-2014), gedurende de jaren ’70 en ’80 de roemruchte columnist in diverse Nederlandse dagbladen? De man had, naar verluid, zo’n 30 pseudoniemen, waaronder Jan Eter, Piet Grijs en Stoker.
Nu, stoken dééd hij. Stoken en in één adem door kwetsen. En dat de appel niet ver van de stam valt kunnen we nu, met terugwerkende kracht, terugzien aan zijn grootste slachtoffer destijds, de Hoogleraar Buikhuisen, die, op grond van diens theorie over het verband tussen genen en crimineel gedrag, door deze haat-columnist maatschappelijk met de grond gelijk gemaakt is!
Thans, wederom enige decennia verder, is men er inmiddels achter, dat de theorie van Buikhuisen helemaal geen onzin, of zelfs een ‘Nazi-gedachte’ ís, maar integendeel gestoeld op feiten. Voor Buikhuisen echter was het kwaad al aangericht, afkomstig uit de pen van Hugo Brandt Corstius.

Toen hem in 1985 de P.C. Hooftprijs werd toegekend, weigerde het toenmalige Kabinet-Lubbers, die uit te reiken aan “de man, die het kwetsen tot kunst verheven had”. Terecht? Censuur? Dat laatste mogelijk wel, maar niettemin was in de publieke opinie het meevoelen met de beslissing wijd verbreid. (Natuurlijk, twee jaar later kreeg hij hem alsnog uitgereikt: Zo gaat dat nu eenmaal doorgaans in ons kikkerlandje.)

Evenwel, daar hebben we dus al twéé voorbeelden van personen, die maatschappelijk kapot zijn gemaakt door twéé generaties- Brandt Corstius, een familie met een hoog Grachtengordel-gehalte, die in zoiets duidelijk geen been ziet. Talenten hebben ze ontegenzeggelijk, maar qua empathische vermogens schieten ze kennelijk het nodige tekort, zodat er, naar ik me vaag kan herinneren, ooit al eens gesuggereerd is, dat met betrekking tot deze familie de diagnose “Asperger” wel eens de juiste zou kunnen zijn. (Dochter Aaf Brandt Corstius – 3. 03. 1975; zus van Jelle – heeft trouwens ooit een relatie gehad met columnist Arnon Grunberg, die vrijwel zéker met deze kwaal behept is.)

Over dochter/zus Aaf overigens nog het volgende:
Ik zal het van mijn leven niet vergeten, dat zij, zo rond 2007, na terugkeer van een verblijf in Amerika de volgende stupiditeit over haar lippen kreeg in een interview met het Vrouwenblad “Esta”:

Ze klaagde, dat Nederland tijdens haar afwezigheid wèl veranderd was en gaf te kennen, dat ze zich de laatste tijd vooral voor de televisie aardig zat op te winden: “Als homo’s het recht op een kind geweigerd wordt, bijvoorbeeld. Of als Wilders weer eens iets onverteerbaars uitkraamt: Vréselijk, dat intussen in Nederland zóveel mensen anti-Islam zijn!”
Zo zei ze dat. In één adem.
Had je daar, op dat moment, naast gezeten, dan had je de kip-zonder-kop althans kunnen toevoegen: “Nou, troel, als de islam – wat het noodlot verhoede – het nog eens echt voor het zeggen mocht krijgen in dit land, dan wordt de homo’s wel eventjes méér ontzegd dan het recht op een kind: Het recht om te léven, of zo. Zou je daar niet beter bij stil kunnen staan?”
Maar ja, ik zát er niet naast, dus dat werd een ingezonden brief aan “Esta”. – Waarover ze twee dagen later opbelden met de vraag, of ze hem mochten plaatsen, dát dan weer wel.

Het zal, na deze uiteenzetting, waarschijnlijk wel duidelijk zijn, hoe ik aankijk tegen een “natuur-fenomeen” als de familie Brandt Corstius:
Verknipte figuren met een hoog grachtengordel-gehalte, enerzijds verstoken van empathisch gevoel voor wie maar met ze in aanraking komt, met alle gevolgen van dien, en anderzijds overlopend van goedmenschelijke gevoelens voor alles, wat multikul is, de islam voorop! Kortom: hinderlijk, schadelijk en op den duur zelfs levensgevaarlijk, door hun neiging tot de raarste fratsen, onder andere met betrekking tot modegrillen als “MeToo”.

Een tijdgebonden virus. Misschien wordt het ooit nog eens verdelgd door Neurenberg 2.0 … als we geluk hebben.

Door: Theresa Geissler.