Ik was een Democraat, maar ik heb op Trump gestemd – gastbijdrage


Gastbijdrage op “Young German” door “Mitch”, eind 40, studeerde Germanistiek in Heidelberg en Public Affairs in Columbia. Woont in Washington (Staat)

Goedendag Duitsland, mijn naam is Mitchell. Ik ben Amerikaan, maar lees graag de Duitse persberichten. Steeds is het mij weer opgevallen, dat er niet één blad is, dat Donald Trump verdedigt, of ook maar probéért, neutraal over hem te berichten. Hij wordt hier erger gedemoniseerd, dan door Vox (Amerikaans blad van Links) en de NYT. Deze afkeer ten opzichte van een “strong man” is vermoedelijk te wijten aan de Duitse geschiedenis.

In gesprekken met mijn Duitse vrienden hoor ik erg veelmisprijzende opmerkingen over de “domme Amerikanen” en dat het hun eigen schuld zou zijn, dat ze Trump gekozen zouden hebben. In Europa zou men veel verstandiger zijn, omdat men de EU heeft en parlementaire democratie. Eerlijk gezegd moet ik bekennen, dat deze arrogantie mij erg stoort, omdat het mij herinnert aan mijn vroegere ik. Ik was zelf een Amerikaanse Democraat, geregistreerd, en heb mij in 2001 en 2002 tegen Bush en de invloed van de radical Angelicals gekeerd, tegen de oorlogspolitiek. Zelf ben ik atheïst en houd mezelf voor een gemiddelde liberaal, ben erg tegen racisme en heb ook niets tegen een wettelijke ziektekostenverzekering. Obama heb ik bij zijn eerste kandidaatsstelling nog ondersteund, switchte vervolgens in de richting van de Libertijnen en ben thans een openlijke, zij het voorzichtige ondersteuner van Trump.

Mijn geschiedenis wordt bij ons door velen uit mijn naaste omgeving herhaald, zeer veel mensen hebben zich gedurende de laatste vijf of tien jaar afgewend van de Amerikaanse Democraten. Vooral in de zogeheten “Swing States” en in het Midden-Westen.

Maar nu wil ik U proberen uit te leggen, waarom vele mensen zich van de Amerikaanse Democraten hebben afgewend en zijn overgelopen naar Trump. Om dat te begrijpen, moeten wij ons bezighouden met de links-liberalen en autoritair Links in de VS, die zo rond de eeuwwisseling met elkaar zijn versmolten. Toen ik rond die tijd in Duitsland studeerde en veel kennis vergaarde over de sociaaldemocratische politiek en de sociale markt-economie, vergeleek ik deze dingen met de VS – daar waren ze toen nog ondenkbaar, een intrede van Links binnen de Democraten. De Amerikaanse Democraten stonden in 2000 duidelijk meer rechts dan ze nu doen. Ze waren Centristen en verenigden het burgerlijke, Linkse Kamp met het meer conservatieve arbeiderskamp.

Aan de linkse zelfkant hadden zich echter studenten-organisaties en bonden verzameld, die socialistische en openlijk communistische ideeën vertegenwoordigden, velen daarvan vermomd als zogenaamde “Identity-politics” (de politisering van racistische en culturele Identiteiten). Reeds toen was het mij duidelijk, dat deze links-extremisten eigenlijkhet idee van Amerika als smeltkroes van naties tegenspraken en een tot in het oneindige gedeelde- en in vele deel stukken verkleinde mozaïek-natie wilden, waar iedere kleinste belangengroep tegen elkaar wordt uitgespeeld en oorlog moet voeren. Het tegendeel van een sociale staat. Waren deze mensen toen nog de “radical fringe” (radicale zelfkant), dan zijn ze tegenwoordig de bestuurders van de Amerikaanse Democraten. Links is in de VS steeds verder naar links verschoven, hebben het burgerlijke en het proletarische kamp verlaten, terwijl de Trumpisten en de Republikeinen de plaats hebben ingenomen, die Links achterliet.

In Amerika was er een enorme “cultural shift” binnen de politiek, zoals in de sociale wetenschap allang werd erkend. Donald Trump is niet de veroorzaker van de tweespalt in de VS, maar slechts een symptoom. Hij kon alleen maar worden gekozen, omdat de samenleving al gespleten wás.

In 2011 merkte ik steeds indringender, dat onze partij zich van de gewone mensen volledig had vervreemd. Mijn zoon, woonachtig in het Midden-Westen, raakte werkloos, tegelijkertijd gingen de uitgaven in de publieke sector in zijn woonplaats omhoog. Projecten voor economische groei, alternatieve kunst, cultuurcenta en rap-onderricht stonden op de agenda van de nieuwe generatie van Amerikaanse Democraten, die vanaf 2005 en daarna gaandeweg in de ambtelijke posities werden gekozen. Zij voerden een offensieve cultuur-politiek, negeerden de stamvaders uit de “Rust Belt” en begonnen aldus de VS om te bouwen.

Dat was de tijd, waarin bij ons langzamerhand het begrip “Looney left”, linksgekkies dus, opgang maakte. Dat is geen overdrijving. Ikzelf heb manifestaties van de Democraten bezocht, waar vrouwelijke kandidaten voor een politieke post met hun menstruatiebloed in een doorzichtge plastic beker het spreekgestoelte betraden. Dat is bijvoorbeeld gebeurd in Washington in 2010. Anderen verklaarden zich openlijk voor Stalin of Trotski, riepen zowat op tot een heilige rassenoorlog, een oorlog van de identiteiten in de VS. De retoriek onderscheidde zich niet van de Alt-Right. De links-radicalen en de rechts-radicalen zijn steeds meer op elkaar gaan lijken. Dat Trump in Duitsland algemeen beschouwd wordt als een vertegenwoordiger van rechts-radicaal, is een gestoorde waarneming van de vooringenomen journalisten in Europa en heeft weinig met de realiteit te maken. En toen Hillary Clinton werd geïnstalleerd als kandidate voor de Democraten, viel het kwartje definitief en besloot ik, de partij te verlaten.

Brandon Straka van de beweging “WalkAway!”  https://www.youtube.com/watch?v=51UGcghHZsk heeft een bijna soortgelijk verhaal te vertellen. Zeer veel voormalige partijgenoten hebben destijds de Democraten de rug toegekeerd, omdat wij in Hillary Clinton een voortzetting van de neo-conservatieve agenda hebben gezien – zij was deel van het probleem in plaats van de oplossing. Ze was op geen enkele manier betrokken bij het midden van de samenleving, sprak voor een kleine elite aan de Oostkust en in Californië. Ze was de spreekbuis van een “unhinged left” (linksgekkies) geworden, die vooral met kwaadaardigheid en boosheid politiek bedreef. De problemen van de gewone Amerikanen waren voor haar niet van belang. Ze werd steeds meer autoritair en dictatoriaal tegenover afwijkende meningen binnen haar eigen partij. Kortom, de links-extremen hebben de partij overgenomen.

Toen ik in 2016 naar de eerste Trump-verkiezingsmanifestaties ding, was er geen monstrueuze retoriek over rassenoorlog, maar het oude “E pluribus unum” https://younggerman.com/index.php/2017/01/25/das-blut-der-patrioten-ist-rot/!
Trump is een populist en een “showmannetje”. Maar hij spreekt tot de harten van de mensen en ik heb nog steeds niet ( veel) spijt, op hem te hebben gestemd. Mijn zoon heeft weer inkomen en brood op de plank, Trump heeft zijn woord gehouden en als ik door de steden ten westen van hier rijd, dan ziet men, dat het bergopwaarts gaat. Binnen de Republikeinse partij en bij de Trumpisten ben ik persoonlijk geen racisme tegegekomen. Integendeel leeft en ademt daar het idee van “één natie onder God”. Ik ben christelijk noch gelovig, maar moet toegeven, dat de Amerikaanse patriotten en allen, die nog van de VS houden, alleen bij de Tumpisten of de Onafhankelijken een thuis vinden.

Ons patriottisme is een ander soort dan in Europa, omdat ethnische banden ontbreken. Het staat boven de naties, het immigratieland is bij ons een vanzelfsprekendheid. Dat functioneert bij de Trump-kiezers en de media-campagne om alle Trumpisten weg te zetten als vreemdeling-vijandig, doet afbreuk aan de realiteit. Ik werk bij een grote effecten-makelaardij, waar zeer veel nationaliteiten hun beroep uitoefenen. Thaise, Indische en Indonesische Moslims vind je daar ook onder. Nooit zijn ze getroffen door een “Moslim-ban” omdat die er niet was. Dat was slechts één van de vele leugens, die door CNN cs. werden verbreid, Toen Trump wederom een immigratie-bemoeilijking activeerde voor burgers uit landen, van waar uit verhoogd gevaar voor terrorisme dreigt. Iets, wat Obama eveneens heeft gedaan.

Bij de Democraten is er echter geen sprake meer van waardigheid en eer. Dat is mijn mening en ik heb op Trump gestemd, om deze gekken een lesje te leren. Als Trump op koers blijft en zich niet laat inpalmen zoor de machtigen in Washington, maar zijn politiek voor het midden van de samenleving voortzet en niet overbuigt naar de linker- of rechter zelfkant, dan zal ik opnieuw op hem stemmen.

Door: “Mitch”.
Vertaling: Theresa Geissler.