Hallo, lief “ik weet niet … meisje”

Door: Young German.

Onlangs werd het nieuwe seizoen (3) gestart van ‘The Man in the High Castle’ (De Man in het Hooggelegen Slot). Een futuristisch verhaal, een Dystopie, waarin de as-mogendheden de Wereldoorlog hebben gewonnen en de Aarde hebben omgevormd naar hun evenbeeld. De serie is weliswaar een zwarte parodie, maar maakt er geen geheim van, waar de macht van de Nationaal-socialisten onder andere op berust.

Op dit punt verschillen ze niet van de communisten, van het imperiale Japan of van andere politieke systemen uit onze geschiedenis. Allen hebben steeds weer opnieuw geprobeerd, de jeugd voor zich te winnen. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Eenmaal ingepalmd is het het voor de jonge mensen zeer moeilijk, om weer om te switchen. Neurale verbindingen zijn reeds gemaakt, bepaalde denkpatronen blijven een leven lang bestaan en zienswijzen, die men beschouwt als deel van de eigen persoonlijkheid, ook als ze ontstonden door beïnvloeding van buitenaf, legt men maar moeizaam weer af.

De socialistische propaganda stuwt altijd al graag kinderen op naar idolen en helden, drukt ze met de neus op politiek engagement en probeert ze met zachte dwang te bewegen, naar buiten te treden. Of ze zich alsjeblieft willen inzetten voor het algemeen welzijn, zich engageren voor een zaak in de geest van hun ouders of leraren. Dat functioneert over het algemeen, wanneer de kinderen tegelijkertijd op het leven worden losgelaten en uit het ouderlijk huis kunnen uitvliegen door deelname aan de openbare samenleving. Kinderen zijn gemakkelijk enthousiast te maken, jonge mensen zijn extreem naïef, weten minder van de wereld en hebben nog geen grote ervaringen opgedaan. Hen iets aan te leren is zeer gemakkelijk, zoals de “Warlords” in Centraal Afrika of in het Nabije Oosten weten. Of het nu gaat om socialistische jongeren met het Rode Boekje van Mao of om zachtmoedige meisjes in Münster anno 2018. Wie jong genoeg is, kan gemakkelijk voor een zaak enthousiast worden gemaakt. De politieke kampen in het land beschuldigen er elkaar over en weer graag van, dat de jeugd door deze of gene voor deze of gene zaak worden gerecruteerd.

Daarbij is het nuttig, als juist de jeugd zich al vroeg engageert en deelneemt aan het maatschappelijk leven, hun eigen ervaringen hebben en ook eens hun neus stoten. Jeugdzonden worden sneller vergeven, dan beslissingen, die in een later stadium van de volwassenheid worden genomen, als het verstand reeds is gerijpt. Derhalve bestaat er tenslotte ook een jeugdstrafrecht, dat exact deze parameter in aanmerking neemt.

De Amerikaanse professor in de psychologie, Jonathan Haidt, heeft zich door middel van jarenlang onderzoek beziggehouden met moraal, politiek en ons brein. Hij legt er graag de nadruk op, dat wij hooguit hoogontwikkelde dieren zijn en overigens sterk instinctief en emotioneel handelen. Onze politieke beslissingen rechtvaardigen wij graag met logica, nadat wij ze reeds innerlijk gevoelsmatig hebben getroffen. Daarbij speelde echter dezelfde logica zelden een rol. Emoties zijn belangrijker.Wij doen op de eerste plaats iets, als het goed aanvoelt en wij ons er wèl bij bevinden.
In deze video (vanaf 00:30 seconden) ziet men een jong meisje met blozende wangen en een vriendelijke gelaatsuitdrukking, dat zich enige weken tevoren heeft aangesloten bij het protest tegen de AfD-fractie in Münster.

Ze staat te midden van een keten van mensen, de meesten zeer jong, gedeeltelijk doorspekt met oudere mensen, die zich luidkeels sterk maken voor zogenaamde “drenkelingen-hulp”. Gevoeglijk kan worden aangenomen, dat het jonge meisje met niets dan goede bedoelingen deelneemt aan deze manifestatie en hier symbolisch voor velen van haar generatie kan staan. Ze is bloedjong, met een aangename uitstraling, waarschijnlijk gewild bij vrienden en bemind door haar familie. Een aardig meisje zelfs, dat de wereld niets kwaads toewenst en de beelden van verdrinkende migranten in de Middellandse Zee niet verdraagt, omdat dat de enige beelden zijn, waarmee ze politiek werd opgeladen. Deze ladingsenergie geeft ze nu af en dat doet ze op een manier, die de grootst mogelijke acceptatie belooft, maar er tegelijkertijd rebellerend uitziet en zodoende de strijdster in haar bevredigt. Voor repressie heeft ze niet te vrezen,applaus van één kant is verzekerd.

voelt ook vast en zeker goed, om samen met andere gelijkgestemden zelfgemaakte bordjes omhoog te houden en te eisen, dat men ieder mens, die de oversteek naar Europa waagt, maar op te nemen heeft. Want een stop op echte “drenkelingenhulp” werd door de AfD niet geëist. Slechts de bestrijding van mensenhandel en de smokkelarij waarin de NGO’s met hun scheepjes een belangrijk aandeel hebben.

Waarschijnlijk heeft het meisje hierover niet nagedacht. De AfD-man, die haar de vraag stelt, “hoeveel er dan moeten worden opgenomen?” echter wèl. Hij heeft zich waarschijnlijk langer met de materie beziggehouden en is mogelijk tot slotsom gekomen, dat bij de tegenwoordige bevolkingsontwikkeling in Afrika, de momentele belasting van de sociale fondsen en het te verwachten opleidingsniveau van de arriverende migranten, een grenzeloze opname van mogelijk ettelijke miljoenen in de volgende decennia voor Europa en voor Duitsland in het bijzonder een probleem wordt. Niet alleen voor de thans aan de fondsen meebetalende burgers, maar ook voor het meisje en al de andere jongelui, die nog op de arbeidsmarkt zullen worden losgelaten. Ook hen zal deze last treffen. Op de vraag, hoe lang de tafel gemaakt kan worden en hoeveel men er dan kan opnemen, heeft het meisje geen antwoord. 100? 1000? 500.000? Hoeveel kleine- en grote steden moet Duitsland jaarlijks opnemen, tot het genoeg is? Ze weet het niet.
Ze heeft misschien niet meer gelezen dan Harry Potter, beschikt over het coördinatie-systeem van een Hermelien Griffel en krijgt bij de aanblik van donkerhuidige mannen, die zich in sloepen naar de kust van Spanje begeven, vochtige ogen.

Haar discussie-partner daarentegen krijgt waarschijnlijk elke avond vochtige ogen, wanneer hij de hoge rekeningen van de te verwachten negatieve bevolkings-ontwikkeling der Duitsers in Duitsland bekijkt en de culturele conflicten op schoolpleinen en in Stadswijken van iedere Duitse grote stad, die nu al een feit zijn, in zijn achterhoofd heeft zitten. Mogelijk breekt hij zich het hoofd over het onderbrengen van tot 200.000 mensen in de komende tien jaren in zijn district, probeert te begrijpen, hoe een staat en een land daarvoor moeten opkomen, hoe integratie en het “Wij reden dat” eigenlijk moeten functioneren, als het effectbejag op het station van München al is afgebroken.

Het “Ik weet niet … meisje” is naar alle waarschijnlijkheid een lieve, aardige dame, die zichzelf noch haar medemensen schade wil berokkenen. Van haar soort zijn er genoeg, een heel continent zit er vol mee. ze denken net zo ver als hun neus lang is, niet verder en de consequenties van hun handelwijze zijn hen vreemd. Er bestaat een sociologische reden, dat de recentere geschiedenis van de twintigste Eeuw vervuld is van foto-opnamen van jonge mensen, die óf het Rode Boekje voor de camera omhoog steken, óf de rechter arm opsteken bij wijze van Duitse groet. Zelden met kwade- maar meestal met de beste van alle bedoelingen.
Ooit hoorde ik van een soldaat, die in Irak een kind-soldaat voor zich kreeg, die plotseling op hem wilde schieten met een kalashnikoff. De oudere soldaat was sneller, maar doodde de jongen niet. Later hoorde hij van de behandelende arts, dat de jongen waarschijnlijk over het concept van “verwonding” of over een gewelddadige dood niet had nagedacht. Hij kon zich dat op zijn jonge leeftijd niet voorstellen, maar wel de trekker van een wapen overhalen.
Dat deze handeling en zijn verblijf op een operatie-tafel met elkaar in verband staan heeft hij waarschijnlijk later pas begrepen.

U kent waarschijnlijk de zin, die wij uit Phoenix en uit ZDF-documentaires voldoende hebben gehoord en die ons langzamerhand de óren uitkomt:

“Wij waren jong en wisten nog niet beter”- Jaargang 1927 – 1938.

Door: Young German.
vertaling: Theresa Geissler.