De “burger”koning.

Afbeeldingsresultaat voor willem-alexander

Alarm! W.A. (nee, niet díe WA uit de Anton-Mussert-gelederen van de jaren ’30 en ’40, maar ‘koning’ W. A., alias Willem de Overbodige) heeft zich weer eens vergaloppeerd: https://www.dagelijksestandaard.nl/2018/10/koning-bemoeit-zich-met-de-brexit-en-heeft-ook-een-eurofiele-mening-ongewenst/

Niet voor het eerst trouwens, en ook geen verrassing: De goeie man had gewoon weer eens “zijn plaats vergeten”. (Gniffelend maak ik hier gebruik van dit doorgaans ultra-arrogante gezegde, dat gewoonlijk wordt misbruikt door omhooggevallen lieden, om aan te duiden, dat ze zich mijlenver boven degene-die-volgens-hen-zijn-plaats-heeft-vergeten verheven voelen; men ziet hier, dat gebruik in omgekeerde zin óók mogelijk is.) Noblesse oblige en dat geldt voor het koningschap in het kwadraat. Zeker in deze gecompliceerde tijden luidt voor het ceremonieel voortbrengsel van een constitutionele monarchie het parool: Overal boven staan en vooral: kl.. , pardon, mónd dicht over wat je er verder zelf van vindt: Niemand, die daarop zit te wachten.

Maar dat die eenvoudige opdracht de geslachten de Ranitz-von Meckenburg-Schwerin-von Lippe-Biesterfeld-von Amsberg-van Oranje-Nassau wat te zwaar valt, is eerder in de geschiedenis meermalen gebleken, dus wat willen we ook eigenlijk?

Toen in mei’40 bleek, dat de hele kliek met mee-neming van hun hele vermogen een goed heenkomen had gezocht in Engeland/Canada, had het volk natuurlijk als één man moeten beslissen: “Dit is de druppel: Mocht deze beproeving, waar ze óns rustig in hebben laten stíkken, nog eens tot een einde komen, dan die opvreters nóóit meer er in!”

Maar vergeet het maar: In plaats daarvan zat men tijdens de bezetting kleumend voor de clandestiene radio elk ‘bemoedigend’ woord te verzwelgen van een wereldvreemde, feodaal-ingestelde madam, die amper besefte, waar ze het over hád. En in mei ’45 stond de uitgeteerde menigte, trouw als een hond, de overzee volgevreten parasieten weer te verwelkomen!

Hieraan ziet men, wat de juiste dosis ‘opium voor het volk’ – in dit geval bestaande uit “Het Oranje-sprookje” (wijlen Prof. Hans van den Bergh) en voldoende “Hermelijnkoorts” (eveneens wijlen prof. Hans van den Bergh) – kan aanrichten. En het ergste: De werking blijkt tot op heden onuitputtelijk te zijn!

Van Juul met haar ideaal van ‘de gewone Mevrouw’ (model: ministers- of ambassadeurs-vrouw waarschijnlijk) via Bea, omringd door haar buigers-als-knipmessen (“Goedenmiddag, Majesteit”. “Dag, Ruud”.) belandden we dan ergens vooraan in de 21ste Eeuw bij W. A. – Willem-Alexander, de voormalige ‘Prins Pils’, laat gesetteld, onder meer doordat enkele ‘vlammen’ door de Matrix (Ma-Trix) te licht bevonden werden, en tenslotte, mede door bemiddeling van Grootpa Bernhard, succesvol gekoppeld aan Maximá Zorreguieta, dochter van een niet-onbesproken Argentijnse relatie van Grootpa. Maar ja, hoe dan ook ‘buitenlandse’ in plaats van ‘onderdane’, en dat telde tenslotte eveneens.
Het stel kreeg drie dochters – opvolging verzekerd, “hoezee”! – en ontpopte zich, gestimuleerd door de zegeningen van de moderne tijd, tot de ultieme jet-setters, voor wie met het koninklijk regeringsvliegtuig een middagje shoppen in Milaan evenzeer routine schijnt te zijn als voor Mien-met-de-bloemetjesjurk een middagje Albert Cuyp. Die daarnaast eerder, in hun kroonprinselijke periode, al amper af te brengen waren van de aanschaf van een “vakantiehuisje” in Mozambique, tussen de Groten der Aarde, waar ‘landgenoten’ tegelijkertijd in steeds groter getale waren aangewezen op de voedselbank. EN die zich vervolgens, maar half begrijpend, waarom dit nu “weer” niet kón, zich tevreden stelden met een soortgelijk optrekje in Griekenland, voor welks renovatie dan natuurlijk wèl uit de schatkist moest worden geput. En de damesbladen zich intussen maar uitputten in het bejubelen van de “schoonheid” van een queen-consort, die voor het nuchtere oog amper met een vergrootglas waar te nemen valt, zodra je alle haute-couture en miljoenen aan familie-juwelen buiten beschouwing laat. Maar ja, het Oranje-sprookje …

En voor wie zich nu afvraagt, of het louter toeval is, dat deze zogeheten “koninklijke” familie – want “Ma-Trix” ging zoonlief wat dat betreft al vóór met onder andere haar suggestieve kerst-toespraken – zich al meer en meer lijkt te uiten in de geest van het eertijds toch als ‘republikeins’ te boek staande, semi-liberale partijtje D66: Nee, dat is geen toeval:

Dat komt, doordat D66, wier basis uiteindelijk toch óók is ontstaan uit het studentikoze ‘kak’ wereldje van de hoogopgeleide elite, haar aanvankelijke ‘vernieuwende’ idealen in feite al lang aan de wilgen heeft gehangen en thans op één lijn met “de Bilderbergers” zit: Comfortabel gesitueerd,, ‘sociaal geëngageerd’ op elitair niveau, en zich goedmenselijk voordoende op dusdanige wijze, waarbij het gemakkelijk riemen snijden is van andermans leer, dus waarom zouden beide groepen nog tegenover elkaar staan? Ons-kent-ons, tenslotte.

Een extra stimulans voor Willem de Overbodige om steeds nadrukkelijker een trap te geven tegen de neutrale houding, die voor elke nog-functionerende monarch in deze tijd zéker een ‘must’ zou moeten zijn, en daarentegen steeds nadrukkelijker zijn “sociale bevlogenheid” te laten zien, die echter allesbehalve onpartijdig genoemd kan worden.
Waarom zou men ook, als men economisch onafhankelijk is van wie of wat dan ook? Het klootjesvolk – waartoe in ieder geval géén D66’ers behoren – betaalt vroeg of laat het gelag wel!

Door: Theresa Geissler.

2 gedachten over “De “burger”koning.

    1. Dat lijkt me nogal voor de hand te liggen, meneer Köhler: Al ligt het in zulke gevallen nog zo vaak biologisch anders – bij de Romanovs, b.v. kwam er een moment, waarop ze geen druppel Romanov-bloed meer in hun aderen hadden – wat altijd overeind blijft, is de naam, de óude naam, ook al moet die door zijdelingse familietakken in stand worden gehouden: Als de náám overeind blijft, is er sprake van Noblesse – adel, in dit geval het “Huis van Oranje-Nassau” en dááruit vloeien hun verplichtingen voort.
      Als deze familie dan per sé wil blijven vasthouden aan hun zwaar over-geprivilegeerde positie (wat eigenlijk allang ter discussie gesteld had moeten worden) mag toch op z’n minst van ze worden verwacht, dat ze elk, maar dan ook elk eigen oordeel over het politiek-maatschappelijke gebeuren zorgvuldig vóór zich houden, teneinde elke schijn te vermijden, dat ze daarin hun invloed óók nog willen laten gelden. Bea heeft zich in haar tijd al vanachter de schermen meer macht toegeëigend, dan geoorloofd was; het wordt tijd, dat men bij deze decadente levensgenieter de teugels weer eens wat strakker gaat aanhalen.
      Dát behoort de prijs te zijn voor alle glitter en glamour. Bevalt hem dat niet, dan hoeft-ie maar een decreet te tekenen, waarmee hij van alles af is. – Maar dan ook niet langer op onze kosten leven en ‘majesteit’ genoemd willen worden, alsjeblieft!

      Like

Reacties zijn gesloten.