De herfst van het feminisme


Door: Marcus Franz

Het is uitgeput, leeg van zin en mat geworden. Het heeft geen duidelijke doelstellingen meer en het bestaat nog slechts voor zichzelf. Allang is het ineengeschrompeld tot exercitiepleintje voor zijn lusteloze en gefrustreerde amazones. De herfst van het feminisme is aangebroken en niet alleen de bladeren van de ooit tot in de hemel groeiende ideeën-bomen der vrouwen-strijdsters verdorren, maar ook heel in het algemeen stokken de levenssappen van deze ideologie.

VROUWENVOLKSVERLANGEN

Omdat de verantwoordelijke dames dat hebben gemerkt, werd in de herfst (!) van dit jaar in Oostenrijk een Vrouwenvolksverlangen geïnitieerd, dat echter, zoals te verwachten viel, niet het gewenste succes had.

Uiteraard werd het door de desbetreffende media en de daarbij behorende lobby’s opgehemeld alsof ontelbare messiaanse heilsbeloften waarheid zouden kunnen worden, als genoeg vrouwen het verlangen maar onderschreven. De uitkomst is bekend: van 6,5 miljoen kiesgerechtigden hebben er nog geen 500.000 getekend.

En juist in de grote steden, waar immers het feminisme zogezegd nog het sterkst is vertegenwoordigd, behaalden de strijdsters interessant genoeg het meest slechte resultaat. Dat zal ‘m vermoedelijk aan de vele verstandige vrouwen liggen, die allang hebben erkend, dat het feminisme hen niets oplevert en tegenwoordig vanwege zijn onzinnige karakter mogelijk zelfs schadelijk kan zijn voor het welzijn van de vrouwen.

DE REDENEN

Simpelweg zou men kunnen zeggen: Het feminisme heeft zijn taak volbracht, het feminisme kan gaan. Wij hebben gelijkberechtiging, kinderopvang-mogelijkheden voor werkende vrouwen, vaderschapsverlof enz. Er zijn aldus nog maar weinig onderwerpen vrouwen, een harde feministische kern daargelaten, werkelijk interesseren. (Abortus in de ziektekostenverzekering, wat in Vrouwenvolksverlangen werd geëist, behoort daar zeker niet toe.)

VIJANDBEELD “OUDE WITTE MAN”

Het Hardcore-feminisme, dat hoofdzakelijk wordt bedreven door genoegzaam bekende journalistes houdt zich voornamelijk bezig met absurditeiten: De strijd tegen de “oude witte man” is er één van. Daarnaast is precies deze man de laatste garantie, dat er nog zoiets als traditionele gezinnen kunnen zijn en “safe spaces” voor moeders bestaan. Deze beschermde ruimtes noemt men huwelijk en de daarbij behorende eigenschappen van de “oude witte man” heten verantwoordelijkheidsgevoel en betrouwbaarheid. Door de amazones wordt hij daarentegen graag neergezet als patriarch en macho, die vrouwen als broedmachines ziet en ze achter het aanrecht wil terugdringen.

Deze aantijgingen zijn echter alleen nog maar absurd, zoals reeds gezegd. Mogelijk ontspringen deze ziekelijke fantasieën aan de duistere geesteswerelden, die versmade of tekort gekomen vrouwen kunnen plagen.

EN DE ECHTE PATRIARCHALE STRUCTUREN?

Steekwoord patriarchaat: Verbazingwekkend genoeg is de werkelijk patriarchaal gestructureerde oriëntaals-Afrikaanse parallelle samenleving, die in Oostenrijk razendsnel aangroeit, bijna nooit een onderwerp van de furiën en Erinny, wanneer ze voor de 738ste keer ten strijde trekken tegen de kwaaie man.

Hoewel in deze samenlevingen dee vrouw op straat een paar passen achter de man moet lopen en zich moet sluieren, valt geen van onze anders zo verontwaardigde vrouwen-strijdsters wat dat betreft iets substantieels in.

Waarom laten de dames deze probleemzônes eigenlijk onberoerd? Raken de amazones daar de moed kwijt? Of is op grond van de politieke correctheid elke kritiek op geïmmigreerden taboe, zodat men liever de oude witte man basht, totdat men zich als vrouw alleen nog maar belachelijk maakt?

Een antwoord daarop hebben de notoire viswijven van het feminisme tot nu toe niet gegeven. Alleen de icoon van deze ooit sterke beweging, Alice Schwarzer, heeft zich er al meermalen kritisch over uitgelaten. Haar opvolgsters weigeren dat over de gehele linie. En zij bekritiseren Mevrouw Schwarzer, wat niet vrij is van een zekere pathologische ironie.

HET LOOPT OP Z’N EIND.

Omdat de doelstellingen van het feminisme thans voortkomen uit absurditeiten en het de werkelijke problemen en thema’s voortdurend ontloopt, kan men er gerust van uitgaan, dat zijn eindtijd is aangebroken.

Een specifieke vrouwen-ideologie, die LGBT-verzoeken uitdraagt, abortus openlijk financiert- en verontschuldigd wil hebben en “oude witte mannen”, die meestentijds ordentelijke en respectvolle familievaders zijn, aan alle kanten bekritiseert, en die net in staat is, een rationeel en intellectueel redelijk debat te voeren, heeft zichzelf overleefd. De Herfst is aangebroken, de bladeren vallen reeds.

Door: Marcus Franz.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: Philosophia Perennis. https://philosophia-perennis.com/2018/10/22/der-herbst-des-feminismus/

(De bijdrage verscheen reeds op het zonder meer aanbevelenswaardige blog van de auteur https://www.thedailyfranz.at/)