Gastbijdrage – In 1965 hielden veel Egyptenaren in Caïro “Islamisering” voor absurd en uitgesloten

 

 

Gastbijdrage van “Thiele”, Oost-Berlijner – al te oud om zich te ernstig zorgen te maken.

Enkele voormalige DDR- burgers zullen zich misschien nog duidelijk herinneren, dat Egypte in de jaren ’60 en ’70 nog een socialistisch broederland was of tenminste door de SED zo werd behandeld. In 1965 verbleef ik met enkele duitse collega’s in Caïro. Als U daar een onderverdeler ziet, kan het zijn, dat ik daar ooit aan gewerkt heb.

Gamal Abdel Nasser, de robuuste strijder van de Nijl, (welk een staatsman!) was destijd president van de staat en ik kan me herinneren, hoe geliefd hij in die tijd nog was. Dat was nog voor de Zesdaagse Oorlog en de Egyptische nederlaag, die hij qua binnenlandse politiek niet onbeschadigd zou doorstaan.

Voor mij is Nasser het symbool van de tijdgeest van de jaren ’60 in Caïro. Hij was moderner dan zijn poltieke tegenstanders, voelde veel sympathie voor de Duitsers, omdat zij zich tegen Groot-Brittannië hadden gekeerd, en hij was seculier. Hij had niets met hoofddoeken en met de Islam, beleed het alleen hier en daar voor het oog met de mond. Hij was een cultuurmoslim. Dat kwam overeen met het levensgevoel van de meeste bewoners van Caïro, dat toentertijd een ongelofelijke toestroom vanuit het platteland begon te beleven. De stad groeide onophoudelijk, wat men in dat tijdvlak kon aanschouwen. Elke dag zaten wij aan de zoete koffie met gebak en onden tijdens onze middagspauzes zien, hoe talloze massa’s jonge mannen en vrouwen ouderwets gekleed over straat gingen op zoek naar werk. Een vlucht van het platteland naar de grote stad, die een weelderig en gecuviliseerd burgerdom had voortgebracht.

Soldaten uit het Egyptische leger waren in deze tijd graag geziene gasten in elk café of elke discotheek, die wij eveneens bezochten. Buikdansen, oriëntaals erotiek, alcohol in grote hoeveelheden en veel sex hoorden daarbij. Caïro was een wereldse en moderne stad – Socialisme of eerder een (nationaal) socialisme waren geliefd! De Egyptnaren oriënteerden zich op het westen, want ze rekenden de DDR en de socialistische staten tot het culturele westen.

Nog in de Herfst van1965 verliet ik het land en keerde pas terug in 2014, kort voor onze vluchtelingencrisis en kort na de ineenstorting van de oude dictatuur.

Noch de café’s, noch de discotheken van vroeger zijn meer daar, waar ik ze me herinnerde. Caïro is ongelofelijk gegroeid, de stad heeft zich in alle richtingen uitgebreid als een worteling in de grond. Maar men moet oogkleppen dragen, om thans niet te erkennen, dat het socialisme of het westn in het leven van de mensen geen grote rol meer spelen. Gesluierde vrouwen zijn de regel, niet de uitzondering. Meisjes met luchtige kleding en onbedekt haar zijn er nog steeds, maar veel zeldzamer. En de baard, ja, een echt islamitische volle baard is in de mode gekomen. Voorbij zijn de tijden, waarin de mannen hooguit een modieuze snor lietn staan! Traditionele outfits van Moslims uit Saoedi-Arabië hebben de Egyptische drachten, die men vroegen bij sommige vrouwen en mannen vroeger kon zien, allang verdrongen. Ik noem dat de Saoedi-Arabisering van Egypte!

Met mijn Egyptische arbeidscollega’s van vroeger heb ik niet langer contact. Maar als atheïstische socialisten zouden ze mij destijds waarschijnlijk voor gek verklaard hebben, als ik ze had verteld, dat de Islam in enkele decennia een comeback uit de grafkelder van de geschiedenis zou maken en hun leven zou beslissen. Ja, ik zou destijds een complottheoreticus geweest zijn.

In de DDR was het iets onmogelijks om te twijfelen aan het socialisme – dit zou zich dwangmatig doorzetten als het betere systeem. Falen was uitgesloten en alleen maar er over te denken zou een ongelukkige de opmerkzaamheid van de staatsveilgheidsdienst hebben gegarandeerd. Thans is het duidelijk, dat alleen al te twijfelen aan de overlevingskracht van de liberale democratie iemand minstens tot een boze burger maakt, ook als hij deze democratie eigenlijk alleen maar wil beschermen.

In 1965 scheen een islamisering de Egyptische Samenleving in Caïro absurd en uitgesloten toe. Een halve eeuw later regeerden de Moslimbroeders, ofschoon voor korte tijd. Cultureel domineert desondanks de Islam, hoewel wederom een generaal het voor het zeggen heeft.

Ik denk, dat U wel weet, wat ik hiermee wil zeggen.

Door: “Thiele”, gastauteur op Young German.
vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/index.php/2018/10/30/gastbeitrag-1965-hielten-viele-aegypter-in-kairo-eine-islamisierung-fuer-absurd-und-ausgeschlossen/