De behouden zwangerschap van Anne Lok: DIT is nog eens gerechtigheid!

Door: Theresa Geissler.

 

Dat dit onderwerp intussen ook alweer zo’n zes dagen oud is, lezer, besef ik als geen ander. Ik neem echter de vrijheid, alsnog met een beschouwing over het gebeurde te komen, niet in de laatste plaats omdat dit hema goedbeschouwd behoort tot het klassieke soort, dat geenszins gebonden is aan termijnen, laat staan aan korte termijnen, maar integendeel door de eeuwen heen al deel uitmaakt van de niet-aflatende strijd tussen man en vrouw, natuur en ingrepen tégen de natuur, pro’s en contra’s op elk gebied, die ik eerlijk gezegd nog niet snel zie verjaren. Dus waarom over deze kwestie het hart níet gelucht, zij het naderhand? Naar mijn bescheiden mening is hij het alleszins waard:

Het gossip-blad Story, dat de primeur in de wacht wist te slepen van het bericht, dat Anne Lok, ex-vriendin van de afgetreden D66-partijleider A. Pechtold, tóch nog steeds zwanger van hem blijkt te zijn, betitelde dit feit als een ‘bizarre ontknoping’. Dat mag het dan zijn, maar geenszins in de negatieve betekenis van het woord ‘bizar’. Reden tot tevredenheid, en zelfs vreugde, is er op de eerste plaats voor:

– de aanstaande moeder in eigen persoon, van wie we tenslotte allemaal intussen weten, dat ze deze zwangerschaps-verbreking nooit heeft gewild, maar er door haar ex-minnaar op een uiterst fielterige manier is ingeluisd met beloftes, die hij hoogstwaarschijnlijk nooit serieus heeft overwogen,

– het feit, dat door deze onverkwikkelijke geschiedenis heel Nederland afdoende voor deze sinjeur is gewaarschuwd zónder dat we de, normaal gesproken voor de hand liggende, in-droevige consequentie ervan hoeven te slikken, wat altijd weer mooi meegenomen is,

– de triomf over het meest onverteerbare aspect van abortus, dat, zoals ik al eerder schreef, naar mijn mening veel te weinig aan de orde komt: Dat de “vrije keuze” voor de vrouw maar al te vaak geen “vrije keuze” is, doordat met name de mán haar er nog steeds maar al te vaak toe weet te dwingen. (zie: https://theresasvisie.com/2018/09/14/met-dank-aan-de-affaire-pechtold-zelfs-de-chicklit-wordt-wakker/. )

Ik had me eerder nooit zo in de werking van de abortuspil verdiept, maar na het lezen van dit nieuws ben ik er het één en ander over gaan opzoeken op de social media. En wat reeds te vermoeden viel: Evenmin als de curettage in de kliniek is deze methode een sinecure: Het mag een voordeel lijken, dat je “het zelf doet”, wat voor het idee misschien (een deel van) de gêne wegneemt, de procedure is uiteindelijk niet minder pijnlijk en daarnaast heel wat langduriger: Één of twee oraal in te nemen pillen, die de vrucht moeten doen afsterven, gevolgd door – met enkele dagen tussenruimte – enige “zetpillen” die vaginaal moeten worden ingebracht, teneinde het afstotings-mechanisme op gang te brengen, wat meestal gepaard gaat met krampen en hevige bloedingen (het wordt dan ook niet raadzaam geacht, dat de vrouw gedurende deze periode alleen is.) In principe is er geen sprake van professioneel toezicht, noch van nazorg, zoals in de kliniek, en als er onverhoopt ‘resten’ blijven ‘zitten’ (wat gemakkelijk kan) moet er alsnog tot een curettage worden overgegaan, vóór het voor de betreffende vrouw te laat is!

Kortom, abortus, in welke vorm dan ook, is om meer dan één reden een afschuwelijke ingreep, ziedaar waarom niemand anders dan de vrouw in kwestie ertoe mag besluiten, zij het ook dán pas na een gedegen voorlichting omtrent de consequenties -alsmede de voorhanden zijnde alternatieven, en met inbegrip van een verantwoorde bedenktijd: Niemand anders, ook de vader van de ongeborene niet, zou hierin – jammer maar helaas – een stem mogen hebben: Het mag dan in het beste geval zijn kind zijn, het is níet zijn lichaam; zijn aandeel is simpelweg te gering.

En zie: Deze hele gang van zaken had A. Pechtold zijn vriendin met een gerust hart laten ondergaan, teneinde zèlf maar zoveel mogelijk buiten schot te blijven. In dat kader kan hij ook nog gekozen hebben voor de meest langdurige, meest pijnlijke, en achteraf bekeken meest risicovolle manier: alles om maar zoveel mogelijk ‘getuigen’ te vermijden, ongetwijfeld…

Wat een doorgewinterde schoftenstreek! Vriend en vijand kan niet anders dan dankbaar zijn, dat déze “volksvertegenwoordiger” op een zijspoor beland is!

Rest de vraag, hoe Anne er in geslaagd is, wat zij zogezegd al dan niet gedaan heeft om het ergste te vermijden, zodat deze meer dan ranzige historie voor haar en haar baby toch nog min of meer een happy end schijnt te krijgen.
Men zou geneigd zijn, te denken, dat zij voor zichzelf bijtijds pas op de plaats heeft gemaakt (zonder dat vriendje schelvis-oog daarvan op de hoogte werd gebracht) waarmee impliciet zou worden bewezen, dat zij zich minder argeloos in de val heeft laten lokken, dan zich aanvankelijk liet aanzien: Hoe is het anders mogelijk, een zwangerschap te sparen, nadat eerst, op welke manier dan ook, deze gruwelijke medicatie is ingenomen/ingebracht? Goed, alles kan, niets is honderd procent zeker, maar de lezer zal het met mij eens zijn: Erg waarschijnlijk is het níet.
Het is echter het geheim van Anne. Een geheim, dat haar van harte gegund is, en waarbij ons niets rest dan haar welgemeend geluk te wensen met het feit, dat ze in haar opzet succesvol is geweest, wat een oneindig veel betere afloop mag heten, dan dat de behandeling met de abortuspil “succesvol” zou zijn geweest.

Naar de huidige gemoedstoestand van A. Pechtold valt slechts te ráden. Maar hoe dan ook kan ik persoonlijk niet eens naar waarheid beweren, dat die mij totaal niets zou kunnen schelen:

Integendeel, lezer: ik geniet! DIT IS NOG EENS GERECHTIGHEID!

Door: Theresa Geissler.

2 gedachten over “De behouden zwangerschap van Anne Lok: DIT is nog eens gerechtigheid!

  1. De vraag blijft wat voor schade de ingenomen/ingebrachte “geneesmiddelen” aan de ongeboren vrucht hebben toegebracht. Het juichen dat de zwangerschap niet is afgebroken zou wel eens om kunnen slaan in gehuil als het kind als gehandicapte geboren wordt.

    j.c.th.kohler@ziggo.nl

    Like

    1. Om heel eerlijk te zijn is die gedachte inderdaad ook wel bij m i j opgekomen, meneer Kõhler.
      Maar je hoopt dus, zeker omdat Anne nu zeven maanden heen is, dat dit door middel van echo`s of aanverwant onderzoek wel vastgesteld zou kunnen worden, zodat het feit, dat hier tot nu toe niets over gezegd is, dan weer als iets hoopgevends kan worden beschouwd.
      Het beste zou nog zijn, dat Anne hier een zogeheten leugentje om bestwil heeft verkocht, tegen Schelvisoog, wel te verstaan, en dat zij achteraf bekeken helemaal niets heeft geslikt c.q. ingebracht omdat ze het op de valreep niet kon opbrengen. Dat is iets, wat alleen zij zeker weet.
      Onbetrouwbaar? Om het maar eens rechtuit te zeggen: Aan mijn zolen ermee! Een dergelijke fielt, die een vrouw tot zoiets durft te dwingen, hetzij door concrete druk, hetzij door manipulatie (zoals hij nu deed) verdient doodgewoon niet beter!
      Ook ik weet hier natuurlijk verder niets over. Maar ik zou het prachtig vinden, als dat uiteindelijk de ware toedracht zou zijn (Vind ik althans.)

      Like

Reacties zijn gesloten.