Islam is geen religie in de gebruikelijke zin van het woord, maar een politieke ideologie

 

Door: Peter Helmes

(Korte samenvatting)

In de discussie, of de Islam in Duitsland erkend moet worden als religie, valt steeds weer het argument, dat, wat christenen wordt toegestaan, ook voor de Islam moet gelden, namelijk vrijheid van geloof.

Daarbij wordt (graag) over het hoofd gezien, dat de Islam niet alleen een religiéúze ideologie is. Hij omvat namelijk tegelijkertijd de politieke heerschappij – er is dus binnen de Islam geen sprake van scheiding tussen staat en “religie”, terwijl in de democratische staten een scheiding bestaat tussen kerk en staat. De “politieke Islam” wil in de staten regeren en nieuwe “Godsstaten” opbouwen – ook met behulp van terrorisme (IS), misleiding (“taqiyya”) en indoctrinatie.

Alleen al de naam zegt het nodige: “Islam” (arabisch) betekent vertaald “onderwerping” (alles aan de koran.) Deze onderwerping doortrekt theorie en praktijk van de Islam. Voor moslims zijn koran en hadiths heilige wetten, die niet mogen worden bekritiseerd of veranderd.

De belangrijkste punten in het kort:

1.) Vrijheid van religie

Bij ons kan elke religie zich ontvouwen, in de Islam niet, dus staat de tolerantie tegenover de absolute intolerantie (bv. sharia). Wie geen moslim is, is “ongelovig” en moet worden bestreden, ja ook gedood. (Er zijn om en nabij de 2000 soera’s en hadiths, die dat bevelen). En door Allah wordt men daarvoor beloond met 72 maagden en een leven in het Paradijs.

2.) De Islam is de wereldlijke en Geestelijke bevoegdheid van een islamitisch land.

En wezenlijker: Velen bij ons, ook onder politici en kerken, begrijpen het onderscheid in vanzelfsprekendheid niet: Bij ons is een scheiding van kerk en staat grondwettelijk bepaald. In de Islam is dat heel anders: Daar is “De Kerk”(Islam) de staat, dus Islam is wereldlijke en geestelijke bevoegdheid. Er is geen scheiding tussen kerk en staat; de eerste ayatollah is de baas van de staat èn van de regering.. De koran bepaalt het geestelijke èn wereldlijke leven, terwijl de bijbel een privé-zaak is. De moslim mag dan ook geen door mensen gemaakte wetten volgen, als ze in tegenspraak zijn met de koran. Alleen al daarom is de Islam niet verenigbaar met een democratie, dus ook niet met de grondwet.

3.) Christelijke religie van vrede versus haat- en oorlogs-ideologie van de Islam

Het christendom is een vredes-religie (Jezus predikte liefde en vrde). God is de liefhebbende en vergevende, ook ten opzichte van zijn vijanden, ook ten opzichte van niet-christenen, moslims of atheïsten. In de Islam heel anders: Allah duldt en houdt alleen van de gelovigen. Hij predikt echter haat en oorlog tegen de ongelovigen en ook tegen de aan niets gelovenden. Hij is geen vergevende God, maar een “God” van de wraak.

4.) De God van de christenen is een andere God dan Allah

Allah is niet gelijk aan GOD – ook als stompzinnige kerkvorsten dat niet willen begrijpen en van de “drie monotheïstische religies” spreken, die alle drie “dezelfde God” zouden aanbidden. Een groter verschil met het christndom bestaat echter in de drievuldigheid, die de Islam strikt afwijst. De God van het Nieuwe Testament, die de bevrijding van de zonden, liefde, vergeving zowel als respect voor zichzelf en voor zijn medemensen leert, is niet vergelijkbaar met Allah, die slechts voor moslims liefde en voor ongelovigen de doodstraf kent.

5.) Misdaden begaan in naam van het christendom is (“slechts”) een zware zonde, die kan worden geboet en vergeven; op misdaden tegen de Islam staat de doodstraf
De door moslims steeds weer aangehaalde bewering, dat ook in naam van het christendom veel ongerechtigheid, vervolging en moord heeft plaatsgevonden (b.v. bij de Kruistochten of bij de Inquisitie), is weliswaar niet verkeerd, maar “vergeet” en belangrijk verschil: Midaden in naam van het christendom worden niet gedekt door het Nieuwe Testament en botsen met de elementaire christelijke grondregels van het geloof. Wie daar tegenin gaat, zondigt (zwaar). Wie in de Islam de geboden van Allah navolgt (“Dood de ongelovigen”), wordt weliswaar rijkelijk beloond. Wie ze echter niet navolgt wordt bedreigd met de doodstraf.

6.) Uittreding.

De Islam is geen “kerk” zoals bv. de katholieke- of evangelische kerk. Uit deze kerken kan men uittreden door middel van een eenvoudige verklaring, zonder “toestemming” en zónder straf te riskeren. Dat is er in de Islam niet. Ten eerste heeft hij niet de structuur van onze kerken (Moskeeën zijn weliswaar gebeds-, maar ook algemene verzamelingsplaatsen van de islamitische gemeenschap). Uitteding is, net als ander “verraad aan de Islam”, dus verboden, waarop de doodstraf staat.

Door: Peter Helmes.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2018/11/10/islam-ist-keine-religion-im-ueblichen-sinne-sondern-eine-politische-ideologie/