Ergeren.

Door: Rob Meyer.

Af en toe komt het mij ter ore dat sommigen zich ergeren aan mijn maatschappij kritische commentaren.
Dat men zich stoort aan mijn bedenkingen m.b.t. de vraag of Islam wel zo vredelievend is.
Dat ik duidelijk aangeef dat ik een multiculturele samenleving tot mislukking gedoemd zie.
Dat ik niets heb met de Koran en de profeet Mohammed, omdat ik daarbinnen geen gelijkwaardigheid terug vind.
Omdat ik me stoor aan de ongelijkheid van de vrouw binnen de strenge Islam.
Omdat ik niet gediend ben van de dwingende levensinstelling van veel moslims.
Omdat ik niets heb met de door moslims in te voeren sharia, ramadan, intolerantie en gewelddadigheid.
Deze humane, tolerante linkse burgers ergeren zich aan mijn kritische instelling en de daaruit voortvloeiende berichten.

Laten we het omdraaien.

Ik erger me aan mensen die vanuit hun onderbuikgevoelens in het blinde weg iedereen omarmen, ongeacht hun geloof of culturele achtergrond.
Ik erger me aan mensen die een blind ideaal najagen zonder enige vorm van relativisme,
Ik erger me aan mensen die hun naasten welhaast door de strot proberen te duwen dat ze vooral iedereen als gelijke moeten zien, omarmen, binnenhalen, zonder naar de realiteit te kijken.
Ik erger me aan mensen die vanuit een ziekelijke politiek correcte visie iedereen wegzetten als fascist, populist, bruinjas, ga maar door, die een kritische houding ten toon spreiden richting geforceerd samenvoegen van culturen die totaal niet op elkaar aansluiten kwa normen en waarden.
Ik erger me aan mensen die mij op de ‘lijst van foute Nederlanders’ zetten als ik niet zo enthousiast ben om allerlei ons vreemde culturen zonder meer binnen te halen en pamperen, als waren het slachtoffers van een wreed lot, dat in feite is ontstaan in het land waar ze geboren zijn en hun leven lang hebben gewoond.
Zij zijn dus in de wortel mede verantwoordelijk voor de erbarmelijke toestand in hun eigen land. Heel betreurenswaardig maar wel een feit.

Dan zeg ik: los dat dan ook weer op, hoe moeilijk dat dan ook mag zijn.
Want ze zonder meer hier binnenhalen, geld geven, woning, spullen etc, biedt geen oplossing voor de problemen in het land dat ze zijn ‘ontvlucht’.
Je helpt ze niet door ze hier te pamperen. De situatie in hun eigen land wordt hierdoor niet beter, sterker nog, waarschijnlijk creëren ze hier dezelfde rampzalige toestanden als in hun eigen land. Een kwestie van bewustzijnsontwikkeling.

Dit heet dus een kritische beschouwing. Geen onderbuikvisie.
En daar ergeren bepaalde ‘goedmensen’ zich dus aan.
En aan dat soort radicale idealisten met tunnelvisie erger IK me dan weer.
En wel heel formidabel!

Door: Rob Meyer.