Wat had Erdogan te zoeken bij de feestelijkheden (m. b. t. het einde van WO I) in Parijs?

 

Door: Albrecht Künstle.

– wie heeft deze oorlogvoerder eigenlijk uitgenodigd?

– deelde hij de vreugde over het einde van WO I?

Wie op de televisie de feestelijkheden ter gelegenheid van het einde van WO I heeft gevolgd, heeft moeten vaststellen, dat onder de staatsgasten in de voorste gelederen ook de heerser over echte- en Duitse Turken, Erdogan, te zien viel. Wie nodigde deze oorlogvoerder, die onverminderd in eigen land oorlog voert tegen de Koerden en wiens troepen in het Noorden van Syrië en in Irak zijn binnengevallen en er hun wandaden bedrijven, uit? Met versteend voorkomen was hij te zien, alsof hij in zijn hoofd de revue liet passeren, welke rol zijn Osmaanse rijk, dat hij het liefste weer zou willen laten herrijzen, toentertijd speelde.

Het Duitse Keizerrijk en het Osmaanse rijk onderhielden economische betrekkingen en reeds in 1913 steunde een Duitse militaire missie de Osmaanse minister van oorlog, Enver Pasja, bij de versterking van zijn heerschappij. “Keizer Wilhelm II wierp, sinds hij het Osmaanse rijk in 1898 had bezocht, zichzelf op als beschermer van alle moslims.”(bpb van 1.9. 2014) Deze ideologische nabijheid tot de Islam was overigens ook Adolf Hitler eigen. Het Strategische doel van Keizer Wilhelm sloot dan ook opperbest aan bij het imperialisme sinds Mohammed.

De Oost-politiek van Wilhelm was gebaseerd op het streven, in geo-politiek opzicht met de andere grootmachten de concurrentie aan te gaan. “In Wetenschappelijke-, industriële- en banken-kringen circuleerden denkbeelden, dat de islamitische volkeren er alleen maar op zouden wachten, om door Duits vlees, Duits wéten … tot nieuwe macht en bloei te geraken.” (bpb zie hierboven). Thans weten wij, dat de Islam anders werkt en zulke pogingen allemaal tevergeefs zijn. Maar destijds zat de Duitse elite op één lijn met de gewetenloosheid van de Osmanen.

In augustus 2014 kwam het aldus tot een bondgenootschap, en in oktober raakte het Osmaanse rijk betrokken bij de Wereldoorlog. En verklaarde, hoe kon het ook anders, de politieke voorganger van Erdogan de strijd tegen de geallieerde staten tot “heilige oorlog”. In November 2014 kondigde Sjeik ül-Islam van Costantinopel de “Jihad” af, waarmee het Duitse propagandisme in de islamitische wereld begon. Zoals de geschiedenis ons zou leren, werd daaraan alles ondergeschikt gemaakt:

Bijvoorbeeld, de zeestraat tussen het europese schiereiland Gallipoli en het voor-aziatische Canakkale, aan de westkant van de Marmara-zee – de Dardanellen. De Duits-Turkse poging, de mijnengordel van de Britse en Franse vloot-verbonden te doorbreken, Constantinopel in te nemen en door te stoten naarde Zwarte Zee, mislukte na lange stijd. Maar na maandenlange stelling-oorlog met 100.000 doden en 250.000 gewonden lukte het de Osmaanse troepen in januari 2016, onder Duits Commando, Gallipoli wederom onder Osmaanse controle te krijgen.

Overigens is dat de “zege-rijke slag”, die Turkse kinderen in “Duitse” DiTiB-moskeeën moesten bijstellen. En misschien piekerde Erdogan er tijdens de feestelijkheden in Parijs over, hoe het komt, dat er in Duitsland aanstoot wordt genomen aan dergelijke zegevieringen van een bloedbad, dat door islamitische heersers onophoudelijk was uitgeroepen als “heilige oorlog”. Tenslotte was het ook voor de Duitsers een van de weinige overwinningen. Maar wij weten nu eenmaal niet, hoe door de koran bestempelde hersenen werken.

In de jaren 1915 en 1916 kwam het dan in het kielzog van de oorlog ook tot de Volkerenmoord van de Osmanen, waaraan om en nabij een miljoen christelijke Armeniërs ten prooi vielen. En Rijkskanselier Hollweg benoemde deze met de woorden: “Ons enige doel is, Turkije tot het einde van de oorlog aan onzezijde te houden, of daar nu Armeniërs aan te gronde gaan, of niet”. Reeds toen gingen westerse machten in de coöperatie met islamitische regimes over lijken. Maar die overtroffen ons altijd al. In de winter van 1914/15 waarschuwden Duitse milities Enver Pasja voor de geplande veldtocht in de Kaukasus. Deze eindigde in een débacle, de vernietiging van het Derde Osmaanse leger – de Pasja overleefde, zoals ook Erdogan tot nu toe alle oorlogshandelingen overleefde.

De Turks-Duitse alliantie stortte niet ineen met het einde van WO I, maar nog voor het einde van 1917. Daarmee faalde ook het gemeenschappelijke plan, verloren gebieden van het Osmaanse rijk aan de noordelijke Middellandse Zeekust terug te veroveren. Maar 100 jaar later leefde de alliantie onder andere voortekenen weer op. Het komt bij internationale aangelegenheden zelden voor, dat Kanselier Merkel en Erdogan ver van elkaar af zitten. Maar de Franse regie zorgde er voor, dat het in Parijs voortdurend zo’n drie meter was. (mail: mailto:Kuenstle.A@gmx.de)

Door: Albrecht Künstle.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2018/11/13/was-hatte-erdogan-bei-den-feierlichkeiten-z-ende-des-i-weltkrieges-in-paris-zu-suchen/#more-22629