Europese defensieve krijgsmacht – een gevaarlijke illusie

 

Door: Peter Helmes. (Gastbijdrage op Philosophia Perennis)

Aan vrede kan men zozeer gewend raken, dat men het niet meer weet te waarderen. Ook vooral daarom komt met betrekking tot de “100-jaar-herdenking” aan de slagvelden van Verdun de herinnering daaraan op het goede moment. Ze is een waarschuwing, dat honderd jaar in het bewustzijn soms niet meer dan één dag zijn.
De verwoestende Eerste Wereldorlog, die honderd jaar geleden eindigde, eiste in Europa minstens 20 miljoen mensenlevens en leidde tot de ineenstorting van meerdere imperiums. Een hele wereldorde lag in puin.

Op dit stijdstip verscheen een nieuwe acteur op het internationale toneel: De VS. De toenmalige president Wilson zette zich in voor meer multilateralisme, om vergelijkbare gewapende conflicten doeltreffend te verhinderen. Maar pas na een nog veel ernstiger bloedvergieten in de Tweede Wereldoorlog ontstond een nieuwe internationale Wereldorde, die inzette op het multilateralisme – de NATO.

Dit Westerse defensieve Bondgenootschap representeert onze universele waarden. Centraal deel van het gemeenschappelijke Waarden-kanon is de verantwoording voor de gemeenschap en het welbegrepen eigenbelang. Aldus behoort het tot de waarheid, bittere zelfkritiek te uiten: Al te lang heeft Duitsland slechts bescherming gezocht bij de NATO, maar er aan bijgedragen hebben we beschamend weinig.

PARIJS ONDERSCHAT DE GRONDWETTELIJKE VERSCHILLEN – ATOOM-MACHTSSTATUS ALS NATIONALE AANGELEGENHEID?

Als opmaat van de herdenkingsvieringen in Parijs had de Franse staatspresident Emmanuel Macron een “echte Europese krijgsmacht”geëist, die “in staat moest zijn, tegen Rusland, China, en ‘zelfs tegen de VS’ op te trekken.” Een dergelijk Europees Leger, mogelijk aangevoerd door de EU-Commissie is echter illusionair – en gevaarlijk. Macron heeft tot op heden ook niet uitgelegd, wat zijn idee zou moeten betekenen.

Macron had bnadrukt, dat het terugtrekken van de VS uit het INF-ontwapeningsverdrag met Rusland een gevaar voor Europa zou betekenen. Of zich daaruit laat afleiden Dat Europa zich nu ook atomair zou moeten bewapenen, is een grote, open vraag, die als een Zwaard van Damocles boven Europa hangt. Weliswaar is Frankrijk een atoommacht, maar het heeft al sinds lang geweigerd, deze atoommacht in te zetten in multilateraal verband.

ANGST VOOR RUSLAND, ANGST VOOR TERRORISME, OF WAARVOOR DAN OOK?

De debatten over of het Franse atoom-arsenaal in Europese planningen moet worden inbegrepen is echter zo on-scherp en onduidelijk, dat er over een verwerkelijking niet eens moet worden gedróómd.

Daar komt dan nog iets bij, dat bij vele west-Europese politici – ook onder Duitslands conservatieven – uit hun gedachten verdwenen schijnt te zijn: de strategisch- politieke landkaart.

Daarop is namelijk sprake van “een vrolijke chaos”. Daar heb je de landen met angst voor Rusland, andere hebben an weer meer angst voor terrorisme en -gevaar. Ettelijke andere zijn niet opgewassen tegen de migratie-toestroom en concentreren hun politiek op de betreffende regio’s (Afrika, het nabije Oosten…), enzovoort, enzovoort. Waar in deze gemengde toestand het Frankrijk van Macron staat, valt bijna niet vast te stellen. Zijn zelfgekozen rol als “everybody’s darling” reikt niet ver – en niet lang.

Door de (mogelijke) Brexit komt er nog een ander probleem bij: Binnen Europa zijn de Britten m. b. t. politiek-strategische vraagstukken de belangrijkste partners: met slagvaardig strijdkrachten, een duidelijke verklaring vóór het westerse verband en de wil, om dit ook te verdedigen. Deze cultuur van bereidheid om zich in te zetten verbond vroeger Frankrijk met Groot-Brittannië, tegenwoordig is daar niet veel meer van over. Met andere woorden: De Britten zjn een onontbeerlijke steunpilaar voor de NATO.

“MACRON ZAL ONS NIET VERDEDIGEN”

Met bijtende woorden rekent de Poolse krant RZECZPOSPOLITA glashard af met de droom van Macron. Onder de titel “Pardon, maar Macron zal ons niet verdedigen” zet het blad uiteen:

“Zijn idee van een ‘echt’ Europees leger is anti-Amerikaans, en het ondergraaft de NATO.

Eén en ander is niet acceptabel voor Polen en andere landen, die zijn gedoemd tot een leven in de nabijheid van Rusland. Daarnaast steunt het voorstel op een twijfelachtige premissie – en wel hierop, dat de VS voor de EU een potentiële bedreiging vormden. Zelfs als uit de woorden van de huidige president een dergelijke conclusie zou kunnen worden getrokken – Trump zal uit het Witte Huis zijn vertrokken, eer er van een op welke wijze dan ook gerealiseerde krijgsmacht sprake zal zijn.

Macron, die de laatste tijd duidelijk te veel praatjes heeft, vindt niet eens in Duitsland nog begrip. Ook het Duitse leger wijst zijn plannen voor defensie af, omdat ze alleen maar de belangen van Frankrijk dienen.

Met Macrons Europa-leger zou Europa moeten vrezen voor zijn veiligheid en nog afhankelijker worden van de VS.”

Toegegeven, de Amerikaanse president Trump heeft het idee van Macron zo drastisch afgewezen, omdat hij vreest voor een samen-optrekken van de Europeanen met Rusland. De Russische president Poetin ondersteunt het voorstel van Macron – een niet geheel onbaatzuchtige gedachte; want hij gehoort tot het machtsspelletje van de Heren van het Kremlin. Poetin zal niets, maar dan ook helemaal niets ondernemen tegen een verdere bekoeling van de verhouding tussen Europa en de Verenigde Staten. Waarbij Trump stevig bijdraagt aan deze vervreemding. Met zijn kritiek op een Europees leger staat hij in elk geval niet alleen. Dit standpunt hebben de VS al van hem overgenomen.

Ik zeg het graag ronduit: Wie bang is voor een sterker wordend Rusland zet in op de NATO en hecht minder belang aan de Franse prioriteiten die vooral gericht zijn op het bestrijden van terrorisme in de Sahel-zône en in het Nabije Oosten. De bijna onmogelijke oriëntering in de hoofden van de Europese regeringen maakt vele midden- en Oost-Europese staten – voorzichtig uitgedrukt – nerveus.

NOG MEER SOEVEREINITIETSRECHTEN OPGEVEN? NEE, MEER INTEGRATIE NODIG IN PLAATS VAN EUROA-KRIJGSMACHT!

De inspecteur-generaal van de Duitse Krijgsmacht, Zorn, beziet de voorstellen voor een op zichzelf staande Europese Krijgsmacht daarom sceptisch. Dit zou een visioen zijn, waarvan de realisering decennia kan duren, zei hij in Het “interview van de week” (bedoeld wordt de 45. Kw) van de Duitse Omroep. Voorwaarde voor een Europa-Krijgsmacht zou namelijk zijn, dat de staten hun soevereiniteitsrechten in aanzienlijke mate zouden opgeven. Zorn pleitte er in plaats daarvan voor, de militaire samenwerking van de lidstaten van de EU op basis van de bestaande verdragen voort te zetten. Dat functioneert goed met elkaar en is nu reeds realiteit.

STOLTENBERG MOEDIGT EUROPEANEN AAN

Dit staat de Secretaris-Generaal van de NATO Stoltenberg niet tegen, integendeel: Hij heeft de Europeanen zelfs aangemoedigd, om plannen te ontwikkelen voor een meer op zichzelf staande defensie-politiek. Dit moet hoe dan ook gebeuren binnen het Noord-Atlantische Pact, zei Stoltenberg op TV in ARD. De Europese veiligheid hangt in z’n geheel af van de Amerikaanse veiligheidsgaranties. Als het verleden ons iets geleerd heeft, dan is het wel, hoe belangrijk de Trans-Atlantische eendracht en vriendschap zijn.

En daar loert ook de klaarwakkere Amerikaanse President Donald Trump om de geo-politieke hoek. Deze keer nam hij heel openlijk de Franse president Macron op de korrel. Diens voorstel (“zelfs de VS”- zie hierboven) zou beledigend zijn voor de VS, twitterde Trump. De Europeanen zouden toch a.u.b. eerst eens ‘hun faire aandeel aan de NATO betalen’. Trump heeft gelijk.

“Als er één functionerende Europese krijgsmacht is, dan is het de NATO. Dat de Europeanen daarom de moeite doen om een passende bijdrage aan haar financiering op te brengen, staat verregaand buiten kijf. Haar invloed zal echter des te groter zijn, naarmate zij zich sterker voor het verbond engageren. Dat is doeltreffender dan, dan de steeds weer uit elkaar gespatte droom van een Europese Krijgsmacht te dromen”,

…schrijft de NZZ er over.

Dat de Amerikanen er niet veel meer voor voelen om voortdurend de zelfzuchtige Europanen militair bij te voeren, ligt voor de hand. De bescherming van de VS hebben wij steeds graag aanvaard, maar een passende tegenprestatie hebben wij nooit opgebracht. Met betrekking tot de bijna overjarige, moe geworden trans-atlantische betrekkingen, wordt het de hogste tijd, om de eigen ( Duitse) rol te overdenken en ons af te vragen, waarom wij nog steeds zo weinig doen, om onze ontoereikende, lage defensie-uitgaven eindelijk eens op te krikken.

En natuurlijk gaat het er daarbij niet alleen om, de Amerikanen mild te stemmen en ze in Europa te houden. Want welbeschouwd is het niet erg waarschijnlijk, dat er spoedig sprake zal zijn van een supranationale en tegelijkertijd effectieve Europese krijgsmacht. En al helemaal niet tegen het nul-tarief.

DE VISIOENEN VAN WOLKENLOOPSTER MERKEL

De Duitse Bondskanselier, in veiligheidsvraagstukken vermoedelijk een uitgesproken expert – maar niet heus, als U het mij vraagt – ontwikkelt eveneens een dromerig scenario: Ook zij heeft zich uitgesproken voor het idee van een Europese krijgsmacht. De tijden, waarin Europa op anderen kon vertrouwen, zouden voorbij zijn.

De lidstaten zouden aan dit visioen moeten werken, zei Merkel deze week in het Europees Parlement in Straatsburg. Daarbij zou het niet gaan om een krijgsmacht tegen de NATO, benadrukte de Bondskanselier.

De visioenen van Merkel doen mij dan nog denken aan één van haar voorgangers, Helmut Schmidt, die ooit zelfgenoegzaam opmerkte: “Wie visioenen nodig heeft, moet naar de dokter!”

Oorspronkelijke publicatie van de tekst hier:
http://www.conservo.wordpress.com/

Door: Peter Helmes.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2018/11/15/europaeische-verteidigungsarmee-eine-gefaehrliche-illusion/