In Taka-Tuka Land

Door: Young German.

Zet het van U af. Houd ermee op, strijd te leveren, die U niet kunt winnen. Wees liever verstandig en voer alleen maar strijd, waar sprake is van een kans op succes.

Kort geleden kwam er een kennis bij mij aan de deur, die bij mij haar zielenpijn kwijt moest. Zij, een volwassen, verstandige vrouw uit Berlijn, vertwijfeld vanwege haar (voormalige) beste vriend. Toen deze er zo’n twee jaar geleden lucht van kreeg, dat genoemde vrouw AfD had gestemd, verbrak hij ogenblikkelijk het contact met haar, zocht vervolgens de discussie en thans maken beiden bijna elke keer, wanneer ze elkaar door de vriendenkring van haar echtgenoot tegenkomen, ruzie. Ze kan hem niet ontlopen en zou het geruzie eigenlijk willen beëindigen, een levenswaardige middenweg vinden. Als rechts-georiënteerde onder merendeels (zogenaamd!) Links-georiënteerden te leven https://younggerman.com/2018/07/16/als-rechter-unter-linken-da-muss-man-jetzt-durch/ kan zeer moeilijk zijn. Vooral dan, als men reeds zelf te diep in de materie gedoken is en de slaaptabletten, die men in de media aangesmeerd krijgt, de hapklare brokjes die men in de talkshows het publiek aanreikt, geen effect meer sorteren. Men is misschien op een punt beland, waarop men niet meer in alle rust kan inslapen en de volgende morgen in dezelfde tredmolen van alledag verder kan. Er is te veel gebeurd en men heeft te veel gezien. De eigen ogen flitsen onrustig onder de oogleden heen en weer en men gooit zich ’s nachts van de ene zij op de andere omdat het wéten, of tenminste denken, dat men iets weet, niet met rust laat. Er is geen sprake van een weg terug door “ontwaken” en geen genezing van de drukkende pijn achter het voorhoofd wanneer men de krant opslaat en tussen de regels door leest. Zalig zijn de onwetenden en zij, wier grootste zorg het is of de handtas bij H&M ook in vergelijkbare uitvoering en kleur bij ZARA te krijgen is.

Keren wij terug tot bovengenoemde dame, die vertwijfeld is vanwege haar linkse jeugdvriend. Eerlijk gezegd moet ik bekennen, dat ik haar in dit geval heb aangeraden, ieder contact met de geïnfecteerde te vermijden, omdat genezing bij de getroffene onmogelijk schijnt te zijn. Een overtuigde Links-groene, die op de Groenen en op DIE LINKE stemt, met zijn ex-vrouw twist over het zorgrecht van het gemeenschappelijke kind en voor de rest de meeste tijd doorbrengt op Twitter, dat voor hem een soort van vervangend thuis is geworden. Wat voor de Boze Burger zijn Facebook/Whatsapp-groep is, is voor de Goedmensch zijn Twitter. Mijn kennis heeft niets onbeproefd gelaten, om hem te overtuigen van het foute van zijn ideeën. Ze weest hem op feiten, wetenschappelijke werken met als thema immigratie en sociale staat, criminaliteis-statistieken uit de jaren 1992 en 2017, vergeleek deze met hem en bracht ook nog de kokende ketel der politieke debatten van 1 vs. 1 op stoom met tragische noodlottigheden. Het hielp niets, omdat de waarde heer elke probleem, elk feit, elk gegeven en elk vraagstuk uit Links-Groen putte om ze tot op het bot te fileren en uit elkaar te plukken. Het spel wordt net zolang gespeeld, tot er van de eigenlijke problematiek niets meer over is en men beland is in het protoplasma van het Universum, alwaarmen de feitelijke realiteit zelf in twijfel moet trekken en de moraal-theorieën vande laatste 2000 jaar krijgt uitgelegd – steeds slechts met het resultaat, dat de feitelijke situatie in de grond niet eens wordt geloochend, maar alleen de uitleg van dezelfde feiten. Islamisering bijvoorbeeld zou niet plaatsvinden, hoewel het aantal Moslims dramatisch toeneemt, het aantal christenen daalt en de immigratie op hoog niveau blijft. Alleen draait de discussie even later om de vraag, in hoeverre een statistiek de werkelijke religiositeit van mensen kan weergeven, wie er eigenlijk Moslim zijn, wat christenen werkelijk geloven en in hoeverre dat metterdaad uitwerking op de samenleving heeft. Wat is überhaupt moraal, als het al niet iets is, dat door mensen zelf gemaakt is!?

U merkt misschien wel, dat hier interessante discussies ontstaan, die echter voor het merendeel nergens toe leiden. De oorzaken worden benoemd, maar de vragen bewust in de hand genomen en door versnippering et absurdum gevoerd. Door net stuk-denken en stuk-praten wordt er geen heldere gedachtengang meer mogelijk en verwordt het tot een eeuwig wegduiken voor de erkenning, omdat deze erkenning als zodanig reeds ter discussie gesteld wordt. En hier trok ik dus voor genoemde kennis de streep eronder, teneinde haar te helpen. Want ze deed noch zichzelf, noch hem een plezier met deze discussies, die beiden op de rand van de vertwijfeling brachten. Geen ongeluk, geen statistiek, geen bericht in de krant of discussie kan zo’n type tot andere gedachten brengen (die heb je, onafhankelijk van de politieke toestand). Hij kan en moet alleen door eigen ervaring van persoonlijk leed tot andere gedachten komen. En zelfs dan wordt door het voorbeeld van de vader van Maria Ladenburger, of van de broer van de vermoorde Spophia Lösche aangetoond, dat zelfs dát af en toe niet genoeg is.

Wij moeten ons erbij neerleggen, dat niet iedereen overtuigd kan, en ook niet moet worden. Een relatieve meerderheid, die, waar mogelijk, aan de juiste knoppen van de macht zit, is al voldoende.Voortdurend ruzies en discussies beginnen met mensen, van wie men so wie so toch nooit gelijk zou krijgen, is zinloos. alleen al vanuit de emotionaliteit der politieke indoctrinatie zijn de meeste mensen waarschijnlijk niet in staat, een heldere blik met betrekking tot de ontwikkelingen in Europa te verkrijgen. wat dat betreft zouden ze eerst mentaal en ideologisch gebroken moeten worden, teneinde ze respectievelijk te bevrijden en op te bouwen – basisvorming voor het politieke gebeuren. Een interessante denkregel brengt de artiest en therapeut Raymund Unger met het boek “De goedmaker: Het na-oo9rlogse trauma en de vluchtelingen-debatten” in de discours:
https://www.youtube.com/watch?v=R3KPcHyHyb8 .

Zijn uitgangspunt is, dat de emotionele verkommering van de parentale generaties in Duitsland, die getraumatiseerd werden door de wereldoorlog, een direct effect gehad heeft op de ontwikkeling het opgroeien van oorlogs- en na-oorlogse kinderen, die zich tot op heden voortzet en tot uiting komt in een infantilisering. De Duitsers zijn infantiel, niet volwassen en overspeen hun gebrek aan moraa met een nieuwerwets “plezier in moraliseren”. Het Pippi-Langkous-fenomeen, zoals ik het zou willen beschrijven: “Ik maak voor mezelf de wereld, zoals ze mij bevalt.”

Dat is een indringende verklarende regel, die tenminste Duitsland verklaart, hoewel ook landen als Zweden en andere westerse naties aan deze infantilisering ten prooi gevallen zijn. Douglas Murray, bestseller-auteur uit Groot-Brittannië https://younggerman.com/index.php/2018/01/22/douglas-murray-der-seltsame-tod-europas-immigration-identitaet-und-islam/ (the strange death of Europe), noemt hier de “Duitse oorlogsschuld” (hij bedoelt het schuldgevoel van de Duitsers), die zich over heel Europa en zelfs over de VS heeft uitgebreid en vele gedaanten aanneemt. Schuld, die zo diep in iemand zit, dat ze niet als zodanig wordt herkend, maar slechts de schimmige gestalte aanneemt van een nauwelijks aanwijsbare emotie. En dan is er nog de kwestie met de waarneming, die zo ver uit elkaar ligt. Een Rechtsmens en een Linksmens schijnen beide het probleem te hebben, dat zij elk hetzelfde landschap met eigen ogen kunnen aanschouwen en twee volkomen verschillende beelden van de realiteit zien. Wat voor de één een urbane woestenij is, verstoken van alle vreugde en arm aan levensbevestigende momenten, dat is voor de ander een vibrerende, veelzijdige en veelkleurige city.

Mij lijkt Ungers inbreng wezenlijk plausibeler, omdat de infantilisering niet alleen met het versluieren van de realiteit zeer passend toeschijnt, maar ook verklaart waarom de zogenaamde goedmenschen, dus de ideologische tegenstanders, schijnbaar zo blindelings in het opengeklapte mes lopen en zichzelf en hun omgeving, verstoken van ieder verstand, in gevaar brengen. Een kind begrijpt ook niet, hoe gevaarlijk een vuurwapen is en zou het met de verkeerde aanleiding of uit nieuwsgierigheid uitproberen. De dood als concept, het gevaar als realiteit de eindigheid van het leven en ga zo maar door, worden door de infantielen nog niet begrepen. Dienovereenkomstig komt ook de innerlijke logica der verantwoording de fysiek volwassen kinderen, die met open armen en lege portefeuilles voor de toekomstige ruïnes van onze beschaving staan, die ze zullen helpen, te ontmantelen, zo vreemd voor.

Waarachtig! Wij leven in Taka-Tuka-Land!

Door: Young German.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2018/12/09/im-gagagugu-land/