Gelukkig kerstfeest (niet) overal

Door: Joseph Huebner (Gastbijdrage op PP)

Integratie is noch éénrichtingverkeer, noch menselijke weerstanden van staatswege met geldelijke middelen overwinnen. Waar geen wil is, is geen weg. Actionisme, vooral van staatswege gefinancierd actionisme, produceert slogans, maar de innerlijke bereidheid beslist over succes of mislukking van integratie.

ALLEEN CLAUDIA ROTH ZIET KLEURPOTLODEN

In de supermarkt is ze niets nieuws. In de apotheek ook niet. Bij de slager ben ik haar voor de bediening hoe dan ook nog niet tegengekomen. Hoewel ze een uitdrukking zou zijn, van wat Claudia Roth zich ervan voorstelt met haar kleurpotloden-voorstelling van een Duitsland waarmee alle hier wonenden zich verheugd identificeren: De vrouw met de verhullende hoofdbedekking.

Dat zou dan een Duitsland zijn, dat alles en alle verrijkende volledige integratie, zonder pessimistische conflicten vanwege incompatibele voorstellingen van religie en humaniteit, zoals de -foben hen in hun populistische en extreem-rechtse breinen bij elkaar schilderen.

DE THEORIE VAN DE REALITEIT OP Z’N HARDVOCHTIGST

Ter ontdekking van de waarheid zullen wij eens onpopulistisch denken en bekijken, hoe intgratie, d.w.z. hoe de wederzijdse wil tot integratie zich in de praktijk concreet presenteert bij openbare manifestaties. Integratie, zo leren -volgens Wikipedia- sociologen ons, beschrijft “een dynamisch […] proces van het samenvoegen en het met elkaar vergroeien.”

En hier doet zich iets opmerkelijks voor van de kant van hen, die hier al langer wonen. Een manifestatie wordt graag door hen bezocht: “De dag van de open Moskee”. Deze beoogt het “doel van een religie-overschrijdend wederzijds vegrip. Met ontmoetingen en gesprekken dienen mogelijke reserves en angsten te worden afgebouwd.”(Wikipedia)

Nadat de Moskee zich regigieus heeft gefinieerd en de genoemde dag wordt vastgesteld als uitnodiging aan Duitse niet-Moslims, om “reserves en angsten” af te bouwen, is het legitiem, van Duitse kant mogelijkheden te scheppen, die het de nieuwkomers mogelijk maken, om ook onze christelijke religie en de daarmee verbonden gebruiken te leren kennen. Zoals bekend is religie geen éénrichtingverkeer.

Minister van binnenlandse zaken van Bwyeren, Herrmann, stelde bij een persconferentie van de Eugen-Beer-Stichting het project Ïslam-raadgeving in Beieren” aan de orde, dat ook plaatselijk het tot elkaar komen tussen Islam en bevolking moet versterken. “prikkelingen uit het dagelijks leven “voor het handelen van de kant van de staat worden hier gevraagd.

WIJ DOEN ALLANG, WAAR DE POLITIEK OM VERZOEKT

Gebeurt al, meneer de minister van Binnenlandse Zaken! Een jaarlijkse “prikkeling uit het dagelijkse leven” is in de openbare ruimte in vermoedelijk elke Duitse stad, in ieder dorp, niet te overzien. In onze kleine stadjes, waarin vele Moslims wonen, is de ruimte een manifestatie ter wederzijdse begripsvorming en voor het leren kennen van de Dom, midden in de stad. Het is de Kerst- of kerstkindjesmarkt met muziek, punch en lekkernijen van alle soorten.

De markt met kramen is niet te overzien en niet te overhoren. Het plein ligt zo centraal en wordt het hele jaar door allen, die hier wonen, benut en doorkruist. Mensen die elkaar kennen, maar ook mensen die elkaar alleen maar van gezicht kennen, raken op de Kerstmarkt met elkaar in gesprek. Meestal brandt er ook een houtvuur voor een gezellige admosfeer.

Wat valt op? Ik heb gedurende al die jaren, die ik naar deze markt ga, om om ongedwongen in gesprek te raken, nog nooit ook maar een enkele medeburger of mede-burgeres van het islamitische geloof aangetroffen, die zich bij de plaatselijk aangeboden Kerstkindjesmarkt, een voor de hand liggend “integratieproject” heeft aangesloten. In tegenstelling tot de Dag van de open deur van de Moskee ziet men hier maar één groep: Bio-Duitsers.

ACTIONISME VERGULDT DE REALITEIT

De politiek kan nog zoveel projecten en gevolmachtigden installeren. Met geld en actionisme laat integratie zich niet afdwingen. Op het bereidwillige individu komt het aan.

Alleen op hem.

En wat dat betreft ziet het er tot nog toe slecht uit.

Door: Joseph Huebner, gastauteur op PP.
vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2018/12/13/froehliche-weihnacht-nicht-ueberall/