Het lied van de Binnenplaatsen

Door: Dushan Wegner

Met de verkiezing van A(nnegret) K(ramp) K(arrenbauer) staat helaas wel vast: Beter zal het niet worden. Het gaat verder en dat betekent: Over en uit. – De realist, die op zoek is naar hoop, zingt een nieuw lied, “het lied van de binnenplaatsen”.

Wij horen een nieuwe melodie. Wij kennen immers niet alleen het heimwee, wij kennen ook het verlangen naar de verten, dus waarom geen verlangen naar de
toekomst? Een pijn, een verlangen, om in de toekomst eindelijk rust te vinden.

Wij horen ons zelf een nieuwe melodie zingen. Het is het lied van de binnenplaatsen.

Het is een vrolijk lied!

Dat wij het móéten zingen, dat ons, kiezers, geen keuze gelaten wordt, deze omstandigheid is zeer treurig, natuurlijk, maar in het lied zelf zijn enige rijstkorrels aan hoop bewaard gebleven. Wie het nieuwe lied zingt, die heeft afscheid genomen van de illusie, dat het weer kan worden, zoals vroeger, zoals voor de vernietigster, voor de globalisten, en men is immers al blij, als het niet wordt zoals in Frankrijk, waar ze thans met pantserwagens inrijden op de ontevredenen en hen, die zich van hun toekomst beroofd voelen.

Kierkegaard begrijpt ons. Hij schrijft:

Mij is het te moede, zoals het een stuk in het schaakspel kan zin, als de speler over hem zegt: Het stuk kan niet meer worden ingenomen. (Sören Kierkegaard, Of-of.)

Wat staat tenslotte het schaakstuk te doen, als het wordt geblokkerd en bedreigd, als het in de hoek wordt gedreven door een onbekwame of weinig serieuze speler? Is het de schuld van de toren, als de pionnen de weg blokkeren?

Wat moet tenslotte de Loper doen, wanneer de roofridders van de tegenstander hem naar het leven staan, maar de Dame hem blokkeert, zodat hij niet eens zonder gevaar kan blijven staan?

De Loper moet een nieuw spel spelen, en een nieuw spel behoeft een nieuw lied: het lied van de binnenplaatsen.

Over en uit.

In het artikel “De toekomst van de partijen is efficiënt – Wilt U dat?” schreef ik in juni 2018, dus nu een half jaar geleden:

Actueel wordt metterdaad door de CDU de non-descripte en retorisch eerder “Groene” Annegret Kramp-Karrenbauer omgevormd tot Merkel-kloon. Op de homepage van de CDU wordt uitgenodigd tot een “luister-toer”met “AKK”. (In feite wekt de homepage van de CDU de indruk, dat Kramp-Karrenbauer reeds kanselier is.) Het is een merkwaardig ondervangen van de politieke communicatie, om een politiek ‘niets’ van de ene vorm te willen overgieten inde andere. Het is net als wanneer kinderen “Koffie met gebak” spelen en uit de lege speelgoed-koffiepot de lucht in de eveneens lege speelgoed-kop gieten.

Nu is er sprake van de ‘stop’, niet van de hoop, nee, maar van de volgende Merkel, AKK.

De CDU- gedelegeerden – tenminste een voldoende groot aantal van hen – heben gehoorzaam de lauwwarme, niet bijzonder frisse lucht van de ene vorm in de andere overgegoten.

Hadden wij dan hoop? Op z’n laatst, pas geleden nog, in en op het hoogtepunt van het Merkelse werk, konden wij ons voor korte tijd laven aan de illusie van hoop, dat de dingen misschien toch anders zouden kunnen verlopen dan door de ‘ouwe’ gepland, minder ernstig, minder siïcidaal, maar met de verkiezing van “Allemaal Kouwe Koffie” (met dank aan Wolfgang Herles) stierf de illusie van hoop een daarmee tegelijkertijd ook de hoop. Vanaf nu geldt nog slechts het realisme.

Om het met de woorden van Wolfgang Schäuble te zeggen (Die ook eens verhoopt kanselier was en thans de concurrent van AKK, Merz, aanbeval), ook al sprak hij deze woorden in een andere context: Over en uit.

Er zouden weliswaar burgers zijn, die hopen, dat AKK op een dag haar glasnost-moment krijgt, en begint te repareren, wat Merkel vernietigde, maar dergelijke hoop gaat uit van de voorbarige veronderstelling, dat Merkel bij haar belangrijkste keuze, namelijk voor degene, die de scherpgeslepen basis aan haar positie intact houdt, zou falen in haar instinct voor Macht en mensen.

Nee, met AKK zal het doorgaan. AKK betekent “Verder zo!” betekent: “Over en uit.

Wij zingen het lied!

Als de drang van het vuur dreigt, verdient het aanbeveling, te hebben geïnversteerd in blus-slang en water-emmer.

Er klinkt een nieuw lied, het lied van de binnenplaatsen. In het artikel “Vier werelden – welke kiezen wij?” sprak ik over de binnenplaatsen, waarop wij ons zullen terugtrekken, waarop wij reeds begónnen zijn, ons terug te trekken – als metafoor en heel concreet. Ik gaf, bij wijze van probeersel, een toon aan een een behoorlijk aantal van U stemde in met het lied, ja, velen van U zingen het al sinds enkele jaren.

Zij schreven mij, hoe zij voor zichzelf en voor hun gezinnen allang waren begonnen, binnenplaatsen te zoeken, in te richten en te betrekken – men hoort een nieuw lied en het gaat steeds luider klinken: het lied van de binnenplaatsen.

Echter, niet iedereen vindt zijn stem, niet allemaal kunnen zij hem vinden: Sommigen van U zijn eenvoudigweg niet in staat om een binnenplaats te vinden.

Enkelen hebben hun toekomst daarbuiten gepland, op de markten en openbare pleinen, en nu behoren deze plekken toe aan de nieuwe, meer belangrijke mensen – wee degene, die geen binnenplaats heeft!

Niet weinigen – schrikbarend velen – van U zeggen: Ikzelf zal met het lied van de binnenplaatsen niet meer kunnen instemmen, maar mijn kinderen moeten het kunnen zingen!”

Het was altijd al een goed idee, om zijn kinderen vreemde talen te laten leren, en tegenwoordig schijnt het letterlijk noodzakelijk te zijnom te overleven. Wie kan, betaalt voor zijn kinderen de dure privé-school met voorbereiding op het Internationale, of hij laat ze zelfs in het buitenland leren.

Wie in het land blijft, koopt voor eigen gebruik zelfsluitende garages en veilige ramen. Wij zingen het lied van de binnenplaatsen. Het is niet het lied, dat wij hadden willen zingen…

Hier kunt U desgewenst het artikel verder lezen: https://dushanwegner.com/das-lied-der-innenhoefe/?mc_cid=57672de2f7&mc_eid=ac82e0b2ba

Door: Dushan Wegner.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2018/12/11/das-lied-der-innenhoefe/#more-23068