Avonden in Croydon, waar blanke Engelsen een minderheid vormen.

Door: Ignatius

Ik bracht de kerstdagen met mijn kind en de moeder van mijn kind door in Croydon, een middelgrote stad, die op de één of andere manier aan Londen werd gekoppeld en tot “Greater London”behoort. Wie zich mijn artikel over de voortschrijdende islamisering van Londen nog herinnert https://younggerman.com/2018/02/01/london-ist-gefallenueber-die-fortgeschrittene-islamisierung-der-stadt/ kan desondanks worden verrast. Want hoewel Croydon met zijn bijna 200.000 inwoners tot de typisch urbane centra rondom Londen behoort, waar blanke Engelsen thans ook in de minderheid zijn, is deze stad niet te vergelijken met Rotherham of Savile Town https://younggerman.com/2018/10/30/in-saville-townengland-lebt-heute-wahrscheinlich-kein-einziger-weisser-brite-mehr/ om maar te zwijgen van Luton. Een islamitische brandhaard of multiculturele hel is Croydon niet, hoewel ook hier sprake is van typische problemen die multiculturele samenlevingen met zich meebrengen.

Maar hoewel Croydon geen blanke meerderheidssamenleving meer kan voorleggen, bracht ik er de misschien wel meest christelijke Kerstmis sinds lange tijd door, tenmidden van Afrikaanse immigranten uit het Caraïbisch gebied. De avonden in Croydon waren levendig en verrassend positief. Want aangetoond werd, dat een sterke ethische vermenging, als de culturele verschillen tussen migranten en autochtonen niet zó groot zijn, nog niet per sé de culturele doodsteek hoeft te betekenen voor de autochtone samenleving. In Croydon aten wij in Engelse pubs, die traditioneel zijn ingericht, en nog steeds datgene opdissen en inschenken, wat Vader en Grootvader al consumeerden. Het verschil is slechts, dat het straatbeeld van Croydon wordt gedomineerd door donker-getinte niet-Europeanen, zij het dan hoofdzakelijk mensen uit het Caraïbisch gebied. Het heeft wel iets weg van Kreuzberg minus de islamitische invloeden, ongeacht, dat er sprake is van een grote Indische gemeenschap in de stad, die zich echter niet zeer opvallend manifesteert. Islamitische Salafistn, volledig versluierde en orientalistische bendes zijn mij daar die dagen niet opgevallen. Dezulken vindt men evenwel meteen, wanner men in Londen eens buiten het centrum een wandelingetje maakt. De culturele verschillen tussen Birmingham (ook bekend als “Little Pakistan”), Kent en Croydon zijn wat mij betreft overduidelijk. De twee steden en het Graafschap bevinden zich in verschillende tijd-dimensies en symboliseren elk voor zich een momentopname in de multiculturalisering van Engeland.

Terwijl iedereen met geld en een blanke huid naar Kent vlucht, als hij de kans heeft, is het leven in Croydon temidden van het multiculturalisme nog goed genoeg, zodat de meeste ingezetenen bereid zijn, de negatieve kanten af te wegen tegen de positieve en de verdere stuwrichting der ontwikkeling te beoordelen als weinig gevaarlijk. Birmingham of Luton daarentegen staan reeds aan het einde van deze migratie-politieke omwentelingen van de demografie van Engeland. Aldaar is multiculturalisme al niet meer plezierig, omdat de islamitische parallelle samenlevingen zich presenteren als dominante dragers van een nieuwe maatschappelijke orde.

Croydon bewees zich cultureel als droombeeld – een kruising tussen links-liberale centrificering, christelijk overblijfsel en Afrikaanse ghetto-cultuur. Het waren de jonge mannen, meestal jonge Afrikaanse types, die optraden als enige verstoorders van de idylle. Die vormen de hoofdzakelijke probleemgebieden in Croydon – jonge mannen met Afrikaanse roots, maar ergens met westers-christelijke cultuur, die meestal opgroeien zonder vader en niets weten aan te vangen met hun tijd en met hun opgekropte woede. Voor Kerstavond had ik het daarover bij de Ale, met een blanke Engelsman., die mij verzekerde, dat in Croydon het multiculturalisme zou functioneren. Maar toen ik hem vroeg, of hij ook zou kunnen leven zonder multiculti en deze veelkleurige, soms aangename en soms onaangename mixtuur uit Engels-koloniale volkeren zou willen inruilen tegen de Europese idylle zoals in Kent, grijnsde hij alleen en zwaaide zijn vinger voor mijn gezicht heen en weer. Ik was een “uitgekookte kerel”, zei hij tegen mij en bleef mij een antwoord schuldig.

Maar soms is zwijgen waarachtig ook een antwoord.

Door: Ignatius (auteur op Young German).
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2018/12/30/abende-in-croydon-wo-weisse-englaender-eine-minderheit-sind/