Rondje om de kerk.

Door: Rob Meyer.

Hoewel ik niet bepaald een overtuigd kerkganger ben, kom ik toch regelmatig inspirerende tekstjes tegen in de Bijbel.
Laten we eerlijk zijn: de kerk, een religieus instituut dat ernstig aan het afkalven is, wordt toch al eeuwen lang gedragen door in het zwart geklede voorgangers, die hun ‘schapen’ veelal de stuipen op het lijf jagen met termen als ‘Vrees de Toorn van God!’ en ‘Hel en Verdoemenis’.
Ik heb daar nooit iets mee gehad.

Vooral het ontbreken van humor in het ‘Godshuis’ heeft me altijd met verbazing vervuld.
Dat heeft een duidelijke reden. Humor doet de mens ontspannen, waardoor men de angst wat los kan laten. Maar juist op die angst drijven instellingen als de kerk en de Overheid.
Dat wordt heel mooi getoond in de prachtige film ‘The name of the Rose’ met Sean Connery in een schitterende hoofdrol:
Aan het einde, als het hele klooster in de fik staat, vertrouwt de oude abt Connery toe, dat alles wordt gedaan om humor uit de kerk te houden, aangezien ze dan hun greep op de mens dreigen te verliezen. De kerk draait dus al eeuwen lang op basis van angst.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gruwelijke Inquisitie, die al in de Middeleeuwen eindeloos burgers afslachtte, verbrandde, vierendeelde of kruisigde, in 1478 in Spanje nieuw leven ingeblazen kreeg door het koningspaar Ferdinand en Isabella en gedurende de 16de Eeuw met verve werd gecontinueerd door hun respectievelijke opvolgers Karel V en diens zoon Filips II. En veelal om een ‘vreemd’ wratje of merkwaardige kleur haar.
Nee, met die religieuze instelling heb ik helemaal niets.

Ook niet met de expansiepolitiek die kerkelijke werknemers middels missiewerk plachten te doen in ‘derde wereldlanden’ als Afrika, Zuid-Amerika en Azië.
Robert Long zei dat al zo treffend: ‘De paters gaan naar Afrika om de negertjes wit te schilderen!’

Maar toch kom ik, zoals gezegd, geregeld zinvolle tekstjes tegen in de Bijbel.
Tijdens het verkennen van diverse mystieke en spirituele gebieden, valt mij de gelijkenis op van veel teksten en spreuken. Er zit toch wel enig onderling verband tussen al die ‘openbaringen’ die ons door de eeuwen heen zijn aangereikt.

Een huidige spirituele leermeester als Echardt Tolle brengt de lezer regelmatig onder ogen ‘dat Alles zich voltrekt volgens een bepaalde volgorde’, doch dat evenwicht wordt meestal verstoord door de mens die denkt dat hij het allemaal beter kan, of aan zijn levensloop begint te peuteren gedreven door zorgen en angsten.

Als ik uitga van het gegeven dat de Kosmos onze dragende Kracht is, en ik daar aan ga twijfelen en sleutelen vanuit mijn zorgmakende gedachten en fantasieën, dan kan het zomaar zijn dat ik mezelf onbereikbaar maak voor deze kosmische ondersteuning.
Deze Kracht heeft door de eeuwen heen vele namen gekregen. Om maar een paar te noemen: God, Buddha, Vishnu, Manitou, Jehova, een eindeloze rij van ‘handvatten’ om dit voor ons verstand ongrijpbare fenomeen begrijpelijk te maken.
Maar de duizenden boeken die ik heb geabsorbeerd gedurende mijn zoektocht naar ‘Waarom Alles is zoals het is’, hebben mij gebracht naar een punt waar alles samenvalt: het NU.
Daarin zit alles, vind ik alles, wordt ik gedragen door alles en maakt mij als sterfelijk fenomeen verbonden met de gehele Kosmos.
Dure woorden? Zeer zeker. Maar het kan ook eenvoudiger. Dat mag het volgende aan de Bijbel ontleende gedichtje illustreren.

‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren Hand.
Moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen, Vader wat Gij doet is goed,
Leer mij slechts het heden dragen met een rustig kalme moed.’

Dus neem ik mij voor om voortaan het denken over te laten aan het besturen van mijn bus, of het verzorgen van mijn administratie, en het Leven alle ruimte te geven, om zich te voltrekken, zoals het ‘geschreven’ staat.

Door: Rob Meyer, 17 januari 2018.

Een gedachte over “Rondje om de kerk.

Reacties zijn gesloten.