“Duitsland zal zijn humanistische droom niet overleven”

Door: Daniel von der Ruhr.

Een paar maanden geleden kreeg ik bezoek van een vriend uit HongKong in het kader van zijn zakenreis hier in Duitsland, Bottrop. Onze vriendschap ontwikkelde zich via het werk, aangezien hij en zijn thans middelgrote firma in China tot onze partners behoren. Hij nodigde me uit voor een etentje, wat ik accepteerde. Hiertoe reden wij met een service-taxi tot aan Keulen en ik merkte direct, dat hij intussen veel geld verdiend moest hebben. Sinds onze laatste ontmoeting in 2014 was er zo op het oog veel veranderd. Destijds telde zijn kleine onderneming slechts iets van vijf medewerkers. Bij de champagne in het centrum van Keulen zette hij vervolgens zeer sufficiant in zijn matige Duits uiteen, dat hij thans aan omzet het tienvoudige haalt en dat zijn firma voor het overige zwarte getallen schrijft. Ter info: Ik heb informatica gestudeerd en programmeer nu apps voor een kleine, Duitse firma.

Samen met zijn Britse echtgenote en verder twee vrouwelijke collega’s uit onze firma praatten wij lang over aanvankelijk luchtige onderwerpen als voetbal en auto’s. Na het derde glas gleed het gesprek langzaam af, richting politiek. Ik had mij op dit tijdstip nog niet binnen de eigen firma bekend gemaakt als “rechtspopulist” en ging dus aan tafel nog door voor de stem van de sociaal-democratie, terwijl de beide collega’s eerder bij de FDP of bij de Groenen onder te brengen waren. Mijn vriend uit HongKong, laten we hem Mr. Chen noemen, was zichtbaar aangeschoten en begon plotseling over Duitsland te filosoferen. Toepasselijk merkte hij in wezenlijk diplomatieke bewoordingen op, dat wij (wij Duitsers dus) “hebben afgedaan”. De boodschap kwam aanvankelijk niet helemaal over, zodat één van mijn collega’s dóórvroeg, wat Chen eigenlijk bedoelde. Zijn uiteenzettingen kort daarop hadden het in zich. Hij begon aldus te vertellen, dat zijn vader aan het begin van het 2000-millennium als jonge chinees nog als rekwestrant naar Duitsland was gekomen, zich hier had laten opleiden en met die know-how vervolgens in China een firma in telecommunicatie tot stand had gebracht. Zijn vader had dus twintig jaar geleden in China nog zijn rug krom gewerkt en had zich hier, in Midden-Europa, gepresenteerd als leergierige scholier. Hijzelf echter voelde zich “als de leraar”, omdat de Europeanen de Chinezen niets meer zouden kunnen bijbrengen. Geheel integendeel zou het volgens Chen inmiddels zo zijn, dat vooral wij Duitsers en (!) de Fransen spoedig hun eigendom, hun onroerend goed, hun land en hun ski-resorts aan de Chinezen zouden verkopen. Want de globale wedstrijd zouden wij ondubbelzinnig verliezen, aldus Chen. De dames aan tafel protesteerden een beetje, wezen o. a. op de vrije cultuur in Europa en op ons openstaan voor Migratie, wat ons sterker zou maken. Onze gastheer uit China schudde al bij het woord migratie slechts het hoofd en zei letterlijk in het Engels (dat hij aanmerkelijk beter beheerste): “Only the scum and the losers on the Earth come to Germany. If you are smart …then you go elsewhere!” (In het Duits – Nederlands in deze vertaling: Alleen het tuig van de richel en de verliezers op deze aarde komen naar Duitsland. Als je verstandig bent, ga dan zelf ergens anders heen!)

Op de één of andere manier bespeurde ik, dat hier de alcohol bij Chen een bepaald effect naar boven bracht, maar hield mij uit hoffelijkheid op de vlakte. Eigenlijk geloof ik persoonlijk niet zo in nationale trots vanuit een reflex. Maar op dat ogenblik voelde ik de neiging opkomen om op te staan en de arrogante kerel een oorvijg te verkopen. Nu weet ik echter, dat zijn voorden mij alleen maar zo provoceerden, omdat er waarheid in stak. Zeker zijn de Chinezen vaak arrogant, houden zich voor het Rijk van het midden, voor de navel van de wereld en hier en daar in de landelijke regio’s van China mag het er dan nog net zouitzien als 100 jaar geleden, desondanks domineert geen onderwerp onze arbeidswereld zozeer als de Oost-Aziaten, vooral zelfs China, Japan en Zuid-Korea. Maar ook landen als Vietnam, Indonesië, Iran en India rukken op. De waarheid is, dat Duitsland door de digitalisering héén geslapen heeft, met verboden op Diesel, uitschakeling van AFW, het uitstijgen uit de steenkool en verkeerde accenten in de vormingspolitiek op de meest uitgelezen manier, en dat in de internationale competitie binnen enkele decennia het rode licht waar te nemen valt. Eén blik op de PISA-studies in Duitsland en de ontwikkeling van de jeugd, vooral bij wiskunde, toont het verschrikkelijke. In China is precies het tegendeel het geval. Hoogbegaafden worden bij miljoenen op de markt losgelaten. Wiskunde en fysica behoren tot de belangrijkste vakken – prestaties daar worden beloond en intussen assimileert ook de verdienste in China met die in Europa, als men de kosten voor het levensonderhoud in de Chinese steden meerekent.

De spaceshuttle Chang’e 4 landde onlangs op de maan en Xi Jinping betoogde ten overstaan van de wereld, dat China van plan is, inzake technologie wereldheerser te worden. Wie de griezelig snelle veranderingen in de chinese megasteden ziet, kan zich toch bijna niet afsluiten voor de erkennig, dat Absurdistan, de Bondsrepubliek Duitsland, met miserabele netwerk-bescherming, radiologische gaten, onvoltooide vluchthavens en een massa-immigratie in het sociale systeem geen reële kans heeft om te concurreren!
Duitsland investeert te weinig in de infrastructuur, zet de verkeerde focus bij de vormingspolitiek en lijkt bij voor en bij na ook nog ons laatste grote standbeen, de auto-industrie, te willen vernietigen. Niet uit kwade wil, weliswaar! Maar gedreven door verkeerde liefde voor de wereld.

Zo ongeveer liet ook mijn “vriend”(?) uit HongKong zich uit tegen het einde van de avondmaaltijd, toen hij, bijdragend aan verdere ontstemming, nog opmerkte, dat Duitsland zijn “humanistische droom” niet zou overleven. Een zekere weerspannigheid in mij beval mij, hem tegen te spreken, wat ik ook deed. Alleen kon ik niet meer zeggen dan een zwak: “We zullen zien”, wat ook in mijn oren niet overtuigend klonk. Een paar weken nadien heb ik het boek van Dr. Daniel Stelter, het sprookje van het rijke land https://www.youtube.com/watch?v=n0Et7SudXb0, gelezen, wat het onbehagelijke gevoel bij mij alleen nog maaraanwakkerde en met feiten en getallen onderbouwde. Duitsland vernietigt minutieus zijn economische en civilisatorische toekomst.

Door: Daniel von der Ruhr.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2019/01/03/deutschland-wird-seinen-humanistischen-traum-nicht-ueberleben/