Vuurwerk en de waanzin van de milieulobby.

Door: Rob Meyer.

‘Als de rook om je hoofd is verdwenen,’ zong Boudewijn de Groot ooit.
Maar ik vrees dat hij daar iets anders mee bedoelde dan in dit stukje van mij over het vuurwerk van 31 december 2018.
Al jaren gaat er geen cent van mij richting vuurwerk.
Toegegeven, het heeft iets bijzonders, met name dat siervuurwerk kan betoverend zijn.
Maar of er nog iets over is van de oorspronkelijke betekenis van oudejaarsvuurwerk, waag ik te betwijfelen: het verjagen van kwade geesten, aangezien Rutte en zijn Rovers nog steeds proberen de dienst uit te maken in Nederland.
Dat vuurwerk heeft dus – weer – niet gewerkt.

Omgeven door knallend vuurwerk, adembenemend, zowel letterlijk als figuurlijk, stommel ik hoestend en proestend het nieuwe jaar in.
Straten bezaaid met vuurwerklijken, overal vuurpijlstokjes en lege flessen, half opgerookte sigaren en overgebleven stukjes lont, verpakkingsresten, en bovenal, de CO2 uitstootmeter weer een flinke duw omhoog gegeven.

En ik moet mijn pijp laten liggen?
Met een autistische gedrevenheid wordt de burger het roken onmogelijk gemaakt (leest U mee, minister Ab Klink?), en het ligt in de bedoeling om heel Nederland rookvrij te maken, binnen afzienbare tijd.
Ook buiten, op straat, of in een weiland mogen we straks niet meer roken.
Maar heel ons mooie land mag wel ondergedompeld worden in een rookwolk van Groningen tot aan Maastricht.
Miljoenen gaan in rook op.
Wat hebben wij het toch moeilijk met al die lastenverzwaringen…
We houden geen cent over om te eten.
Maar wel om vuurwerk te kopen.
Hier klopt iets niet, volgens mij.

En burgermeester Pauline Krikke vond ‘dat een 48 meter hoge brandstapel moest kunnen!’
We kennen inmiddels de rampzalige gevolgen.
Nog los van de enorme rookontwikkeling die zo’n stapel hout van ca 12.000 m3 veroorzaakt.
Zal ik dan mijn pijp maar laten liggen?
Scheelt weer een slok op de rookborrel.

Naar buiten toe toont Shell sympathie voor deze anti-rookhetze, maar ondertussen draaien hun oliepompen nog immer op volle kracht.
In landen die alles wat burgerrechten betreft, met de voeten treden.
Het dubbele gezicht van multinational Shell, onder onze Koninklijke vlag.
Leest U mee, Koning Willem Alexander?

Ondanks de vele rampzalige verhalen m.b.t. elektrisch vervoer, worden we met de naïeve neus op de radicale feiten gedrukt: we MOETEN en ZULLEN van het gas af, en dienen onze vervoersvingers in het stopcontact te steken.
Aangezien ik voor wat politiek betreft niet geloof in altruïsme, vermoed ik dat er achter deze hele klimaatrage een vet verdienmodel huist.
Met Klimaatpaus Nijpels en groene fundamentalist Samsom op de financiële bok.

Gaan we volgend jaar weer onze spaarcentjes in de fik steken?
Terwijl we ondertussen ons sigaretje (en pijp) laten afnemen?
Gaan we volgend jaar weer een stapel hout tot aan de hemel in brand steken?
Dit heet in volkstermen:

Dweilen met de kraan open.

Ik doe – weer – niet mee.

Het nieuwe jaar 2019 is ‘goed’ begonnen.

Rob Meyer,4 januari 2019.