Doodsverlangen.

Door: Rob Meyer.

De ergste straf die je een radicale moslim kan geven als hij/zij is opgepakt wegens terreurdaden:

Gewoon in leven laten.

Hun grootste en innigste wens is om naar het Paradijs te mogen gaan.
En daar schieten ze graag nog een paar medemensen, ja zelfs hun eigen broeders en zusters voor neer.
Hoe achterlijk het ook in onze westerse oren mag klinken, die jihadisten hebben maar één wens: een intens verlangen naar de dood (lees: paradijs).

En dan heb ik het nog niet eens over een roedel maagden die op hun zouden zitten te wachten.
Maar eenmaal aangekomen in ‘hun’ paradijs, staan ze naast Allah, althans, zo vertelt de mythe.
Zou Allah dan zeggen: ‘Goed zo mijn zoon, je hebt weer een aantal van mijn kinderen meegenomen in jouw doodsverlangen!’
Per slot wordt in vrijwel alle religieuze boeken gepredikt ‘dat je jouw naaste lief moeten hebben gelijk jezelf.’
Ja, vanuit dat ‘liefhebben’ knal je ook meteen een paar moeders en kinderen neer.
Als dat zo de bedoeling zou zijn, wat heeft het dan voor zin om überhaupt nog aan leven te beginnen?
Wat heeft de gehele schepping dan nog voor nut, als je alleen maar leeft om zo snel en gewelddadig mogelijk te sterven?
Incarnatie levert voor dit verschijnsel ook al geen antwoord.
Incarneren wordt dan een oneindig durende marteling voor deze doodsverlangers.

Maar het zou natuurlijk zomaar kunnen zijn dat dit paradijsverhaal voortgekomen is uit taalvervormingen, hetgeen zo dikwijls het geval blijkt te zijn met heilige boeken.
Deze aanvankelijke geïnspireerde werken, bedoeld om de mens handvatten aan te leveren, en zodoende een deugdzaam leven te kunnen lijden, komen geregeld in de handen van onverlaten die ego-gericht ‘wel even wat onvolkomenheden uit deze werken zullen halen en vervangen voor juiste aanwijzingen.’
Hoe arrogant kun je wezen?
En nog afgezien van de ellende die uit dit soort stompzinnige ‘verbeteringen’ voort komt.
Dat heeft de geschiedenis ons geleerd.

Salman Rushdie, nog steeds ondergedoken vanwege een Iranese Fatwa, stelde in zijn boek ‘De Duivelsverzen’ dat veel soera’s in de Koran niet meer origineel waren.
De roman is in alle islamitische landen verboden, evenals in India en Zuid-Afrika. Mohamed Rabbae, een politicus van GroenLinks, verklaarde begrip te hebben voor het verbod, wat hem in sommige kringen kwalijk werd genomen.
De zanger Yusuf Islam (beter bekend als Cat Stevens) uitte indirect zijn instemming met de fatwa.
Middels zijn boek nam Rushdie afstand van zijn geloof, hetgeen binnen de wereld van de Islam gezien wordt als een misdaad waar de doodstraf op staat.

Ik vind dit erg tegenstrijdig.
Als doodsverlangen zo’n intense drijfveer is bij moslimfundamentalisten, dan stap je toch gewoon uit dat geloof? De dood wordt dan vanzelf door je broeders en zusters thuis bezorgd.
Daar kun je dan op wachten.

Al met al moet ik hier stellen dat ik weinig tot niets begrijp van de Islam, niet zozeer vanwege het ontbreken van kennis van de inhoud van het omstreden boek Koran, maar gezien de handelswijze van radicale moslims.
Als hun daden gedragen worden door de inhoud van de – huidige – Koran, dan denk ik niet dat ik het pad Cat Stevens zal gaan volgen.

Ik wacht nog even met mijn bekering tot Moslim.

Rob Meyer. 11 januari 2019.

2 gedachten over “Doodsverlangen.

  1. Deze maagden zitten al zo lang te wachten en hebben heel veel rimpels en hun tanden zijn inmiddels verdwenen! Als Mohammed regelmatig voorbij is gekomen zijn ze ook al geen maagd meer!

    Like

    1. Nou, dat is dan toch nog gerechtigheid: Als je islamitische VROUWEN vraagt, wat ze eigenlijk verwachten van hun leven-na-de-dood in het “Paradijs” weten ze steevast niet meer te antwoorden dan: “Eh…. daar krijg je fruit.” (LOL!)

      Like

Reacties zijn gesloten.