Tegen Trump – Koste wat het kosten mag.

Door: Helmut Roewer*)

De strijd tegen Trump gaat de tweede ronde in

Half januari is Donald Trump twee jaar president. Zijn werkwijze heeft in de wereld diepe sporen achtergelaten. Ze zijn te beschrijven met de trefwoorden versterking van de binnenlandse economie, militaire terugtrekking uit crisisgebieden en een stop van de massa-immigratie. Alle drie de onderwerpen stonden centraal in de verkiezingsstrijd van Trump. Het verbluffende voor vele toeschouwers was, dat Trump hetgeen hij aankondigde zonder uitstel in gang zette. De Amerikaanse economie ‘boomt’, de geplande aftocht uit het Nabije Oosten en Afghanistan krijgt zijn vorm, en naar de grens met Mexico zijn troepengemarcheerd, die de massale aanstorming aan de grenzen met traangas trachten tegen te gaan.

Uitgerekend de stop van illegale massale immigratie vanuit Midden-Amerika dreigt nu het struikelblok te worden voor de ‘Trumpse’ politiek. De president staat erop, aan de zuidgrens een muur (wall) te laten verrijzen. Om kostenbesparende redenen is hij ook tevreden met een metalen hek. Maar Trump ontbreekt het aan geld voor deze maatregel. De huishoudswetgever weigert, de dringend benodigde middelen ter beschikking te stellen. Van de weeromstuit heeft de president geweigerd, het complete budget te ondertekenen. Slechts delen ervan zijn in werking getreden. Het gevolg is: Zonder regeringsmiddelen geen regeringsbeheer. Sinds twee weken blijft een deel van de publiekrechtelijke organen gesloten. De ambtenaren zitten zonder inkomen.

Een uiteenzetting van deze soort, die bij ons in Duitsland raar kan overkomen, heeft in de VS al meerdere malen plaatsgevonden. Er zal dus moeten worden afgewacht, wie er over de langste adem beschikt. Om de weerstanden te begrijpen is een blik op het nieuw- gekozen Huis van Afgevaardigden nuttig. Het heeft begin januari zijn werkzaamheden opgepakt. in dit deel van het VS-wetgevingsorgaan hebben de Democraten thans de meerderheid. Maar alleen hier, want in de Senaat hebben de Republikeinen hun meerderheid zelfs nog kunnen uitbouwen.

Uitgesproken verkiezingsdoel van de Democraten was het herstel van de grensopening zoals ze onder de Obama-regering, zo niet naar de letteren der wet, dan toch in de praktijk schering en inslag was. De massale toevloed vanuit Latijns-Amerika werd verkocht onder de propaganda-frase van het kosmopolitische Amerika. Aan deze frase zijn het hartebloed en het voordeel van de jongleurs van de One World-ideologie opgehangen. Dat is een onderwerp op zichzelf, maar de lezer moet het in het achterhoofd houden, want in dit virtuele welbevindingsklimaat ageren de financiers van de politieke krachten van de VS. Velen van hun leden zijn aangewezen op de financierings-jongleurs, want bedenk: Verkiezingsstrijd is duur. Eenmaal in het parlement beland gedragen de gekozenen zich volgens een oud spreekwoord: Wiens brood ik eet, diens lied zing ik.

Terug naar Trump: Slagen de Democraten er in, de president bij het sluiten van de grenzen ten val te brengen, dan zou dit de beslissende politieke slag tegen Trump kunnen zijn. Zeg dan maar dag met je handje tegen een tweede ambtstermijn. Momenteel zijn er naar het schijnt twee andere onherroepelijke aanvallen tegen Trump op de agenda : Ontheffing uit het ambt en de aanklacht. Ik zal ze vanaf nu scheiden, aangezien ze in de Duitse berichtgeving steeds weer door elkaar heen lopen.

‘Impeach him’ (gooi hem uit het ambt). Sinds de verrassende verkiezingsuitslag, die Trump in het ambt van president bracht, wordt er al in de media gepraat van ontheffing uit het ambt (‘impeachment). Bij het impeachment gaat het om een formeel gebeuren, dat zich tegen de ambtsbrkleder richt wegens het ingaan tegen zijn ambtelijke plichten en dat wordt uitgevoerd door de wetgevende organen in de VS. Het is alleen succesvol als het gekwalificeerde meerderheden vindt in beide huizen van het Congres. Om het kort te stellen: Zonder de vraag of er wordt ingegaan tegen ambtelijke verplichtingen überhaupt tot onderwerp te maken, kan worden gezegd, dat de benodigde meerderheden er momenteel niet zijn.

‘Indict him'(klaag hem aan). Nieuwe speculaties over de aanklacht tegen de president heeft de nieuwe woordvoerster van het Huis van Afgevaardigden, de Democrate Nancy Pelosi, gevoed. Het was haar eerste diensthandeling, iets van dien aard in opspraak te brengen en voor haar blijkbaar zo belangrijk, dat ze het er nog vóór haar beëdiging er uit moest gooien.

Laten wij eens kijken naar de kansen van deze eis. Sinds mei 2017 werkt de tot net ministerie van justitie behorende speciale onderzoeker Robert Mueller III, aan de vraag, of illegale ussische invloed de presidentsverkiezingen van 2016 zou hebben beïnvloed. Maar alles, wat Mueller drie tot op heden aan het licht der openbaarheid heeft gebracht, is de niet bewezen aantijging, dat Trump met dit thema op de een of andere manier iets te maken gehad zou kunnen hebben. In plaats daarvan kwam het ene na het andere detail aan het licht, dat bevestigt, dat alles een show was van de Clinton-campagne in samenwerking met hooggeplaatste medewerkers van de veiligheidsdiensten.
Aangezien dat zo is, als het is, maar de Democraten niet van hun lievelingsspeeltje van de ondergang van Trump af willen, hebben hun exponenten nu besloten, de opdracht van Mueller drie te wijzigen. De speciale onderzoeker moet zich nu bezighouden met de familie Trump en hun ginanciële handelingen in het verleden. Wat dat met de beweerde Russia-connection te maken heeft? Niets. Bij de eis gaat het om het klassieke verdenkings-onderzoek, d. w. z. : er bestaat überhaupt geen concrete verdenking, maar er dient er één gevónden te worden. Onderzoekingen van dit soort zijn wederrechtelijk – ook in Amerika.

Zelfs als Mueller drie er nu op eigen houtje op los zou gaan onderzoeken, zou een zware hindernis hem in de weg staan. Amerikaanse presidenten zijn volgens de gevestigde rechtspraktijk immuun voor juridische onderzoekingen. De desbetreffende strijdvragen in deze zin zijn in de zaken Nixon en Clinton beantwoord. Staat een schending van de ambtsplicht van de president op de agenda, dan is er er slechts één enkele toelaatbare handeling tegen hem in te zetten: het Impeachment. Daarmee zijn we weer terug bij af: niet nu en niet hier.

Samengevat kan worden gezegd, dat, wat er ook in de politiek en de MSM momenteel tegen Trump de wereld in mag worden gescheeuwd, anklacht en ontheffing uit het ambt onrealistisch zijn. Blijft dus alleen de strijd met politieke middelen over. En die vindt op het ogenblik plaats aan de grens met Mexico.

Door: Helmut Roewer.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/01/11/gegen-trump-auf-biegen-und-brechen/#more-23298

*) Dr. Helmut Roewer werd na zijn eindexamen Pantser-officier, tenslotte Eerste Luitenant. Vervolgens studeerde hij rechtswetnschappen, volkseconomie en geschiedenis. Na zijn tweede Juridische staatsexamen advocaat en promotie tot Dr. jur. over een rechtsgeschiedkundig thema. Later ambtenaar op het gebied van de veiligheid van het ministerie van Binnenlandse Zaken in Bonn en Berlijn, tenslotte Ministerieel Raadsheer. in het voorjaar van 1994 tot de herfst van 2000 president van een constitutioneel orgaan. na aanvaarding van voorlopige pensionering free-lance-schrijver en auteur bij Conservo. Hij woont en werkt in Weimar en in Italië.