De eerste slachtoffers waren de Duitsers zelf!

Door: Reinhard Rupsch.

Van de 1200 jaar sinds Keizer Karel de Grote is er welhaast geen tijdperk, die in de gepubliceerde opinie zó aanwezig is, als de jaren vanaf 1933 tot 1945. Een gastbijdrage van Reinhard “Hardy” Rupsch.

Het Nationaal-Socialisme, dat zich van alle maatschappelijke en culturele krachten bediende, ze annexeerde en manipuleerde, maakte voor geen enkel taboe pas op de plaats. Al spoedig waren er geen instituties meer, die weerstand konden bieden. Organisaties zoals de akbonden werden óf vernietigd, óf geïntegreerd in andere NS-formaties. Andere, zoals de kerken, werden met geld of macht gekocht, of minstens koest gehouden.

ALLEEN NOG INDIVIDUEN, DIE ZICH TEWEER STELDEN TEGEN DE GELIJKSCHAKELING

Met het verdwijnen van de instituties bleven er nog slechts alleenstaande mensen over, individuen, die zich teweer stelden tegen de massificering en gelijkschakeling: Ze trof de voledige hardheid van het nationaal-socialistische terreur-systeem. Journalisten als Carl von Ossietzky, mannen van de beleidende kerk zoals Niemöller en Bonhoeffer, Joden als Hannah Arendt en eenvoudige mensen als Johan Georg Elser.

De eerste slachtoffers van het Nationaal-Socialisme waren de Duitsers zelf: hetwaren Duitsers, die in het eerste KZ op Duitse bodem, in Dachau op 30 mei 1933, werden opgesloten. Het waren Duitse sociaaldemocraten, vakbondsmensen, christenen van de belijdende kerk, Jehova’s Getuigen, homosexuelen, Sinti, Roma en warempel niet in de laatste plaats Duitse Joden, die tegenelk recht, tegen elke menselijkheid en tegen elk ideaal van het Duitse humanisme in, achter prikkeldraad verdwenen.

TEGENSTAND TEGEN EEN SUCCESVOLLE TOTALITAIRE STAAT IS BUITENGEWOON RISKANT.

Tegenstand, of het nu geschiedt met de ganzenveer van de geest of met het wapen in de hand, is vooral dán een moeilijke onderneming, als de te bestrijden totalitaire staat kan bogen op successen.

Het beginnend succes van Hitler met de terugkeer van het Saarland in het Duitse Rijk, de Anschluss van Oostenrijk en het Sudetenland, tezamen met de succesvolle bekrachtiging van het Verdrag van München en tenslotte de overwinning van de Wehrmacht over Polen en Frankrijk deed vele critici door de knieën gaan.

Pas later vormde de tegenstand zich tot groeperingen: De familie Scholl, bij wie, als Duitse patriotten, evenals de mannen en vrouwen van 20 juli 1944, het welzijn van het andere, ware Duitsland voor ogen stond. Net als linkse opstandelingen hadden velen van de ‘rechtsen tegen Hitler” weinig op met wat wij tegenwoordig verstaan onder democratie. Maar het was een hogere ethiek, die hen mobiliseerde tegen de nationaal-socialistische staat.

Sinds 1968 is het steeds gebruikelijker geworden, de slachtoffers van het Nationaal-Socialisme te belichten van de politiek-correcte kant. Als er dan “Duitsers als slachtoffer” moeten zijn, dán alstublieft Joden, linksen, sexueel anders-georiënteerden, leden an een mobiele ethnische minderheid enzovoort.

PATRIOTTEN TEGEN NATIONAAL-SOCIALISTEN

De trotse burger, die juist vanwege zijn partiottische ethiek in conflict raakte met het Nationaal-Socialisme, hij komt in de huidige vorm van anti-fascistische tegenstand niet meer voor.

Op de dag van de Nationale Rouw trok een demonstratie van de links-extremistische Antifa door de binnenstad van Münster. Voorop droegen ze een banner, waarop een veremomd perasoon met een bouwwerkers-helm te zien was, die met een voorhamer losgaat op het monument voor de slachtoffers van vlucht en verdrijving.

De tekst verduidelijkte de bedoeling: “Duitse slachtoffermythes aan barrels slaan!” Een tweede banner toonde de kop van de opperbevelhebber van de Britse Bommen-commando’s en luidde: “No tears for krauts”. De ‘Mob’ scandeerde:: “Duitse daders zijn geen slachtoffer!”

Met ongehoord cynisme worden door deze links-extremisten alle Duitsers, die niet in hun sraam te pas komen, bestempeld tot daders, die terecht werden geschaad: De slachtoffers van de opstand van 20 juli, de slachtoffers van het bommen-offensief: daders, de slachtoffers van vlucht en verdrijving: daders, de slachtoffers van nood en vertwijfeling na het einde van de oorlog: daders!

LINKSE SLACHTOFFERMYTHE

Dat deze linkse slachtoffermythe van openbare zijde onweersproken bleef, daartegen stellen wij ons teweer! Vast en zeker zijn degenen, die zich met schuld hebben beladen, die actief het nationaal-socialistische systeen steunden, moeilijk te onderscheiden van de meelopers, die door gebrek aan weerspreking schuld op zich laadden, en diegenen, die zich met alle sceptisme en onbehagen zich verre probeerden te houden van de alles opslokkende NS-staat. Met de ineenstorting van de NS-staat waren zij uiteindelijk alemaal de verliezers, de allermeesten echter met zekerheid slachtoffer.

En als tegenwoordig iemand met het woord “dadervolk” zwetst over schul of onschuld, dan zeggen wij hem de wacht aan: Schuld is altijd individueel en vraagt om individuele vergelding.

Evenzeer verlangt de vraag, of iemand slachtoffer is, steeds opnieuw een individuele beoordeling. Wanneer echter over de schuldigen de vonnissen zijn geveld, de vergelding en de verzoening hebben plaatsgehad, dan is het in de zin van de Christelijke Geest aan de tijd om te vergeven.

Niet alleen, dat uiterlijk op dit tijdstip het selecteren van slachtoffers van eerste ofde tweede rang ef heel de beoordeling van slachtoffers als daders niets uithaalt. Nee, veel eerder: wie hier überhaupt wil sorteren, ontbreekt het aan een gigantisch stuk menselijkheid.

Ale wij thans ALLE slachtoffers van het Nationaal-Socialisme herdenken, dan doen wij dat, om eenzijdige veroordelingen tegen te gaan.

Wij maken een buiging voor de slachtoffers.
Voor alle slachtoffers.
DAT is, wat wij hen schuldig zijn.

Door: Reinhard Rupsch.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://philosophia-perennis.com/2019/01/25/die-ersten-opfer-waren-die-deutschen-selbst/