Welk doel streeft Merkel na met haar desastreuze politiek?

Door: Uwe Linke https://philosophia-perennis.com/?s=Uwe+Linke

Mevrouw Merkel weet weliswaar niet, waarheen ze varen wil, maar een doel hééft ze. Haar doel is niet de haven van de democratie, ook niet de haven vrijheid, of zelfs vrijheid van meningsuiting. Ze wenst uitsluitnd kapitein te blijven. Een gastbjdrage van Uwe Linke.

“Geen wind is gunstig voor hem, die niet weet, waarheen hij zeilen wil.” Dit citaat van de Franse filosoof Michel de Montaigne grijpt terug op een vergelijkbare regel van Lucius Annaeus Seneca in een brief aan Lucillus uit het jaar 64 na Chr.

Bijna geen citaat treft de regeringsstijl, die pas onder de strategie van Bondskanselier Merkel mogelijk werd gemaakt, beter. Niet zozeer, omdat Merkel geen doel heeft – nee – achter dit soort nauwelijks na te voltrekken koerswisseling moet een groter plan – hoger doel – zitten. Deze vraag houdt talloze burgers van dit land bezig.

Welk doel streeft ze na met haar desastreuze politiek, waarin volgens heldere gedachtengangen eigenlijk de complete eed-breuk, en zelfs “schade afwenden van het Duitse volk”, verandert in real-satire?

JA, ZE HEEFT EEN DOEL

Ja – er zit een doel achter. Mevrouw Merkel weet weliswaar niet, waarheen ze varen wil, maar een doel heeft ze.

Haar doel is niet de haven van de democratie, ook niet de haven vrijheid, of zelfs vrijheid van meningsuiting. Ze wil uitsluitend kapitein blijven. Ze wil macht en invloed. Ze droomt van geschiedenisboeken, waarin eens zal staan, dat zij naast Einstein, Boeddha, Maarten Luther, Charles Darwin of Hippocrates een nieuwe, uniform denkende, en aldus nauwelijks ruziemakende mensenmaatschappij tot stand heeft gebracht – zo, zoals zij de voormalige oppositie in de Bondsdag uit groen en rood door middel van overname van hun thema’s tot haar “gedwongen medestrijders” tegen andersdenkenden heeft gemaakt. Dat dat niet kan functioneren, daarin heeft haar agenda niet voorzien.

Wat in Duitsland lukt, moet toch overal te realiseren zijn. Daaruit kan de slingerkoers van de kanselier tussen “kanselier van de wereld” en Bondskanselier worden verklaard. Ze benut de wind altijd pas, wanneer ze weet, dat het loont om het zeil op te zetten. Zoals geciteerd is wat haar betreft geen wind gunstig. Aldus kan ze zich ten behoeve van de koers geen windrichting wensen. Niets schijnt van tevoren gunstig te zijn.

HAAR DIEFSTAL VAN THEMA’S DOET EEN DEEL VAN DE BEMANNING JUBELEN

Zo heeft de kapitein weliswaar te kampen met muiterij, maar haar diefstal van thema’s doet een gedeelte van de bemanning, die eigenlijk liever zonnebaadt aan dek, slaapt tot de middag en luidkeels de afschaffing van Duitsland eist, jubelen. Het andere deel, dus het deel, dat het conservatieve kamp omvat, en destijds blauwogig, in de zin van waardenbehoud, op de CDU stemde, vindt elkaar snel terug aan stuurboord, zonder te mogen meesturen.

Tweespalt is daarmee het parool op het schip der samenleving, waarbij de officiële berichtgeving aan boord door de hoofdmedia geschieden in de zin van de koers van de Kanselier van de Wereld.

De officieel – rechtmatige media zouden echter eigenlijk de taak hebben, reëel onderzoek te doen naar de oorzaak van de tweespalt in de samenleving. Dat zou een neutrale berichtgeving vereisen. Evenwel blaast de wind van links – bakboord. Niettemin maakt het schip zichtbaar aanzienlijk slagzij tegen de windrichting in.

EENZIJDIGHEID DOET HET SCHIP DUITSLAND BIJNA KAPSEIZEN

Waarom? – Wind van rechts willen de Duitsers niet meer. Die hadden ze overvloedig ten tijde van het NS. Hoewel een deel van ons land ook de storm van links had, wordt deze “maatschappij-waardig”- ja wenselijk, want mevrouw de kapitein kan met deze wind goed uit de voeten, omdat zij aldaar tenslotte werd gesocialiseerd. Aldus verzamelt ze haar bemanning en gasten aaneengesloten op de zijde aan bakboord en doet het schip Duitsland bijna kapseizen. Slechts het aan boord komen van de uitgenodigde gasten uit de Oriënt is aan deze kant eenvoudiger, versterkt echter de gevaarlijke neiging naar links.

Als een boot slagzij maakt, moet echter de bemanning het gewicht verplaatsen. Als dus de linker boordwand gevaarlijk dicht in de buurt van het wateroppervlak komt, is het raadzaam om min of meer in de richting van de rechter boordzijde te verplaatsen.

Dat is het eigenlijke systeem van de democratie. Een waarlijk schip in het vaarwater der geschiedenis. Het dek is spreekwoordelijk het kader van de vrije democratische basisordening. Wie het verlaat, moet zwemmen en kan verdrinken. Zowel Links als Rechts! Dat is een wetmatigheid van het evenwicht, die bij het nakomen van democratische basisregels in de natuur te vinden is!

Wanneer dus in de media uitsluitend wordtgewaarschuwd voor een voortdurende toename van het gevaar vab rechts, dan denkt de massa, dat bijvoorbeeld de zogeheten Antifa voor evenwicht zorgt – met middelen die aan de andere kant van deze “boordzijden” te vinden zouden zijn.

Over de daden van de “Antifa” en de toenemende criminaliteit wordt nu uitsluitend gecommuniceerd op internet – in het bijzonder op de sociale netwerken. Wie informatie wil verkrijgen, moet daar gaan kijken.

SOCIALE NETWERKEN WEERSPIEGELEN DE TOESTAND VAN ONZE SAMENLEVING

Nergens herkent men tegenwoordig de toestand van een samenleving beter, dan op sociale netwerken. Zo weerspiegelen digitale netwerken het reële leven en ontwikkelen zij zich strikt volgens natuurwetten, daar deze, zoals bekend, universeel geldig zijn – ook hier. Zijn ze dat werkelijk?

Wat te doen, als de samenleving zich niet aan de natuurwetten houdt? Wanneer de mensen niet vaststellen, dat de boot waarin wij zitten, naar links slagzij maakt en daar blijven zitten, in laats van het in het tegengewicht van de democratie op te tillen, alleen maar, omdat ze aan de andere kant van de boot worden belasterd? Verlichters worden uitgesloten uit de gewenste sociale ordening en aangevallen.

Zitten de mensen slechts aan één kant, dan kapseist de boot en de gevolgen zijn ongewis.

Zo zien wij allen volgens de wet der overeenstemming de wereld, zoals wij haar ervaren. De verklikkers sien zichzelf als raadgevers en de meningsverscheidenheid sterft in het koor der eigengerechtigden. Dat hadden wij al in de DDR. Evenwel wist hier de meerderheid af van de fout in het systeem. Daar waren buitenlandse media van het andere deel van deze natie, die opheldering brachten. In “het nieuwe Duitsland” kan men nu bijvoorbeeld bij Facebook informatie krijgen, of bloggers in de arm nemen, maar ook hier wordt de machinerie van verwarring en censuur ingezet in opdracht van de staat. Zo wordt op Wikipedia een voormalige STASI-IM betiteld als een vrijheidsstrijdster en in het systeem van verklikkers dienovereenkomstig gekoppeld aan haar kwalificatie.

HUN FINANCIËN ZIJN HET ENIGE, WAT VOOR FACEBOOK EN TWITTER HEILIG IS

Er wordt een wet tot stand gebracht, die de administrateurs van mediale platformen dwingt, om dictatuur-kritische bijdragen naast regelrecht ophits-campagnes te verbannen daarmee deze gelijk te beoordelen, maar oproepen tot geweld tegen critici of onderdrukking van vrouwen als uitoefening van een religie te rechtvaardigen.

Deze wet zet precies in op wat de eigenaren van Facebook en Twiter heilig is, de financiën, want boetes zullen ondernemers altijd willen vermijden. Dat toont echter de angst van de politiek machtige kaste, om te worden ontmanteld en uiteindelijk te worden afgezet.

Ja – Netwerken hebben iets weg van spinnen – trek in meer.

Wanneer dus de spin, die het sociale netwerk heeft geweven, invloed krijgt op het evenwicht van de mening, dan heeft ze daarvoor haar redenen. Hetzij profijt, hetzij de wens naar harmonie met de heersenden. Ze stemt in met hun gezang. Het is de oorzaak van geringere uitwerkingen van eigen uitspraken op andere medestrijders – vrienden. Wat eens te meer de reden zou moeten worden, om dit netwerk Facebook minstens bijtijds te verlaten, teneinde in de natuur – dus daarbuiten – sociale netwerken te vormen. Aldaar zijn ze ook moeilijker te controleren.

Door: Uwe Linke (gastauteur op PP)
Vertaling: Theresa Geissler
Bron: https://philosophia-perennis.com/2019/02/04/welches-ziel-verfolgt-merkel-mit-ihrer-desastroesen-politik/