De EU raakt in de verdrukking door de oerkrachten, die ze zelf heeft ontketend.

Door: Young German.

De politiek-mediale elites, die binnen de samenleving een niet onaanzienlike minderheid kunnen aanvoeren, wanen zich in Modus Operandi 1930. Ze denken naar het schijnt in ernst, dat ze tegen een herleefd Nationaal-socialisme strijden, dat alleen maar goed is vermomd als patriotisme en conservatisme. Hun strijdlustige retoriek tegen de nationale staat, voor een EU zonder grenzen en het afstaan van steeds meer rechten aan Brussel, is gebaseerd op de verkeerde aanname, dat ze daarmee een nieuw fascisme zouden verhinderen. Maar noch de AfD, noch de andere partijen van het zogeheten rechtspopulisme zijn te vergelijken met de anti-democratische bewegingen in de jaren 20 en 30. Hierdoor zullen alle pogingen om democratisch Rechts in Europa te brandmerken als fundamenteel fascistoïde, mislukken. Want de realiteit ziet er totaal anders uit, hoewel het gevaar voor een rechts autoritarisme doorlopend aanwezig is.

De hele waanzin wordt vooral overduidelijk te kijk gezet, als men de kletspraat aanhoort, waarmee Europa tegenwoordig wordt verdedigd, “Valt de Euro, dan valt Europa (Merkel)” of de toepasselijke uitspraak van vele verdedigers van de EU, dat er zonder de instituties in Brussel op het Europese continent automatisch weer een oorlog zou uitbreken. Er wordt alleen nog maar gedacht en gesproken in superlatieven, wat ook zijn neerslag heeft op de Brexit. Het hysterische debat over het mogelijke uittreden van de Britten wordt somtijds volledig feitenvrij en op basis van angsten gevoerd. Wat de merendeels nieuw-linksen de rechtsen verwijten, doen ze zelf graag, wanneer ze horror-scenario”s over economische achteruitgang en de totale isolatie van Groot-Brittannië op de muur kalken. Daarnaast zijn er al sings het begin van de EU in Europa landen, die op basis van internationale verdragen met de EU en de Schengen-zône een partnerschap aangaan, zonder lid te zijn of binnen enkele jaren in de economische ruïne te storten. Boven deze fantasieën staat de wens van enkele invloedrijken in Brussel en Berlijn naar een opgaan van de naties in de EU. Hierdoor hoopt men in deze toestand op een versteviging van de Unie ten koste van de lidstaten, wat echter de mogelijkheid zou openen om wezenlijk meer aaneengesloten in het internationale kader op te treden. De keten van argumentaties beweegt zich merendeeld langs het idee, dat men moet concurreren ten opzichte van de VS en China en dat dat alleen maar zou gaan binnen een supranationale EU. Een superstaat quasi, die de macht uitoefent over 500 miljoen burgers, wier naties niet meer zijn dan bondsstaten en wier nationale parlementen voor het grootste deel nog slechts regio’s vertegenwoordigen.

Vooral de Groenen en de SPD zijn in Duitsland, naast Merkel zelf, de vertegenwoordigers van dit idee. Tenslotte zou er een Europese Unie tot stand komen, waarin de afstand van de burgers tot het parlement oneindig groot geworden is, nationale identiteiten geen rol spelen en de soevereiniteit van weinigen zou moeten inbinden ten opzichte van de behoeften van velen. Het zou een door en door autocratische constructie zijn, een imperium van de elites en waarschijnlijk minstens op papier oppermachtig.

Vlieger gaat niet op

Maar de grenzenpolitiek van de EU of eerder het gebrek aan deze politiek werpt problemen op, die door de Visegrád-staten, Italië, Oostenrijk en zelfs links-populistisch geregeerde landen als Spanje niet kunnen worden genegeerd. De expansie-dromen van de EU bevinden zich op een hellend vlak, omdat Brussel niet dáár handelingsbekwaam en competent is, waar het zou moeten handelen https://younggerman.com/2019/01/27/die-webfehler-der-europaeischen-union/: bij een gemeenschappelijke buitenlandse politiek met het oog op de veiligstelling van de Europese buitengrenzen. Met de cultuurpolitiek, de vorming en de financiën bemoeit men zich daarentegen in de EU graag en maakt men zo de vijanden, die men tegelijkertijd zo veracht. De opmars van het rechts-populisme is geen nationaal-socialistisch verzet, maar de strijd van nationale democratiën binnen de Unie tegen de eurocraten resp. technocraten in Brussel. Het uitoefenende centralisme binnen de EU wordt nu kasten gewezen, die ook voor 1980 bestonden en niet de ondergang zullen betekenen, als ze wederom worden ingeruimd. De verbetenheid en starheid ven de Brusselse elites wakkert daarnaast alleen maar de opstandigheid vande nationale populisten aan, die een Europa van Nationale staten eisen en op zichzelf vaak helemaal niet willen breken met de EU , maar niettemin aanklagen, dat de ontwikkeling vanaf nu in een andere richting moet gaan. Minder EU is betere EU!

Wanneer Brussel zich tegen dit verzet met aanhoudende stijfkoppigheid teweer stelt,zal ze het nationale kamp onbedoeld verstevigen. Sebastian Kurz heeft het verstandig gedaan en heeft zijn land en zijn partij (Lijst Kurz) aan de top van deze transformatiebeweging gesteld om tenminste de koers een beetje te kunnen bestemmen. Sebastian Kurz gaat mee in de golf van het nationale populisme, omdat hij haar kracht beseft en heeft begrepen, uit welke hoek de wind waait. De EU heeft haar eigen vijand zelf geschapen en zal, als ze niet inbindt, niet door hem worden gespaard.

Door: Young German.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2019/02/05/die-eu-wird-von-den-urgewalten-erdrueckt-die-sie-selbst-entfesselte/

Een gedachte over “De EU raakt in de verdrukking door de oerkrachten, die ze zelf heeft ontketend.

Reacties zijn gesloten.