De Overheid tolereerde huiselijk geweld

Door: George Berben.

Worden we nu opeens geconfronteerd met een Overheid die schuldbewust
In actie komt tegen fysiek en psychisch geweld binnen het gezin?
Of is het gewoon zo dat de Overheid nu tracht, zich schoon te wassen met opzichtige oproepen via de media?

We mogen via de media vernemen dat slachtoffers van huiselijk geweld te
angstig zijn om naar buiten te treden, laat staan om aangifte te doen tegen
familieleden. We weten ook dat kinderen,ondanks huiselijk geweld hebben
geleerd loyaal te zijn ten opzichte van hun ouders, pleegouders of opvoeders.
Als het niet de loyaliteit is die hen tegenhoudt om zich te ontrekken aan het huiselijke geweld is het wel de angst.

Uit ervaring, waarbij ik uiteraard niet kan schrijven namens allen die te maken hebben, of hebben gehad, met deze misdrijven,durf ik te stellen dat het nog meer te maken heeft met de “buitenwereld”.
“De vuile was buiten hangen” is nog een van de grootste taboes in dit land.
“Je mag niet bijten in de hand die je te eten geeft”, “Eer je vader en je Moeder”.

Wie kent deze gezegden niet. Het is een deken die deze misdaden toedekt.
Al decennia lang, zo niet langer, is de Overheid betrokken bij huiselijk geweld.
Pro Juventute was immers de voorloper van de Kinderbescherming en
het huidige Bureau jeugdzorg.
Men kan zich afvragen waarom er nog steeds huiselijk geweld bestaat en
waarom in de meeste gevallen kinderen het slachtoffer worden werden.
Kinderen werden uit huis geplaatst, in inrichtingen gestopt,van hun vrijheid beroofd en kwamen vaak terecht van de regen in een stortbui. Het opvoedingsgesticht was er alleen voor kinderen. Niet voor die volwassenen die door hu gedrag de oorzaak waren voor het leed dat kinderen werd aangedaan.
Hoe gemakkelijk was het om “Deskundigen” voogden,voogdessen en kinder-
rechters om de tuin te leiden. Kinderen hadden geen inspraak en het woord
van de volwassenen was de waarheid.

Later kwam men tot inzicht dat het huiselijk geweld niet alleen kinderen trof, maar ook volwassenen binnen het gezin of de familie.
Naast de kinderen waren ook de (jonge) vrouwen slachtoffer van gewelddadige
mannen. Gelukkig ontstond er het besef dat er shelters gevonden moesten worden
om deze vrouwen op te vangen. Er werden “blijf van mijn lijf huizen” in
het leven geroepen waar vrouwen enigszins konden herstellen van het leed
hen aangedaan.
Het moet echter wel duidelijk zijn dat er ook jongens en mannen slachtoffer
zijn geworden van agressie, psychisch en fysiek geweld. Dit misdadige
gedrag is helaas niet alleen voorbehouden aan mannen!

Als meisjes,vrouwen en kinderen hun “schaamte “ hebben overwonnen, al
hun moed bij elkaar hebben geraapt om naar buiten te treden en aangifte te
doen is dat voor mannen soms nog een stap te ver.
Bekennen dat je gewelddadig wordt behandeld door een vrouw. Aangifte doen
bij de politie. Die “stoere” man die tegen een andere man moet vertellen dat
hij door een vrouw fysiek wordt mishandeld. De angst om uitgelachen te
worden en naar huis te worden gestuurd met een “goed bedoelt advies” je een
beetje als man te gedragen. Je bent toch geen watje?

Dan is er nog een andere belemmering om aangifte te doen. De Wetgever heeft
in al haar wijsheid besloten dat er voor het doen van een aangifte tegen een familielid een wachttijd dient te bestaan. Deze tijd moet gebruikt worden om goed na te denken of men de aangifte wel wil doorzetten.
De daders van geweldplegingen in huiselijke kring heeft geen bedenktijd nodig als hij of zij weer eens te keer wil gaan. Wat er staat te gebeuren als de dader er hoogte van krijgt dat zijn/haar slachtoffer zich heeft gemeld bij de politie.

Uit diverse verslagen is bekend wat een slachtoffer te wachten staat als oom agent even een “Praatje” komt maken met de dader om “het incidentje” op te
lossen.
Huiselijk geweld is van alle tijden,maar door slap optreden van de Overheid en door weinig prioriteit te schenken aan deze problematiek zijn zelfs de ogen van de Overheid en de politiek open gegaan. Zeker ná de confrontatie met de statistieken.

De Overheid geeft nu aan campagne te gaan voeren tegen huiselijk geweld.
Het geeft mij een bittere smaak in mijn mond: zou het iets te maken kunnen hebben met de komende verkiezingen waarbij de politiek zich wil laten zien als beschermer van de zwakkeren?

George Berben
Auteur: Kind van de rekening, een verboden bestaan

Een gedachte over “De Overheid tolereerde huiselijk geweld

  1. Buma, de leider van het CDA laat in een interview weten dat de strafmaat voor bedreiging en geweld tegen bestuurders zoals burgemeester en politici door burgers verdubbeld moet worden!! “We willen hier geen maffiapraktijken” Mag je bij zijn opmerkingen het navolgende schrijven “Eigen volk eerst” ? “Gewone” burgers die bedreigt c.q. gestalkt worden of met geweld te maken krijgen krijgen te horen dat de prioriteiten elders liggen en moeten noodgedwongen een beroep doen op de media of programmamakers om aandacht voor hun situatie te krijgen!

    Like

Reacties zijn gesloten.