Welke Oostpolitiek heeft Duitsland nodig?

Door: von Reisig (auteur op Young German)

Bij het trefwoord Oostpolitiek herinneren wij ons Willy Brandt, zoals hij in 1970 neerknielde in Warschau. En de band van Helmut Kohl en Gorbatsjov heeft er met zekerheid aan bijgedragen de aftocht van alle Sovjettroepen in 1991 mogelijk te maken – een plezier, dat de VS ons tot op heden niet hebben gedaan.

Oostpolitiek is ook nu weer aan de orde. Want in de strijd om de aardgasleiding Nordstream II legt breuklijnen bloot: Duitsland en Rusland volgen een gemeenschappelijk belang en de kleinere Oost-Europese landen, Frankrijk en de VS protesteren. Deze streid toont voorbeeldig aan, dat Duitsland meer duidelijkheid behoeft over welke Oostpolitiek in zijn belang is.

Het is zonneklaar dat in Oost-Europa belangengebieden elkaar kruisen: Rusland maakt bij hoog en bij laag aanspraak op tenminste het post- Sovjetgebied. Dit gebied ziet dat gedeeltelijk anders en de oude vijand van de Sovjet-Unie, de VS, steunt deze onwilligen naar vermogen in hun streven naar onafhankelijkheid. Kleine Oost-Europese staten als Polen, Tsjechië en de Baltische Staten hebben een gemeenschappelijk belang: Ze willen niet, dat de geschiedenis zich voortzet als vanouds, dat ze verder gemaltraiteerd worden door Duitsland en Rusland – nu eens door de één, dan weer door de ander, dan weer door allebei tegelijk. Daarom is het niet verwonderlijk, dat ze de garantie voor hun veiligheid zien in de NATO en in de VS, want de VS hebben, zoals alle westerse machten, belang bij een omheining rond Duitsland en Rusland. Is dus een nieuwe pro-Russische Oostpolitiek dichtbij?

Wij willen nu niet bij voorbaat de Duits-Russische verbroedering verlangen, zoals in nationaal-conservatieve en links-autoritaire kring gebruikelijk. Want de prijs van deze verbroedering zou zijn, dat de staten tussen Duitsland en Rusland zich wederom in de val zouden zien, en dat meteen de westerse machten ter plaatse zouden zijn. Laten wij er ook niet aan voorbijgaan, dat iets de Oost-Europese kleine staten met Duitsland verbindt: Zij zijn leden van de EU en belangrijke handelspartners en zoals in Rusland leren ook hier velen de Duitse taal – minstens na de Engelse. Anti-Sovjetmachten in deze landen hebben in beide Wereldoorlogen meermalen met Duitsland gemene zaak gemaakt, omdat ze hoopten op de bevrijding van de bolsjewistische onderdrukking. Bovendien zouden de conservatieve regeringen van Polen en Hongarije naast Italië en Oostenrijk bij het migratievraagstuk voor een andere, niet verrijkings-gekke Duitse regering belangrijke bondgenoten binnen de EU zijn.

Het beste zou zijn, om samen met de Oost-Europese kleine staten en gelijkgezinden de machtsverhoudingen in de EU opzij te schuiven, en tegelijkertijd bilateraal gemene zaak met Rusland te maken, waar de gelegenheid zich voordoet.

Tot op zekere hoogte schijnt de Duitse regering dat zelfs te doen, want anders zou Nordstream II nooit zo ver gekomen zijn. Daarvoor spreken manifeste, economische belangen, door welke de Duitse regering over het algemeen wordt geleid. Maar op den duur zal dat over en weer waarschijnlijk niet functioneren, aangezien de breuklijnen zichtbaarder worden, zoals het wegvallen van de Oekraïne als buffer tussen de NATO m. b. t. de EU en Rusland en in het krachtsvertoon van de NATO in de Baltische landen en de militaire manoeuvres van Rusland aantonen. Het is moeilijk om te beoordelen wanneer Duitsland zich duidelijk aan één kant zou scharen. Maar vroeger of later zullen wij waarschijnlijk een beslissing moeten nemen. En deze beslissing zouden wij niet automatisch moeten laten afhangen van de westerse machten. Wat er nu nodig is, is een bewustzijn voor deze spanning, want een bewustzijn voor een gerechtvaardigd eigenbelang is in de één-wereld-verdwaasde breinen van de heersende politici, die doordrenkt zijn van studies van OECD, WTO, IWF,Wereldbank, Council onForeign Relations, Open Society Foundation (Soros), Bertelsmann-Stichting, Amadeu-Antonio-Stichting enz. niet voorhanden.

Door: von Reisig.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2019/02/17/welche-ostpolitik-braucht-deutschland/