Een rode aristocratie, die revolutie’tje speelt.

Door: Daniel von der Ruhr.

Owens Jones https://en.wikipedia.org/wiki/Owen_Jones_(writer), journalist voor de Engelse Guardian en een bekend gezicht op televisie, stamt uit een familie van communisten. Zijn ouders leerden elkaar in een groep militante Trotskisten kennen. Zelf heeft hij gestudeerd, is academisch gevormd en verkeert in de beste kringen van de Britse High Society – hij spoedt zich van champagne-ontbijt naar ‘galadinner’, voor hij zich met tegenzin naar de eerstvolgende verkiezingsstrijd-stand van de Labour Party laat karren, waar hij onbezielde toespraken houdt ten faveure van een democratisch socialisme. Net als zijn vriend Corbyn behoort hij tot de verdedigers van de dictatuur in Venezuela en staat hij er om bekend, dat hij graag adjectieven aan elkaar rijgt, en ze zijn politieke tegenstanders naar het hoofd slingert. Jones is homo, zeer welgesteld en zou men hem langer dan een paar uur met de klassieke vertegenwoordigers der arbeiders van zijn partij in één vertrek opsluiten, dan zouden ze hem al snel ontmaskeren.

Een politieke toneelspeler, een jonge artistocraat in een land, dat de aristocratie op de spits heeft gedreven. Hij is er zo één, die in zijn privéleven geen enkele band onderhoudt met degewone man of met de gewone vrouw, maar zich aanmatigt, in hun naam te spreken. Precies zo doen ook de sociaaldemocraten in Duitsland het, die met frontvrouwen als Manuela Schwesig, Andrea Nahles en types als Kevin Kühnert de harten van hun kiezers trachten te winnen.

Als voormalig lid van de SPD heb ik ergens wel erkend, dat de soci’s van vroeger langzamerhand oud en zat zijn geworden. Dat geldt zowel voor Engeland als voor Duitsland. Beide landen ken ik uitgesproken goed en ik heb in beide veel tijd doorgebracht. Vroeger streden de soci’s en de vakbondsleden door de bank genomen nog voor de rechten van de gewone mensen, zetten zich in voor de strijd van de arbeiders en tegen de afbraak van de industrie en daarmee voor het behoud van arbeidsplaatsen in structueel zwakke regio’s. Alleen zijn ze gaandeweg oud en dik geworden, nadat ze op veel plaatsen de politieke strijd hebben gewonnen. De sociaaldemocraten in het Ruhrgebied en in NRW zijn kinderen van een hoogburgerlijk gezelschap van academici, die 50 jaar geleden de opheffing uit de sociaal nederige milieus hebben beleefd. Ze zijn op welke manier dan ook succesvol geworden en hebben voor zichzelf in het Republikeinse systeem een nest gebouwd, zijn verkast naar de betere wijken en hebben zich aldaar verenigd met academisch Links. De tegenwoordige Soci’s zijn een eigenaardige mixture van bedorven welstands-kinderen en grijze champagne-socialisten, die revolutie’tje willen spelen.

Bij de Groenen kan men tenminste zeggen, dat ze dicht bij hun kiezers staan en een goede verbinding hebben naar de urbane burgerlijke kiezers. De sociaaldemocraten daarentegen zijn zo sterk van hun eigen kiezers-groeperingen vervreemd, en zo vvan hun eigen wortels afgesneden, dat ze in het geheel niet merken, hoe ze degenen, die toch op ze hebben gestemd, verguizen. Soci’s van het slag van een Kurt Scheidle of een Georg Leber zijn er eenvoudigweg niet meer. Toen ik vernam, dat ook Martin Schulz tot de zogeheten conservatieve Seeheimer kring van de SPD behoorde, aan wie immers ook oud-Bondskanselier Schmidt trouw bleef, vielen bij mij de schellen van de ogen.

Cultureel bezien heeft de SPD zichzelf overwonnen. In het industriële hart van Engeland, waar de blanke arbeiders in meerderheid voor de Brexit en daarmee tegen de eigen partijlijn hebben gestemd, ziet het er niet anders uit. Ook in Groot-Brittannië zijn de partijleden vvan Labour een eigenaardige mengeling van islamitische fundamentalisten, die-hard communisten en ideologisch onbestendige vakbondsleden, die men eerder tot de nieuwe, rode aristocratie zou moeten rekenen.

In Engeland speelt de Labourpartij geheel openlijk met revolutionaire retoriek. Ze stelt zich in op een verandering van de Britse samenleving, waarvoor ze zelf verantwoordelijk is, met haar multiculti-politiek. Haar nieuwe kiezers denkt ze te hebben gevonden in de sociaal afhankelijke gelederen van de migranten uit Centraal-Azië. Deze steeds meer talrijke kiezers moeten degenen, die zij met hun politiek systematisch verguizen, vervangen. Of dit nu echt een verstandige tactiek is, moet nog blijken.

Door: Daniel von der Ruhr.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2019/02/23/eine-rote-aristokratie-die-revolution-spielt/