Kinderen betalen de rekening.


Door: George Berben.

Het is weer zover, afspraken worden waardeloos en een Arrest van de Hoge
Raad der Nederlanden, uitgesproken in april 1993, kan in de papierversnipperaar.
In dit arrest werd vastgelegd dat kinderen het recht hebben om kennis te nemen van hun biologische afkomst. Dit recht prevaleert boven het recht van

We gaan nu blijkbaar terug naar de tijd dat geheimhouding weer mag:
Door nieuwe werkafspraken tussen ministerie en klinieken kunnen sperma-
donoren die eerst hadden aangegeven niet anoniem te willen zijn, nu weer
verdwijnen in de anonimiteit. Dit gegeven wordt bevestigd door de stichting
Donorkind. Daardoor wordt donorkinderen van vóór 2004 de kans ontnomen
om te weten te komen wie hun biologische verwekker is.
Is dit niet in strijd met het Arrest van de Hoge Raad der Nederlanden van 1993?
Het doet er ook weinig toe of men een donorkind is van een “spermadonor” een adoptiekind, een afstandskind of een oorlogs- of bevrijdingskind met onbekende
vader. Gelukkig wordt het woord bastaardkind bijna niet meer gebruikt.

Velen met mij, nu nog kinderen, jongvolwassenen of ouderen die niet op de
hoogte zijn van hun afkomst, waren of zijn nog zoekende naar hun roots.
Dat er weinig of geen verschil is tussen deze zoekenden wordt al jaren bewezen door Tv programma’s zoals “Spoorloos” ,”DNA onbekend”.
Spermadonors mochten lange tijd hun identiteit geheim houden.

Bij het schrijven van dit artikel zie ik nog het beeld voor me van een spermadonor tijdens een tv programma. Hij zat onherkenbaar gemaakt met baard,snor en bril in de zaal.
Tijdens het interview gaf hij aan reuze trots te zijn dat hij zoveel “gedoneerd”
had en dat er mogelijk veel kinderen van hem rondliepen. De vraag of zijn vrouw en kinderen wisten van zijn “donaties” antwoordde hij met nee!
Hij moest er zelfs niet aan denken dat deze kinderen op een bepaald moment opeens voor zijn deur zouden staan. In mijn ogen was dit geen “donor” maar
een narcistisch persoon gezien zijn uitspraken en zijn trotse zelfverheerlijking!

Ook het standpunt van de door mij zeer gewaardeerde Emeritus Hoogleraar Adoptie prof. Dr. René Hoksbergen, is duidelijk in deze. Als auteur van vele
wetenschappelijk onderbouwde boeken, o.a. “Kinderen die niet konden blijven,
zestig jaar adoptie in beeld” beschrijft hij het belang van het kind.
Waarom moet het belang van het kind met deze nieuwe afspraken teniet worden
gedaan? Welk belang wordt hiermee gediend? Zeker niet het belang van het
kind,wel het belang van de spijtoptanten die weer in de anonimiteit kunnen
verdwijnen.
Voor alle kinderen die met de problematiek van de onbekendheid van hun
Afkomst te maken hadden of hebben geldt vaak maar één doel. De kennis
om te weten wie hun vader/verwekker is waarvan zij een deel van hun karakter
en talenten hebben. Vaak speelt ook erfelijke aanleg en gezondheid een
niet onbelangrijke rol.

Kinderen of jong volwassenen die opgroeiden of opgroeien in een adoptie- of
pleeggezin willen graag loyaal zijn aan hun adoptie- of pleegouders, waardoor hun zoektocht pas begint als ze zelfstandig zijn of getrouwd.
Het krijgen van eigen kinderen versterkt dan vaak de wens van velen om hun
verwekker, of echte ouders te leren kennen. Dat is zeker geen ondankbaarheid
naar hun adoptieouders of pleegouders,die dat soms zo voelen.

Voor mij was en is het een open vraag waarom bepaalde volwassenen,
waaronder ook deskundigen, de zoektocht van kinderen naar hun roots zo gemakkelijk veroordelen. In de afgelopen veertig jaar die mijn,nu al enige
jaren afgesloten zoektocht duurde, heb ik de meest onbegrijpelijke opmerkingen te horen gekregen. Vreemd genoeg, of juist niet vreemd, van hen die gezegend waren met een rijk familieleven.
Deze minister draait nu voor donorkinderen de klok weer terug, een minister met naar alle waarschijnlijkheid een “gezond” gezin.

George Berben