Kwam “Christchurch” als ‘een donderslag bij heldere hemel’? Welnee!

Door: Theresa Geissler.

Nu inmiddels de stofwolken wat aan het optrekken zijn (nee, niet onder de directe betrokkenen, dat neem ik onmiddellijk aan) wil ik toch nog even mijn eerlijk gemeende- visie op het drama-“Christchurch” naar voren brengen.

Recht voor z’n raap dan maar: Een bloedig drama ís het, en er in hakken dóet het, zoals alle gebeurtenissen van vergelijkbare aard dat altijd doen. Open deur. Maar kwam het daarmee ook onverwáchts?
Antwoord: Nee. Het is zelfs een wonder te noemen, dat het nog zo lang op zich heeft laten wachten.

Toegegeven, Brenton Tarrant (ik noem hem maar even gewoon bij de naam; snap niet zo goed, waarom verschillende berichtgevingen zo scrupuleus blijven hangen in “the shuttler, the terrorist” enz.) werd in 2011 natuurlijk voorafgegaan door Anders Behring Breivik. Maar doordat diens slachtoffers uiteindelijk geen moslims, maar socialisten waren – al was het verband wel duidelijk, en erkende Breivik dit ook, o. m. in zijn 400 pagina’s tellende manifest – ligt deze zaak toch nog iets in-directer ten opzichte van datgene, waarmee de westerse wereld concreet sinds 9/11 mee te maken heeft gehad – en waarvan het weliswaar laakbaar, maar niet vreemd of onverwachts genoemd kan worden, dat het tenslotte déze reactie uitlokte.

Want wat het Westen, sinds de ‘Twin Towers’ tot op heden aan toe (voor die tijd was het trouwens ook al raak, denk alleen al aan München ’72, maar dat dan maar terzijde) van de islamitische wereld niet allemaal voor z’n kiezen heeft gekregen, tart natuurlijk iedere beschrijving: Tegelijk met de massa-immigratie nam de provocatie toe – bijvoorbeeld de haatmarsen in Londen- en van daaruit het daadwerkelijke terrorisme door de radicale Islam. Terroristische aanslagen in vele Europese hoofdsteden zetten in de loop van de beginnende 21ste Eeuw Europa in brand, met de serie van zes aanslagen in Parijs in 2015 – alle opgeëist door IS – als voorlopig hoogtepunt. Ter herinnering: Alleen al in één van die zes gevallen, de aanslag op het Bataclan-theater, bedroeg het aantal dodelijke slachtoffers 123, ruim twee keer zoveel als in het geval van “Christchurch”.

Maar goed, op dit punt beland laten nog steeds de woorden van wijlen Dr. Lou de Jong met betrekking tot het aantal slachtoffers van de concentratiekampen zich gelden: “Getallen, getallen, wat zeggen zij? Elk van hen was een mens”, dus laat ik dat feit verder maar voor wat het is. Wat overblijft, is, wat mij betreft, de vraag: Als de – geradicaliseerde – Islam nu al decennialang haar geldige redenen meent te hebben om de westerse samenleving te blijven uitdagen en aan te vallen, zodat zelfs de bloedbaden er niet aan ontbreken, moet je er dan nog van opkijken, als op een gegeven ogenblik bij één lid van die westerse samenleving de stoppen dusdanig doorslaan, dat hij op zijn beurt radicaliseert en het “vijandige kamp” met gelijke munt terugbetaalt?
Niet echt, dunkt me: Geen mens is een heilige.

Ontoelaatbaar? Absoluut, zeker naar onze tegenwoordige westerse maatstaven. Maar onbegrijpelijk, laat staan onvoorstelbaar? Absoluut níet.
Hoevelen van ons koesteren immers niet in gedachten soms dezelfde neigingen, met de fanatieke vijandschap van al, wat radicaal-Islamitisch is voor ogen? De kunst is dan, om ze op het beslissende moment niet in daden om te zetten.
Of kunst….voor de meeste mensen niet eens, simpelweg omdat ze daartoe al de vereiste vaardigheden missen. Brenton Tarrant beschikte toevallig wèl over die vaardigheden, wat zowel zijn slachtoffers als uiteindelijk ook hemzelf fataal geworden is, want tenslotte is het dat vermogen geweest, wat hem deed doorslaan; omdat de laatste remmende factor niet aanwezig was.

Maar: De motieven voor een misdrijf met verschrikkelijke gevolgen begrijpen is nog niet hetzelfde als die gevolgen metterdaad góédkeuren.
Dat doet nagenoeg geen enkele westerling: Met name zij, die zich naar het westerse patroon op het Leven richten in plaats van op de Dood, beseffen terdege, dat wij dergelijke gebeurtenissen, waarbij bijvoorbeeld ook kínderen betrokken zijn geraakt, niet onbeschaamd toe te juichen hebben. En het is dan ook niet alleen een verzinsel, maar een perverse, pertinente leugen, dat een westerling met een beetje normaal denkvermogen dit ooit zou dóen. Ook geen politici als Wilders of Baudet, ook geen instellingen als het CIDI, zoals Moslim-bekeerling en Farizeeër nummero 1, Arnoud van Doorn, met droge ogen meende te kunnen suggereren.

Ach, laten we het maar op geestelijke vergiftiging schuiven door de kringen, waarin hij tegenwoordig vertoeft. EN op de aloude kwestie van de splinter en de balk:

Inmiddels is het algemeen bekend, dat ná “Bataclan” en “Charlie Hebdo” in bepaalde islamitische kringen de snoepjes rondgingen, het islamitische equivalent voor de champagne.

Door: Theresa Geissler.