Maria Ladenburger – door een beweging tot bloedgetuige verklaard

Door: Young German.

Eigenlijk heb ik mij over het gedrag van de ouders van de vermoorde Maria Ladenburger reeds uitgesproken https://younggerman.com/2018/11/29/maertyrer-fuer-die-vielfalt/. Maar toen ik enige dagen geleden hun breed lachende gezichten zag, alsof ze schijnbaar meer dan enthousiast een burgerprijs voor de camera houden, die hen werd verleend door de steunpilaren van de Merkelse politiek, werd ik eerlijk gezegd misselijk. Het is niet alleen het feit, dat ze het vorige jaar nog uit de dood van hun dochter een behoorlijk slaatje geslagen hebben en met een naar haar genoemde stichting meerdere honderdduizenden Euro’s hebben geïncasseerd. Het is nu vooral hun extatische glimlachen voor de camera’s, toen ze werden beloond voor hun veelkleurig-burgerlijke houding. Ouders van een door een hier binnengedrongen Afghaan gewurgd, verkracht en verdronken meisje, nadat hij in Griekenland iets dergelijks uithaalde met een andere jonge vrouw, die het niettemin overleefde.

Hiervoor, dat ze de dood van hun dochter simpelweg zo slikken, inplaats van met de vuist inde zak er hun frustratie over uit te spreken, dat bepaalde omstandigheden, die doorgaans niet door God gegeven zijn, maar unstmatig werden geschapen, tot het vervroegde overlijden van Maria hebben geleid, werden ze door de toonaangevenden in het land onderscheiden. Ze hebben er een prijs voor gekregen, dat ze trouw zijn aan de politieke richtlijn van de staat, niet opspelen, hoewel ze hun kind hebben verloren door de directe gevolgen van de migratiepolitiek van de regering. Of ze zijn dom, of ze zijn boosaardig. Als ze niet begrijpen, dat tussen Maria’s dood in de rivierbeddinng, de Afghaan, en hun burgerprijs een directe lijn naar naar het kanselierschap en de aan gevolgen zo rijke uren in 2015 loopt, dan zijn ze vermoedelijk simpelweg niet erg intelligent, wat ik betwijfel. Begrijpen ze het wèl en zijn ze alleen maar bereid, het te slikken, het te accepteren en daarvoor ook nog te worden volgehangen met prijzen en metaforische ordes, omdat ze hun kind zo bereidwillig opgeven, dan zouden sommige mensen op het idee kunnen komen, een dergelijk gedrag te bestempelen als schraperig.

Frederike Ladenburger doet me denken aan Mariam Farahat, die in 2006 http://abcnews.go.com/WNT/story?id=1536576 wed gekozen in het palestijnse parlement. ‘Um Nidal’, de Moeder van de stijd, zoals ze inde volksmond wordt genoemd, offerde drie van haar zoons voor de Jihad. Drie zoons, die ze bereidwillig afstond als zelfmoordenaars, zijn dood. Hiervoor laat ze zich fêteren. En Clemens Ladenburger? Zijn kind is dood en hij toert rond door de republiek met een metaforische orde op zijn borst, die moet getuigen van zijn politiek-correcte houding. Vroeger, in de duistere tijden, kregen de ouders de zogenaamde “bloedgetuigen”: Eerbewijzen, prijzen en vlaggen voor de gedode kinderen, die zichzelf hadden opgeofferd voor het Nationaalsocialisme, of opgeofferd wèrden. Voor hun politieke houding ten opzichte van het overlijden van hun kinderen werden ze geëerd door de NS-beweging. Het schijnt mij toe, dat er hier en nu bepaalde parallellen bestaan, die bij nader inzien voor buikpijn zorgen.

Eerlijk gezegd kan ik maar moeilijk begrijpen, wat er in de hoofden van de Ladenburgers, van deze (goed)burgerlijke elite omgaat. Geldzorgen schijnen ze niet te hebben. Het is voor mij vreemd en onbegrijpelijk, hoe men zo op de brute dood van de eigen dochter kan reageren. Zelfs als men geen wraakgevoelens koestert, is deze wijze van offervaardigheid voor mij op z’n minst pervers. Het lijkt mij toe, alsof maria Ladenburger tot bloedgetuige van een ideologische beweging is verklaard. In andere tijden en in andere systemen zou men haar misschien in een hakenkruisvlag hebben gewikkeld. Bij gebrek aan hakenkruisvlaggen zijn er dan tegenwoordig stichtingen en prijzen voor de nabestaanden, omdat zij geen boze woorden of “rechtse” gedachten hebben geuit.

Het krankzinnige is, dat ik bij de gedachte aan Maria Ladenburger altijd bedroefd word, omdat haar dood te voorkomen was geweest. Bij het mijmeren over haar te glimlachen zou me al tamelijk zwaar vallen. En daarbij heb ik haar totaal niet gekend. Krankzinnig is het ook, dat de moeder van Susanna uit Wiesbaden zich anders gedraagt en eenvoudigweg alleen maar haar kind terug wil en te weten komen, hoe het allemaal zo ver kon komen.

Door: Young German.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2019/03/16/maria-ladenburger-zur-blutzeugin-einer-bewegung-verklaert/