Open brief aan Geert Wilders n. a. v. de verkiezingsuitslag voor de Provinciale Staten 2019

Door: Theresa Geissler

Beste Geert!

We schrijven donderdagmorgen 21 maart 2019 en de ‘stofwolken, veroorzaakt door de verkiezingsstrijd – op Provinciale Staten-niveau’- zijn aan het optrekken.

Ik kan me voorstellen, dat de uitslag een tegenvaller voor je geweest is, al wist je die voor het oog van de natie manmoedig te dragen. En ik kan me de momentele stemming goed voorstellen in bepaalde kringen, mij welbekend, waarvan ik weet, dat ze jou door dik en dun een warm hart toedragen.

Wat mijzelf betreft: Als je het hebt over teleurstelling als zodanig, dan kan ik wel zeggen, dat die bij mij nagenoeg afwezig is – hoewel ik gisteren wèl PVV gestemd heb; een zuiver geweten is, ook op dit vlak, veel waard. Niettemin moet ik je bekennen, dat ik dit al mijlenver van tevoren zag aankomen. En dat níet omdat ik Baudet en het Forum voor Democratie zo’n geweldig alternatief zou vinden, want als dat zo was, had ik beslist wèl op hem gestemd.

Maar dat vind ik niet. Dat heb ik nooit gevonden: Thierry Baudet is, wat je noemt, het prototype van wat in de late Middeleeuwen de “Jeunesse d’ Oré” heette; een “gearriveerd ventje”, zoals een hier niet nader te benoemen geestverwant hem ooit beschreef. Hij kán eenvoudigweg niet achter de gewone man staan, zelfs al zou hij dat wíllen, wat impliceert, dat hij evenmin achter die gewone man kan staan, waar die dreigt te worden weggedrukt door het EU-gerichte beleid van de gevestigde politiek. Hij beziet deze situatie te speels, te luchtig, zelfs de immigratie-politiek is voor hem té veel een spel…. Wat zich bijvoorbeeld uitte in het ALS ENIGE VOLKSVERTEGENWOORDIGER steunen van de motie van DENK in 2017, zogezegd “omdat wij simpelweg belang zouden hebben bij een goede band met Turkije”. Of wat naar voren komt in zijn recentere uitlatingen “dat er hier en daar ook heus wel leuke kanten aan de Islam zitten”, en “dat de Islam uiteraard wèl een Godsdienst is, al …” Dergelijke nuanceringen maken wat mij betreft duidelijk: dit is onze man niet en onze beweging niet. Dat zijn in principe nog steeds jij en de PVV, Geert.

En iedere Nederlander, die kritisch staat tegenover zowel de gevolgen van de massa-immigratie als de groeiende invloed van de EU (en dat zijn er, als je het mij vraagt, heel wat meer, dan zich zo op het eerste gezicht laat aanzien) zou dat ten volle beseffen en er naar handelen, ware het niet, dat…..Tja, hoe zal ik dat benoemen? Even dan maar een retorische vraag: Al die mensen, die zich, al dan niet uitgesproken, kunnen vinden in jouw gedachtengoed: Zij géven er om, èn ze geven om jou, maar geef jij omgekeerd ook om hèn, Geert?

Ik weet het, je beweert van wel. je zegt, op te komen voor hun – voor ónze – belangen en dat dóe je op zichzelf ook. Alleen rijst op deze manier de vraag, hoeveel effect je hiermee sorteert, zolang je het vóór ons blijft doen in plaats van mèt ons. Je staat nu eenmaal voor een zware taak, Geert: Je hebt op te boksen tegen de hele gevestigde politiek, die in z’n geheel – neem me niet kwalijk, dat ik het even duidelijk stel – zelfs nooit op het idéé zou komen om de dingen vóór hun kiezers te regelen, in plaats van mèt hun kiezers; dat is dan ook een element, dat tot nu toe vreemd was aan elke interpretatie van echte democratie, zoals we die in de hele Westerse wereld kennen. Het is waar, je belet geen enkele geestverwant om op je te stemmen (dan zou het bestaan van de PVV ook zinloos zijn) maar om betrokken te zijn, om je betrokken te voelen bij een partij, een bewéging zo je wilt, is er nu eenmaal meer nodig, dan er op te mogen stemmen. Dat is een gevoelskwestie van alle tijden, die nooit geheel en al zal verdwijnen, hoe hard de PVV-top ook zijn best heeft gedaan om dat weg te redeneren onder het motto van “eigentijdse” communicatie met de kiezer.

Je hebt dat zelf inmiddels al ondervonden met de gemeenteraadsverkiezingen, vorig jaar. De PVV bestond toen 12 jaar en nóg kon ze daar niet volwaardig aan deelnemen. Zelfs na halvering van het geplande aantal gemeenten, lukte het niet vlekkeloos. Was de PVV van meet af aan opgezet volgens het klassieke ledensysteem, zoals alle andere partijen in de democratische westerse wereld, dan hadden zich in alle denkbare Nederlandse gemeenten allang onderafdelingen gevormd, die die kandidaten hadden kunnen leveren; de top in Den Haag kán dat nu eenmaal niet, en rekent dat normaliter ook niet tot haar taken: eenieder zijn terrein. Een principe, wat door ongeacht welke partij ook erkend wordt, behalve nu net weer niet door jou en de rest van de PVV-top. Wat jullie – sorry – naar mijn eerlijke overtuiging beter wèl hadden kunnen doen.

Jouw streven om alles in eigen hand te houden, is, gezien je persoonlijke omstandigheden, aan één kant begrijpelijk en tot op zekere hoogte ook niet onredelijk, maar alles heeft zijn grenzen. En die worden overschreden op het moment, dat je je eigen achterban niet vertrouwt en daar zelfs openlijk voor uitkomt https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&cad=rja&uact=8&ved=2ahUKEwif56LvkpPhAhWHZVAKHR_hCDUQFjAAegQIAhAB&url=https%3A%2F%2Fwww.limburger.nl%2Fcnt%2Fdmf20170707_00043000%2Fwilders-nederland-mag-een-voorbeeld-aan-limburg-nemen&usg=AOvVaw07HBQ4xXrq0NE6hrbSeQcI . Ben ik nu heus te overgevoelig, neem ik de zaak te persoonlijk op, wanneer ik me afvraag, of dit nu op deze manier moest, en nog steeds schijnt te moeten? Aangezien vertrouwen nu eenmaal iets is, wat van twee kanten moet komen, vermoed ik, dat ik hierin niet alleen sta.

En tevens, Geert, is het dit element van afstand creëren tot je eigen achterban, dit ontbreken van het onontbeerlijke saamhorigheidsgevoel (al is dit ook bij andere partijen mogelijk niet meer dan een ‘gevoel’) dat de PVV in zekere mate de kiezersgunst doet verliezen, zodra er een concurrent op het toneel verschijnt, die, behalve een bepaald jeugdig ‘elan’, die schijn van saamhorigheid wèl kan bieden: Afgezien van wat het FvD aan diepgang en gefundeerde overtuiging mag ontberen: het is wèl weer een ledenpartij. Mogelijk heeft het om die reden ook een man als Theo Hiddema kunnen binnenhalen – hoewel die aanvankelijk rotsvast jouw gedachtengoed toegedaan leek te zijn – evenals iemand als Johan Derksen, wiens verklaring voor zijn stap: “Bij D66 wil ik niet meer horen en bij de PVV KUN JE NIET HOREN” glashelder genoemd kan worden en boekdelen spreekt.

We zijn niet allemaal kiezers, die tevreden zijn met ‘alleen-maar-kunnen-stemmen-óp’; velen van ons koesteren nu eenmaal de menselijke behoefte, zich IN PRINCIPE ergens bij aan te kunnen sluiten, als we er achter staan. Al zouden we die stap uiteindelijk niet eens zetten, het denkbeeld, dat het in principe mogelijk is, geeft een zeker gevoel van welbehagen, onontbeerlijk om de partij/beweging gevoelsmatig trouw te blijven. Als die mogelijkheid bij voorbaat wordt uitgesloten, doet dat op den duur nooit goed, hoe dan ook niet.

Zelfs als deze, inderdaad kritische- maar tevens oprecht gemeende ontboezeming jou ooit metterdaad onder ogen mocht komen, Geert, verwacht ik geen moment, dat je het ter harte neemt: Jij hebt je eigen drijfveren, waaraan jij prioriteit geeft, zoals ik mijn redenen heb om hierbij de mijne te noemen, die m. i. evenveel recht hebben om niet uit het oog te worden verloren. Maar het zij zo. Wat ik hier naar voren breng kan worden opgevat als een goedbedoelde poging om de PVV – en daarmee haar onversneden gedachtengoed – niet ten onder te laten gaan aan een té snel opgeschoten tegenstander, die, als hij het kaliber van de PVV bezat, niet eens meer een tegenstander zou wíllen zijn, maar met de PVV één geheel zou willen vormen. Dat kaliber bezit hij niet, maar zijn wapen is: principiële toegankelijkheid voor IEDEREEN van zijn achterban. Niet meer en niet minder.

Voor mij persoonlijk was dat nog net niet genoeg om gisteren níet op de PVV te stemmen: Voor een goed alternatief is daarvoor méér nodig. Maar ik ben er maar één.

Aan jou om al die anderen datgene te bieden, waaraan ze behoefte hebben, zodat je ze in de toekomst weer over de drempel trekt – gesteld dat je dat ooit mocht willen.

Met vriendelijke groeten,

Theresa Geissler, blogmaster van de site THERESA’S VISIE.