De Greta-kanttekening

Door: J. E. Rasch

Zogenaamde goedmensen met een zeker verlossers-aura bestonden altijd al, ook wanneer ze niet altijd heilig verklaard werden, door welke ideologie dan ook. De werkelijk grote, buitengewone persoonlijkheden, die deze wereld hebben verrijkt, of misschien zelfs van een catastrofe hebben gered, zijn zeldzaam en worden ook zelden als zodanig erkend. Des te liever vereert onze zowel mediaal als ethisch verwaarloosde planeet van die sprookjesfiguren, die, naar het schijnt uit het niets komend, in het verstoorde schakelingsschema worden ingespoten als plasma in de aderen. Dat bevordert de stemming en de bezieling enorm, zij het dan ook vaak maar voor korte tijd.

Onschuldig is dat niet, maar niettemin tamelijk bizar.

De Zweedse scholiere Greta met de Roodkapje-vlechten, samen met haar globale entourage, is zo’n geval. Thans drong het mogelijk ook toe de emotionele groene volgsters uit de gelederen van Habeck door, dat ze daar een vanaf het begin af aan slechte kanttekening uitzitten.

Meteen toen Greta Thunberg, het 16-jarige meisje met de ietwat stoïcijnse blik, voor het eerst opdook in de media om beetje bij beetje een bijna wereldwijd gevolgde campagne aan het rollen te bregen, omder het motto “Friday for future” aan het rollen te brengen, moet er minstens bij de kritisch denkende auguren op de soevereinde redacties van bepaalde kranten een licht zijn opgegaan: Schoolstakingen door gillende teenagers op vrijdagen, nog tijdens de lestijd, hebben op de eerste plaats de kwaliteit van kwajongensverhalen. Maar de metterdaad chaotische milieupolitiek van oude vrouwen en mannen van Merkel tot Trump veranderen ze niet. De blijken van ontsteltenis vanuit opzichzelf staande ambtelijke instellingen zijn zo hol als de bamboestengel,waarop grootgrondbezitters zich tegenwoordig nog door het Braziliaanse regenwoud laten dragen, alvorens het genadeloos te loaten rooien, wel te verstaan.

Een aanzienlijk deel van de scholieren ( van beiderlei kunne!) heeft in elk geval snel doorzien, op welk marketing-‘ros’ de kleine Greta komt aangereden. En veel meer dan de helft van de protest-infanten, die zich – aanvankelijk – bij duizenden in de protestbordjes- en spandoeken- beweging hebben gestort, geven, zij het anoniem en on-officieel maar vrijmoedig toe, dat ze “erbij” zijn geweest, omdat “hierdoor voor hen het weekend al op vrijdag begonnen is.” Het protest onder de bescherming van de stijfkoppig-dappere Greta is nu eenmaal alleen maar een amusant neven-effect.

De markering-coup, die naar alle aarschijnlijkheid op gang is gebracht door Greta’s schrijvende moeder en activistische papa, heeft ondanks alle speculaties ongewoon snel resultaat gehad en afmetingen aangenomen zoals allang niets anders meer – sinds Lady Diana’s eerste escapade misschien; dat was ten tijde van de woudsterfte. Wij herinneren het ons vagelijk. Tegenwoordig is, net als toentertijd, het deel hebben aan een emotioneel benadrukte gemoedsaandoening, of de standvastigheid van de bejubelde protagoniste, tot aan de woedende oproep tot solidariteit, hoe die er ook uit zou moeten zien, voldoende. Men durft daar al helemaal niet dieper over na te denken.

Het treurige hoogtepunt van onwetendheid werd hoe dan ook bereikt, toen Greta, het koppige wicht, zelfs werd voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Zelfs vreedzame esoterici vrezen zogezegd geschrokken, daarbuiten in de kosmische verten de eveneens verstoorde wereldgeest te horen schateren van het lachen….

Daarbij vergeleken is de haperende Brexit van Flamingo-dame Theresa natuurlijk een onsmakelijk grove moddergooierij, die eenvoudigweg alleen nog maar veel duurder en grover zou moeten worden, maar de Greta-kanttekening inzake Absurdistan niet het water kan bezorgen, dat kleine Greta graag in ecologische wijn zou willen veranderen.

Op dit desastreuze continent is dus reeds zo veel ongelofelijk krankzinnigs mogelijk, dat het iemand alleen al door er naar te kijken de maag doet omdraaien. In het Verenigd Koninkrijk, zolang het nog als zodanig kan worden benoemd, lopen de oude imperialisten weliswaar al tegen de muur op, maar de stoerkoppen bloeden kennelijk nog niet genoeg.

En in kopvod- en internetpret-gebied Duitsland gaat het evenmin beter. Nu is het Duitse maatschappelijke bewustzijn al verregaand zeer verwaterd en veronachtzaamd. Zelfs als Arabische clans en Albanese en waar ook verder vandaan komende maffiosi hele steden terroriseren.

In een land, waarin culturele ambities en masse worden afgemeten aan uitgesproken niets-kunners, zoals een alleen maar herrie makende – en in geen geval zingende – Herbert Grönemeier of een derdeklas, sukkelend schlagersterretje als Helene Fischer (tezamen met alle in gelijke mate pijnlijk “ademloze” wedijveraars), is zo’n land, dat ooit als een land van dichters en denkers, van wetenschappelijke pioniers en artistieke Titanen van beste huize werd gezien, is het dan toch ook niet niet meer verwonderlijk, dat een Angela Merkel al meer dan 13 jaar de “vooraanstaande”, door de staat betaalde overheids-employée kan spelen – en is het daarom ook niet meer verrassend – hoewel een blamage – dat er aan Greta”s kanttekening zo dociel wordt meegeschreven. De meest zichtbare uitdrukking van deze sentimentele rit met de koets door de verdwaasde goedmensen-republiek is hoe dan ook nu de toekenning van de “Gouden Camera” aan Greta Thunberg. “Heil, heil gansje…”

De arrogantie van Britse ‘peers’ haalt het echter niet bij de onwetendheid van de pseudo-teutoonse winkeliers-Europeanen. Het gehele continent wordt überhaupt in grote delen door een selecte kliek door de crisis-tijden geduwd. Jean-Claude Juncker is hun meest indrukwekkende protagonist; een kussende ontbijtdirecteur met de kwaliteiten van de niet minder zowel boerenslimme als financiële bijdragen-lievende Helmut Kohl. Diens talloze “zwarte” koffers waren vasten zeker ook het belasting-paradijselijke Luxemburgje ook goed opgeborgen.

Greta dus, de mopsneuzige Zweedse met de preutse charme van een Lönnebaergse geitenhoedster, wil – nee: moet ons laten geloven, dat deze generatie van smartphone-verslaafde teenagers, die zich iedere dag bij bosjes door hun helikopter-ouders bevoorrecht in SUW naar school laten rijden, zich om onze metterdaad van plastic doordrenkte, door CO2 verhitte en door olie vervuilde wereld wil bekommeren. Ofzo?

Men kan er met een zekere gelatenheid op wachten, dat de voetsporen van Greta in het zand weg-ebben.

Over de auteur:
Joseph-Emich Rasch – geb. 1953 – is linguïst, dramaturg en columnist, schreef en ensceneerde diverse theaterstukken, zowel als talrijke satirische programma’s, wijdde zich de afgelopen tien jaar toenemend aan de analytische filosofie. Hij is docent communicatie, retoriek en dialectiek.

Door: J. E. Rasch.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/03/29/die-greta-glosse/#more-23975