POLITICI

Door: George Berben.

U kent ze wel, die mannen en vrouwen,
druk kakelende hennetjes en parmantige pauwen.
Ze verdringen zich voor de camera’s van de media , om u en mij te laten weten,
hoe hard zij voor ons werken, dat mogen we niet vergeten!

Als gunst, omdat wij hen in het parlement hebben gekozen,
mogen wij onze klachtbrief en mails in hun mailbox lozen.
Het wordt dan wachten, weken soms zelfs maanden
eindelijk komt dan het geautomatiseerde bericht binnen,
“Het spijt ons, met uw klacht kunnen wij niets beginnen!”

Zie hen daar zitten in hun mooie blauwe stoelen,
druk pratend of twitterend, anderen met droge uitgestreken smoelen.
Het is weer zo’n vergadering die er vaak niets toe doet.
Een collega achter de microfoon spreekt hen toe,
de krant word gelezen, men kletst er doorheen, men gaapt uit verveling,
of is het luisteren moe!

Opeens is er aandacht, het vragenuurtje met ministers gaat beginnen,
er worden handen gewreven en vallen kiezerszieltjes te winnen.
De run naar de interruptiemicrofoon is begonnen.
De bewindsman/vrouw krijgt vragen gesteld op gespeelde
verontwaardigde toon,
kunnen die niet worden beantwoord is cynisch
gelach en hoon hun loon.

Wat deze volksvertegenwoordigers echter keer op keer vergeten,
is hun controlerende taak, de antwoorden van de minister hadden ze al
moeten weten!
Men speelt een spel voor de bühne, voor de kiezer en de kijker.
Dit parlement is niets meer en niets minder dan een slecht Haags
theater,
deze acteurs spelen hun soaprol en denken slechts aan een
mooie carrière, later.

Het kan u, kiezers en burgers, toch ook niet zijn ontgaan,
dat meten met twee maten dat door uw volksvertegenwoordigers wordt
gedaan…
Waarom anders de kloof die steeds groter wordt tussen zij en wij,
de belastingdruk en de bezuinigingen op zorg en welzijn in het
bijzonder
de zeer rijken en welgestelden kennen geen zorgen en lijden
daar niet onder

Ik hoor het Rutte zeggen “Nederland kent geen gezinnen die in “armoede leven” de man kent geen verschil tussen werkelijkheid en fantasie, schrijf-
en denk ik dan maar even.

Politici zijn als luizen in de pels van de democratie,
ze voelen zich uitstekend, leven in voorspoed en weelde en gaat er
iets verkeerd,
niets aan de hand, de door hun zelf gecreëerde voorzieningen worden
zeer royaal uitgekeerd.

De leugen regeert en (zeden)Wetten worden door bewindslieden en
politici met voeten getreden
Och wie schreef dat ook weer: geef het volk brood en spelen,
dan houden wij hen wel tevreden!

Met vriendelijke groet aan mijn medeburgers

George Berben, auteur : Kind van de rekening, een verboden bestaan.