Twee verschillende geschiedenissen van het kolonialisme

Door: Young German.

Wezenlijk meer Afrikanen zijn in het recentere verleden door middel van Europese en Westerse medicatie, levering van levensmiddelen en ontwikkelingsgeld geholpen, dan ze ooit door kolonialisme zijn geschaad. Als er een omgekeerde erfschuld bestaat – en die bestaat niet – dan zouden de nazaten van Kongo Müller en Co. er allang hun aandeel in hebben gehad om deze af te lossen. Europa’s nakomelingschap draag geen directe schuld aan het kolonialisme, maar is tegenwoordig veel meer het slachtoffer geworden van juist deze vorm van vestiging, maar dan omgekeerd. Terwijl de kolonisatie en onderwerping van zowel Afrika als van andere continenten in de tegenwoordige geschiedschrijving bijna uitsluitend negatief wordt voorgesteld, moeten de blanken in Europa en Noord-Amerika zich verheugen op de invasie van vreemde volksmassa’s, die aanspraak maken, niet alleen op ruimte, maar ook op grondstoffen in de vorm van harde valuta, arbeidsplaatsen, woningen en sociale verworvenheden. Het kolonialisme van de ‘witten’ was een actie vanuit politieke kracht, een gewelddadige mars op vreemde continenten, om deze te koloniseren. Het blanke kolonialisme geldt aldus als slecht en niet te verontschuldigen, terwijl de massa-immigratie van miljoenen Afrikanen en Oosterlingen, die in wezen ook willen profiteren van een continent, wordt beschreven als opstand der zwakken. De uitwerking is niettemin hetzelfde. Europa wordt door de toestroom van vele nieuwe volkeren minstens hier en daar gekoloniseerd. Alleen vertelt men aan de Europeanen, dat er in tegenstelling tot bij hun eigen kolonialisme deze keer geen reden is tot bezorgdheid. Deze vorm van verdringing zou zelfs goed, positief en verrijkend zijn.

Daarnaast laat men in geen enkel Europees land gelegenheid onbenut, om de koloniale geschiedenis te gebruiken ter legitimatie van de nieuwe koloniale beweging https://www.bz-berlin.de/berlin/kolumne/rot-rot-gruen-will-mahnmal-fuer-deutsche-kolonialverbrechen-bauen. De rood-rood-groene senaat herbenoemt, wil herdenkingstekens voor Duitse misdaden in de kleine koloniën en benoemt hele straten in Afrikaanse wijken naar welke afrikaanse persoonlijkheid dan ook.

Over alles ligt als meeldauw de verdenking van schuld. Daarbij kan schuld altijd slechts individueel en persoonlijk zijn. Ze is niet collectief en vanuit haar laat zich dan ook geen aanspraak op wat dan ook afleiden. Maar het moderne interpretatievermogen van de Groenlinksen koestert zich in de waan, op het juiste spoor te zitten, als ze de kolonialisering van Europa wenst als bijkomende boetedoening voor de zonden van enkele Europeanen. Hierbij wordt totaal geen onrecht teniet gedaan, maar slechts het ene onrecht op het andere gestapeld.

Door: Young German.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://younggerman.com/2019/04/08/zwei-verschiedene-geschichten-des-kolonialismus/