De kat op het spek

Door Rob Meyer.

Een oude soefi spreuk luidt: ‘Vertrouw op God, maar bind wel je kameel vast!’
Wat zoveel wil zeggen als ‘benader een tijger met liefde en respect, maar stop niet je hand in zijn bek.’
Het is natuurlijk heel humaan om iedereen die op de één of andere wijze in nood is, de helpende hand te bieden. Niets mis mee.
Maar deze humaniteit mag nooit gespeend zijn enig kritisch en realistisch vermogen.
Voorbeeld: een junkie ligt voor Pampus in de goot. Een met het barmhartige Samaritaanvirus besmette voorbijganger ziet hem daar liggen in al zijn ellende, en besluit de ‘arme’ man de helpende hand te bieden en neemt hem mee naar huis. Daar aangekomen wordt het de junkie teveel in zijn ‘I need a shot’ toestand, en graait van alles bij elkaar wat te gelde gemaakt kan worden en neemt de benen.
De vraag rijst: is de junkie schuldig aan de gepleegde daad, of ligt er misschien toch ook wel enige verantwoordelijkheid bij de barmhartige burger die de junkie zonder enige kritisch vermogen heeft binnen gehaald, en zo ‘de kat op het spek heeft gebonden’?

In bepaalde landen in Europa leven veel met deze ongenuanceerde drang tot helpen behepte burgers. Vanuit hun impulsieve drang tot dienstbaarheid zijn er honderdduizenden vluchtende mensen uit diverse ‘onveilige’ landen Europa en ons land binnengehaald, zonder iets dieper te kijken naar de consequenties van deze menslievendheid, zowel voor eigen volk alsook voor de vluchtelingen, die uit een vaak volkomen andere cultuur hier van de ene dag op de andere zijn neergezet. Het desastreuze gevolg is dan ook dat beide partijen in problemen komen. Het eigen volk dat plotseling ruimte moet zien te maken voor een toestroom van niet geïntegreerde nieuwe ‘landgenoten’, alsook de migranten die een cultuurschok ondergaan en niet weten hoe om te gaan met de normen en waarden waar wij hier al tijden mee zijn opgegroeid.
Resultaat: negatief voor beide partijen.
Een hongerige leeuw helpen, betekent niet dat je hem zonder meer kunt aaien. Dat kost je hoogstwaarschijnlijk je hand of zelf een arm. Kijken wat werkelijk nodig is om de ander te helpen is eerste vereiste, en klakkeloos iedereen maar binnenhalen is geen optie. Dat blijkt elke dag weer op de straat en op het plein.

Doch was het maar zo simpel. Achter deze hele migrantenproblematiek zit een sturing die helemaal niets van doen heeft met humaniteit of hulpvaardigheid. Dat zijn constructies die ‘goud garen spinnen’ bij het binnenhalen van zoveel mogelijk vluchtelingen. Dat zijn organisaties die een heleboel geld vangen voor elke vluchteling die ze binnenhalen en vooral ook zo lang mogelijk binnenhòuden. Hoofdschuldig aan deze uiterst onfrisse praktijken is natuurlijk het Walhalla van Pluche, gezeteld in Brussel.
Maar hier in ons land is dat in eerste instantie het COA dat voor elke vluchteling ca € 10.000,= per jaar vangt.
Tweede zorgelijke vluchtelingenmagneet is natuurlijk het vastgoedgebied. Al die vastgoedeigenaren die hun – vaak al jaren leegstaande – panden beschikbaar stellen voor vluchtelingen, krijgen daarvoor bakken met geld. Humaan? Nee, Kassa!!
En dan nog de lobbyisten die fiks verdienen aan elke politicus en ondernemer die overgehaald wordt om toch maar zoveel mogelijk vluchtelingen binnen te halen.

Het mag helder zijn dat we hier te maken hebben met een probleem van grote economische evidentie en dat het veel minder te maken heeft met menslievendheid.
Tot slot haal ik het probleem van de stelende junkie nog aan: kunnen wij de migranten die over de schreef gaan volledig verantwoordelijk stellen voor hun onaangepast gedrag? Of hebben diegenen die ze zonder meer blindelings hier naar toe hebben gehaald toch ook wel schuld aan de door onaangepaste vluchtelingen veroorzaakte maatschappelijke problemen?
De mate van vrijheid die wij hier ten lande hebben verworven en mogen genieten, is voor verreweg de meerderheid van de migranten volslagen vreemd. Die zijn dat binnen hun cultuur totaal niet gewend en is hun nooit geleerd. Is het dan raar dat ze daar niet mee om kunnen gaan? Integratie is hen vreemd, ze zijn opgegroeid in een totalitair wereldbeeld en hebben absoluut geen enkel referentiekader m.b.t. tot vrijheid van meningsuiting, diversiteit binnen de samenleving en respect voor vrouwen, dieren en andersdenkenden.

Kan ik het mijn kat kwalijk nemen dat hij het stuk spek dat ik niet netjes heb opgeborgen, te grazen neemt en lekker oppeuzelt, ergens weggekropen in een veilig hoekje van mijn huis?
Nee, ik ben daar zelf verantwoordelijk voor. Ik had me moeten realiseren dat een kat die grenzen niet kent en pakt wat-ie pakken kan.
Nederland wordt al tientallen jaren bestuurd door voornamelijk sociaaldemocratische krachten. Dat wordt ingebracht en uitgevoerd door mensen die zich niet hebben gerealiseerd wat de gevolgen zijn van deze ‘humane’ goedmens-acties, waarbij ze voorbijgaan aan de nood van onze ouderen, om maar iets te noemen.

Dáár zit het probleem, de naïeve blindheid van menslievende aan tunnelvisie lijdende onrealisten (om maar een nieuw woord te introduceren.

Dit is mijn visie en die deel ik.

Rob Meyer, 4 april 2019.