Bach

Door: Rob Meyer

Johann Sebastian Bach had – uit twee huwelijken – 21 kinderen, waarvan hij er 10 heeft verloren (feit).

Dat waren heel andere tijden.
Ging er eentje dood, gewoon weer een nieuwe maken.
Hadden ze toen condooms?
Of andere voorbehoedsmiddelen?
Of kwam de dominee langs met de opdracht om te zorgen voor nog meer parochianen?

Kinderbijslag was er nog niet.
Kroost ging als ratten dood door de meest bizarre ziektes.
In die tijd hadden we nog geen verplichte vaccinatie…
De builenpest en TBC waarden rond als waren ze de zieltjeswinners van Jehova’s Getuigen.
Stofzuigers? Dacht het niet.
Allesreinigers? Vergeet het maar.
De kinderen leefden in de modder en hadden vaak niets te eten.
Dan moest Pa Bach zich een slag in de rondte componeren om brood op de plank te generen.

Want Bach heeft, ondanks zijn grote gezin met alle lief en leed, een enorm oeuvre achter gelaten.
En dan ook nog van een niveau waar men tegenwoordig niet meer aan toe komt.
Met alle respect overigens voor hedendaagse componisten, maar die zitten gevangen in de kerkers van de huidige tijd.
En daar heb ik eerlijk gezegd niet zo’n hoge pet van op.

Maar hoe kun je doorleven zonder gek te worden als je 10 van je kinderen het graf ziet ingaan?
Hadden ze toen GGZ? Of een goede psychiater?
Ja, wel gekkenhuizen waar de mensen vaak getrakteerd werden op een rondje lobotomie.
Of opgesloten werden in een isoleercel, netjes gekleed in een dwangbuis.
Dàt is pas echte therapie!
Niet dat lapzwansverhaaltje dat men jou voor veel geld op de mouw probeert te spelden, toegeleverd door psychiaters die zelf hulp nodig hebben.
En niet het gepamper van goedmensen die het zelfs voor de duivel zouden opnemen: ‘de duivel was toch ooit een engel? We moeten hem helpen.’

Nee, toen werd er hard aangepakt, men moest door, ongeacht de omstandigheden, en wie zeurt kreeg een beurt.
Maar alles bijeen genomen vind ik het wel een wonder dat de mens nog steeds bestaat.
Zelfs RoundUp helpt niet.
Mijn advies: we zullen doorgaan, en laten we Ramses Shaffy in diens voetsporen volgen.
Hij leefde er op los, was uiterst getalenteerd en dronk het leven tot aan de laatste druppel.
Gevolg? Wereldberoemd in Nederland.

En Bach?
Aan hem hebben we een pakketje schitterende muziek te danken.
Dankzij zijn talent, maar misschien stiekem ook wel dankzij de pijn van zijn kinderverlies die hij moest omzetten in klanken.
Hoe dan ook, ik ben blij met zijn nalatenschap.

Rob Meyer 30 mei 2019.