De verzwegen stemmers op de Groenen

(Grijze wolven / demo in Frankfurt)

Door: W. Schmitt*)

Hun momentele vlucht omhoog hebben de Groenen niet uitsluitend te danken aan Duitse ecogekkies. Een steeds belangrijker kiezersgroep van de Groenen zijn ingeburgerde Arabieren en Turken, die de Groenen alleen maar kiezen als aandrijvers van de islamisering en ver turkisering, maar de overige doeleinden van de Groenen gedistantieerd of zelfs vijandig beschouwen.

Met om en nabij de 20 procent van de stemmen nemen de Groenen momenteel een vlucht omhoog. Als men de Duitse pers gelooft, ligt deze hoge instemming vooral aan onderwerpen met betrekking tot het milieu, die de Groenen als hun kern-competentie tot handelsmerk maakten, met behulp van doelbewust aangescherpte angsten voor een klimaatverandering. Feitelijk behoren evenwel tot de stemmers op de Groenen ook groepen kiezers, wier visies totaal haaks staan op de eco-socialistische, feministische en anti-nationale overtuigingen van het groene partijptogramma, aangezien zij geheel integendeel een consequent nationalistisch, patriarchaal en gedeeltelijk echt racistisch wereldbeeld vertegenwoordigen: het sterk groeiende, politiek uiterst gecompliceerde, oriëntaalse kiezerspotentieel van de Groenen.

Terwijl de Duitse stemmers op de Groenen deze partij in feite ondersteunen vanwege hun algemeen gepropageerde thema-spectrum – mileubescherming, feminisme, anti-nationalisme – , kunnen de oriëntaalse kiezers van de Groenen met deze typisch Duitse thematiek eerder weinig beginnen. Ze stemmen vooral vanuit een tactische motivatie op de Groenen: Aangezien de Groenen ontegenzeggelijk nog fanatieker dan alle andere partijen het project van een totale, veelkleurige republiek voorstaan, ondersteunt men als oriëntalistische kiezer deze partij in eerste instantie uit nationalistische of etnocentrisch-religieuze beweegredenen, teneinde de invloed van de eigen nationale of religieuze groepering uit te breiden: hoe meer Groenen, des te meer veelkleurige republiek, en hoe meer veelkleurige republiek, des te meer turkisering en islamisering. Deze in feite volledig juiste – zij het dan ook in de etnocentristische denkwijze volledig on-groene – gevolgtrekking maakt de Groenen aldus tot een politieke magneet, niet slechts voor wereldvreemde Duitse naïevelingen, maar ook voor ijskoud berekenende oriëntalistische machtsbespelers,die slechts hun eigen groepsspecifieke belangen in de zin hebben, onder wie radicale Moslims, ultrarechtse Turkse Fascisten en Arabische Jodenhaters.
Kwade tongen zouden kunnen zeggen: De Groenen zijn weliswaar onbetwistbaar de leidende partij van hetlinkse Duitse dagdromerdom, maar ze zijn tegelijkertijd ook – nolens volens -de NPD van het rechts-nationale en religieus-fundamentalistische oriëntalistische kiezerspotentieel van Duitsland.

Aangezien het Oriëntaalse kiezerssegment de Groenen hoe dan ook slechts ziet als het middel om het doel te bereiken, als bedrjver vande omvolking en daarmee van de eigen nationale of religieuze machtsgroei, kan de partijleiding van de Groenen op deze kiezersgroep niet vertrouwen als op een fundament voor stabiele macht op de lange duur. Als louter strategisch machtsvehikel zullen de Groenen door een groot deel van hun oriëntalistische kiezers slechts zolang worden gekozen, totdat met behulp van de Groenen in Duitsland een voldoende grote oriëntaalse kiezersmassa wordt gevestigd, om een eigen islamitische partij over de vijf-procent-drempel te tillen. Precies dan, wanneer de eigen islamitische partij genoeg kiezerspotentieel ter beschikking staat,zullen deze Arabische en Turkse kiezers de Duitse Groenen laten vallen als een baksteen. Daar de oriëntaalse kiezers onder de Groenen aldus slechts in beperkte mate tot de permanente Groene kiezers te rekenen zijn, is het momenteel indrukwekkende stemmenaandeel in de enquêtes een misvatting met betrekking tot de ware substantie van deze partij.

Hoe hoog het aandeel ultra-conservatieve Moslims, nationalistische Turken en andere etnocentalistische groeperingen onder de Groene stemmers op zichzelf is, kan slechts bij benadering worden geschat. Ongeveer 12-15 procent van de stemmers in Duitsland zijn tegnwoordig ingeburgerde buitenlanders, waarvan vermoedelijk om en nabij de 60 procent islamitisch.
De stemmen van deze ingeburgerde islamitische kiezers zijn vooral verdeeld over de Groenen en de SPD, aangezien de SED (“De Linksen”) onder de meeste Turken en Arabieren doorgaans wordt gezien als en in het verleden hangende Oostblokpartij, waarvoor men zich te goed voelt, en de cultureel-religieuze barriëre naar de “Christen-Democratische Unie” alle toenaderingspogingen van Angela Merkel ten spijt, voor het milieu der islamitische landjepikkers onveranderlijk hoog is. Neemt men verder aan, dat onder deze ingeburgerde oriëntalen pakweg een kwart, in het beste geval een derde als maatschappelijk half-en-half liberaal te beschouwen valt, dan komt men al met al aan een kiezerspotentieel van een kleine twee miljoen oriëntaalse kiezers, die permanent op de SPD en de Groenen stemmen, hoewel hun eigen nationalistische, archaïsch-relgieuze en vaak genoeg anti-joodse kijk in krasse tegenstelling tot de gepropageerde tolerantie, de veelkleurigheis-fantasieën, de feministische visioenen en verdere idealen van de typische Duitse groene stemmer afstaan. In het geval van de Groenen zou dit dus zo ongeveer elke zesde kiezer zijn.

Waarom de partijleiding van de Groenen zich van deze cijfermatig over het algemeen significante, maar politiek hoogst twijfelachtige kiezerssoort niet duidelijk distantieert, waarom er zelfs bijkbaar alles aan wordt gedaan, om in het openbaar te verzwijgen, aan welke mensen met welke geestesgesteldheid men zijn actuele populariteit precies te danken heeft, hierover kan men slechts zijn vermoedens hebben. Zeer waarschijnlijk zouden echter ook vele Duitse Groenen-stemmers ervan gruwen, wanneer ze zouden weten, met wie ze daar in hetzelfde politieke schuitje zitten. Deze zorg, dat het eigen Duitse kiezerspotentieel gaat nadenken, zou misschien ook de reden kunnen zijn, waarom er op de actuele posters van de Groenen alleen maar een geschifte, kortharige inheems-europese Ska-figuur staat afgebeeld – en niet hun politieke ondersteuners en medeplichtigen, die liever op de achtergrond willen blijven: de jonge Turkse Ali bijvoorbeeld, bravoure-achtig en met de Grijze Wolven-groet, die de Holocaust als zionistische propaganda beschouwt. Of de pasja-achtige Islam-Fascist met volle baard uit de Duisburgse achterafbuurt, die zijn drie echtgenotes, behangen met zwarte lappen, vijf meter achter zich aan laat strompelen. Ook deze figuren stemmen Groen.

*) Een bijdrage van http://www.pi-news.net/2019/05/die-verschwiegenenen-waehler-der-gruenen/

Door: W. Schmitt,
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/05/31/die-verschwiegenen-waehler-der-gruenen/