Stalin en het Verdrag van Jalta

Door: Rob Meyer.

Mijn moeder kwam uit Rusland, het hedendaagse Oekraïne.
Na de 2de wereldoorlog trouwde ze met mijn Nederlandse vader, nadat ze elkaar hadden leren kennen in een Duitse vliegtuigfabriek.
Rond 1955 kwam ze in aanraking met een ondergrondse organisatie die zich tot doel had gesteld om vanuit de verborgen loopgraven te vechten tegen het strenge communisme.

Dat gebeurde middels het smokkelen van pamfletten en berichten door zeelieden, overal heimelijk verspreid.
Deze stukken werden vertaald in de taal van de landen waar deze pamfletten verspreid zouden worden.
Doel was om het onder Stalin’s dictatoriale bewind lijdende Russische volk de gelegenheid te bieden kennis en inside informatie richting het westen te smokkelen.

Een en ander geschiedde in grote verborgenheid, dat valt te begrijpen.
Als kind diende ik mijn mond te houden en mij werden allerlei verklaringen aangereikt die ik moest opdissen bij eventuele vragen vanuit de omgeving.
Ook hielp ik als puber met het plakken van adreswikkels, postzegels en het vergaren van de stencils.
Aan dit stuk verleden bewaar ik heel onprettige herinneringen, met name door de geheimhouding omtrent de activiteiten, waarmee ik dagelijks geconfronteerd werd, maar waar ik met niemand over kon praten.
Voor een puber in ontwikkeling is dat heel lastig.

Maar waar ik wel veel aan terug moet denken (en al helemaal heden ten dage nu Rusland zo in de picture staat), zijn de achterliggende verhalen die mij ter ore kwamen.
Zo weet ik veel van de achtergronden en ontwikkelingen die in het Westen onbekend zijn gebleven, behalve dan bij die Russen die na oorlogstijd over de grenzen waren geraakt.
Een voorbeeld: in 1945 vond het Verdrag van Jalta (Krim) plaats. Daar kwamen Stalin, Churchill en Roosevelt tezamen om afspraken te maken hoe nu verder na de nederlaag van Hitler.
Veel werd besproken en veel werd besloten, en zo ook m.b.t. ca die 1 miljoen Russen die tijdens de oorlog over de grens van hun moederland waren geraakt.

En nu komt het: Stalin wist het voor elkaar te krijgen dat Churchill en Roosevelt akkoord gingen met zijn eis dat ze zouden meehelpen bij het terug deporteren van die ‘aan het Stalinistische bewind ontsnapte’ Russen.
Elke Rus wist wat dat zou betekenen: ze zouden door Stalin als landverrader gezien worden.
Van al die Russen die uiteindelijk met ‘behulp’ van Churchill en Roosevelt terug werden gestuurd naar Rusland, is het overgrote deel òf naar Siberië verbannen, òf doodgeschoten.
Slechts enkelen hebben dat overleefd.
Soms lukte dat door een valse naam aan te nemen, of te trouwen met een landgenoot die wel in Rusland was gebleven.
Maar onder deze ‘landverraders’ heeft een ware slachting plaats gevonden.

En dat is hier in het Westen vrijwel onbekend gebleven.
Churchill en Roosevelt zijn ‘helden’ en worden gezien als grote redders van de wereld.
Maar in feite wisten ze heel goed wat er zou gebeuren met al die ‘gedeserteerde’ Russen. Nu echter waren ze mooi van ze af, in ruil, voor iets anders dat Stalin aanbood.
Kun je deze ‘Helden’ nog wel als helden zien?
Eerlijk, ik kan een boek schrijven over de achtergronden van het Stalinisme en het Russische volk.
Maar wie hier in het Westen zit daar op te wachten?
Wij zien het liever als de ‘Ver van mijn Bed show’.

Rob Meyer 5 juni 2019.