Klimaatdrammers of klisma-rammers?

Door: Rob Meyer.

Klimaatwetenschapper Roger Pielke Jr, auteur van het boek ‘Climate fix’, is zijn leven niet meer zeker.
Zijn uitspraak: ‘De mediadiscussie over extreem weer is zo ver verwijderd van de werkelijkheids data, dat het bijna entertainment is geworden!’

Deze uitspraak, gestaafd door jarenlang intensief onderzoek, heeft hem zijn baan, reputatie en bijkans zijn leven gekost.
Zo stelde hij het volgende:

Wikileaks onthulde: ‘Smaadcampagne geïnitieerd door de linkse denktank ‘Center for American Progress’ betaald door miljardair John Podesta, later leider van Hillary Clinton’s presidentscampagne.’

Dat is nogal wat en ik kan me zo voorstellen dat die veile club het bloed van Assange en Pielke wel kunnen drinken.
Maar wat laat dit ons zien?
Nog los van de groeiende berichtenstroom die dat hele klimaatsprookje aan gort slaat, is dit toch een teken dat we leven in een wereld die absoluut niets van doen heeft met enige vorm van democratie, doch dat de aardbol bestuurd wordt door een klein clubje niets en niemand ontziende rijken die de mensheid beschouwen als een kudde schapen die wol, melk en vlees mogen geven, en verder monddood dienen te zijn.

En voor dat laatste wordt meedogenloos zorg gedragen.
Assange is al bijna dood. Weet iemand waar hij nu is?
Pielke Jr. staat naar alle waarschijnlijkheid eenzelfde lot te wachten.
Maar iedereen die een andere mening verkondigt dan die van de linkse beweging, wordt op de één of andere manier monddood gemaakt.
Men deinst voor niets en niemand terug.
En dat is diep in ons brein geïmplanteerd.
Hoe?
Middels chemische toevoegingen, gemanipuleerde media, morele en financiële chantage, doofpotstrategie, sociale dreigementen, het uitsluiten van politieke tegenpartijen, ga maar door.
Het wordt zo langzamerhand allemaal steeds duidelijker.

En toch lukt het de linkse dictatuur – ogenschijnlijk – steeds meer terrein te winnen.
Door bijvoorbeeld diverse besluitvormingen die het geld uit de onderlaag van het volk wegtrekken.
Door studenten te mobiliseren om te gaan klimaatspijbelen. Hoe smerig kun je te werk gaan?
Met meel in de mond allerlei toezeggingen doen, om daar vervolgens geen enkel gehoor aan te geven.
Door vanuit linkse politiek drugsgebruik te faciliteren, om zodoende de samenleving te ontwrichten.
Door heel Afrika hier naar toe te halen, en van ons te verwachten wij integreren.

Ook dat vaccinatie verhaal.
Zou het zo kunnen zijn dat die poging om vaccinaties te verplichten een tweeledig doel dient?
a) verdienmodel, en b) stiekem toevoegingen in de lichamen van de kinderen te spuiten, zoals nano-technologie en chips.
Twee vliegen in één klap.
Maar wat mij verheugt, is te zien dat steeds meer mensen dit beginnen in te zien.
Dat steeds meer mensen niet meer mee willen draaien in die elitaire gehaktmolen.
Dat steeds meer burgers zich beginnen af te vragen of al die ‘mooie’ sprookjes wel waar zijn.
Veel sprookjes eindigen met ‘En ze leefden nog lang en gelukkig.’
Ik vrees dat het in de bedoeling ligt dat de achterliggende ‘brigade’ lang en gelukkig leeft, en de gewone man krom mag liggen – als-ie nog in leven is – om die elite ten gerieve te zijn.

Tegen hen vechten is zinloos.
Wat wel gaat werken: burgerlijke ongehoorzaamheid.
Niet meer mee deinen op die politieke carnavalskrakers, maar eigen gang gaan.
Elk schaap dat zich afkeert van de kudde, maakt de kudde zwakker en hebben de ‘herders’ minder materiaal om te overheersen en leeg te zuigen.
Daar moeten we m.i. naar toe: ervoor zorgen dat de leiders de voedingsbodem wordt ontnomen.
Dan zullen ze interen, net als een plant zonder grond.

Rob Meyer, 18 juni 2019.