Onlangs in Nieuw-Istanboel (het voormalige Mannheim)

Door: Maria Schneider*)

Onlangs was ik weer eens in Nieuw-Istanboel. Nauwelijks uit de trein, buiten, valt me op, dat ik evengoed in Turkije of Afrika kon zitten. Zoals altijd is er sprake van een eclatant overschot aan rondlummelende, Afrikaanse en Oosterse mannen. Het is 15.30u. en vermoedelijk houden ze nu net pauze na een inspannende hart-OP, tijdens welke ze dankzij hun handvaardigheid weer eens een mensenleven hebben gered.

Terwijl ik op mijn tram wacht, peil ik de situatie (Sinds 2015 is dit een kinderspelletje vanwege mijn extra ogen in mijn achterhoofd): Overal jonge vrouwen met hoofddoek, begeleid door weerbare mannen, die trots kinderwagens met daarin hun verblijfs-verzekerende nazaten voortduwen. In de schaduw zit een Sinti-familie op een rijtje op een trottoirband. Op de weinige zitbankjes zie ik – zoals zo vaak – een paar oude, verarmde oorspronkelijk-Duitse inwoners, die mij doen denken aan geresigneerde indianen in het reservaat.

Afrikaanse en oriëntaalse pleinwachters – welke kant men ook op kijkt.

Ik wend mijn hoofd af van deze misère en zie twee kracht uitstralende, jonge, oriëntaalse mannen. Beiden dragen mouwloze T-shirts, teneinde hun spieren te laten zien. De bovenbenen van de sterkste worden bekleed met jogging-shorts, in welke zijn vrij swingende mannelijheid niet over het hoofd kan worden gezien. Hij drukt zijn schouders naar achteren, zijn mannelijkheid naar voren, steekt zijn neusje arrogant in de lucht en laat tegenover zijn maat een minachtende uitspraak los over een jonge Duitse, die een strak topje draagt. Vervolgens gaat hij breeduit op de bank zitten en gaat verder met het bewaken van zijn “terrein”. Intussen is er een tram gearriveerd. Ik weet niet, of ze mijn halte aandoet en probeer, door de uitstromende mensenmassa heen bij het uithangbord met vertrektijden te komen. Tenslotte kan ik een volledig zwart-gesluierde vrouw voorbijkronkelen, die voor geen milimeter uitwijkt en mij in accentvrij Duits toebijt: Hé, kijk toch uit.”

De drager van de bevrijde Mannelijkheid (in het land van herkomst ondenkbaar!) stemt onmiddellijk – eveneens in accentvrij Duits – in: “Hé, hou op met haar te duwen. Hoe respectloos kan je zijn!”

Ik antwoord: “Sinds wanneer zijn wij op de “jij”-toer? en trek mij vervolgens terug in het binnenste van de tram. Meer kan ik niet zeggen, omdat de deuren dichtgaan, en meer wil ik ook niet zeggen, aangezien ik nu niet in de stemming ben, om mijn overleving op het spel te zetten.

Beschouwing:

Ik heb het als Duitse gewaagd om me, uit angst, de tram mis te lopen, voor te dringen bij een gesluierde vrouw. Was niet aardig, was onhoffelijk, maar nog lang geen reden voor de brutale reacties van die twee, van wie ik de moeder had kunnen zijn.

Totaal leven volgens de Islam – maar als het zo uitkomt met westerse voordelen

In de cultuur van de jonge vrouw, die zij door middel van versluiering actief uitdraagt,valt moeders grote eerbied en respect ten deel. Ze had me daarom met plezier voorrang moeten verlenen en me zelfs moeten helpen. Haar opmerkng zou in een islamitische samenleving, waar ze kennelijk toe wil behoren, niet worden geduld en harde sancties met zich meebrengen. In feite vindt echter een dergelijk respectloos gedrag tegenover oudere vrouwen (ook wanneer ze voordringen) in haar cultuur niet plaats, aangezien ze als jongere vrouw haar plaats kent.

Mohammed Ali-voor-de-armen, op zijn beurt, lijkt er alleen maar op te wachten, Duitse vrouwen te kapittelen, aangezien zij – in tegenstelling tot de gesluierde, eerbare vrouw – zich niet schikken en daarmee zijn respect hebben verspeeld. In zijn cultuur heeft een man evenwel op de eerste plaats niet naar vrouwen te kijken, ten tweede mag hij haar niet in de ogen kijken en ten derde haar al helemaal niet aanspreken. Deze drie regels gelden ook voor de omgang met vreemde vrouwen – en al helemaal voor oudere vrouwen – en werden door Ali met opzet geschonden.

Respect voor de zijnen, ja. Voor Duitsers? Had je gedacht!

Beiden onteren hiermee door hun gedrag de familie. Was Ali’s vader in de buurt geweest, dan had hij waarschijnlijk een oorvijg gekregen en de hele kliek zou hem gedurende de volgende weken net zo lang op zijn misstap hebben gewezen en er collectief schande van gesproken hebben, tot hij de boodschap werkelijk in zich zou hebben opgenomen.

Daarom kan worden volgehouden, dat Miss Boerka en Mr. Ali – namens een getalsmatig zeer grote en gestadig groeiende parallelle samenleving van hardliners – vanwege de strenge, patriarchale opvoeding precies weten, hoe men zich te gedragen heeft, maar zich tegenover Duitsers respectloos gedragen. Derhalve gaat het hier om opzet, dus om een bewuste beslissing, om zich verchillend te gedragen tegenover Duitsers en hun land-van-herkomst-genoten.

Traumatisering, culturele sensibiliteiten of andere excuses rechtvaardigen dit gedrag niet. Veel eerder gaat het om psychologische oorlogsvoering, om door gorilla-gedrag en afgrenzing het veroverde terrein veilig te stellen en nog meer land te bezetten.

Afweer-reflex bij Duitsers – wat is dat?

Hoezeer het afweer-reflex van de Duitsers reeds is verpieterd, wordt duidelijk bij het volgende gedachtenspel: Stelt u zich een jonge Duitse man voor als pleinwacht in Turkije, die een gevestigde Turkse de wacht aanzegt, omdat ze tegen een Duitse toeriste is aangelopen. Nog niet duidelijk? Verlegt u eenvoudigweg de scène naar Afghanistan en laat u vervolgens uw fantasie de vrije loop.

Grenzen dicht en nog veel meer is noodzakelijk

Ieder land op aarde – in het bijzonder de Arabische landen – vraagt zeer vanzelfsprekend van buitenlanders de naleving ban zijn zeden en wetten. Aldus geldt analoog voor Duitsland:

– Duitsland behoort aan de Duitsers en aan al diegenen, die zich voor 100% assimileren, d. w. z. de taal spreken, de cultuur respecteren en niet teren op kosten van de staat.
Er is vrijheid van religie, waarbij onze religie en de Duitse cultuur voorrang hebben. D. w. z. geen Moskeeën en geen hoofddoeken in openbare ruimtes, scholen etc. Het gelijkheidsprincipe? Wie interesseert dat nog – behalve minderheden, die het misbruiken voor het slinks verwerven van voordeel?
Aangezien Duitsland (nog steeds) een attractief immigratieland is, heeft een immigrant of asielzoeker geen eisen te stellen, maar moet hij dankbaar zijn, dat hij hier mag wonen. Het is de plicht van de immigrant, zich aan te passen.
– Respectloosheid tegenover Duitsers, die sinds decennia grootmoedig migranten hebben opgenomen, moet meteen worden afgestraft.
– Zero tolerance. D. w. z. ook kleine strafbare feiten moeten worden bestraft met gevangenisstraf en uitwijzing, zoals;
geen financiële tegemoetkomingen, maar tijdelijk belaste materiële tegmoetkomingen voor immigranten met het doel, de remigratie te bevorderen, en, last but not least:
Strafvervolging van alle Duitsers en buitnlanders, die verdienen aan de asiel-industrie, uitzettingen verijdelen, de sluiting van de grenzen verhinderen en daarmee verantwoordelijk zijn voor talloze verkrachtingen en moorden op Duitsers.

Jongste voorbeeld: Carola Rackete – onzeheldin met dubbel vangnet en bodem – die tegen betaling gespierde Afrikanen afzet aan de Italiaanse kust, in plaats van echte risico’s het hoofd te bieden, b. v. door Saoedi-Arabische vrouwen te ondersteunen bij hun vlucht uit de slavernij https://www.t-online.de/nachrichten/ausland/krisen/id_86023030/flucht-vor-dem-emir-sorge-um-die-vermisste-prinzessin-von-dubai.html.

Ik sluit af met een citaat van de zuilenheilige der Communisten – Bertolt Brecht, dat thans actueler is dan ooit:

“Het is hoe dan ook duidelijk, dat Duitsland zijn crisisnog in het geheel niet heeft doorzien. De dagelijkse ellende, het gebrek aan alles, de kringvormige beweging van alle processen, houden de kritiek bij het symptomatische. Doorgaan is het parool. Er wordt verschoven en er wordt verdrongen. Alles vreest het instorten, zonder dat het opbouwen onmogelijk is.”

(Bertolt brecht: Journaal Zwitserland van 6 januari 1948, GBA Band 27, S. 262
)

Maria Schneider was tien jaar lang nauw bevriend met een Syrisch-orthodoxe vluchtelingenfamilie. Ze leerde Aramees en bezocht in 2001 3 weken lang hun familieleden in Syrië. Dit bezoek bevestigde haar besef, dat eerder het westen zal worden vermorzeld en allereerst de vrouwenrechten zullen verdwijnen, dan dat de archaïsche, patriarchale samenlevingen van het morgenland zullen integreren.

————-

Maria Schneider is veel onderweg en verwerkt haar belevenissen in maatschappijkritische essays met in het bijzonder het zwaartepunt op de negatieve uitwerkingen van het feminisme, van de groene politiek en van de massa-immigratie.

http://www.conservo.wordpress.com/ 4. 7. 2019

Door: Maria Schneider.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/07/04/neulich-in-neu-istanbul-ehem-mannheim/#more-24795