De verscheurde republiek

Door: Michael Dunkel *)

Mijn opvattingen vanuit het laatste jaar:

Men weet echt niet, als men de politieke toestand beschouwt, of het om te lachen of om te huilen is, of eenvoudigweg alleen om woedend over te schokschouderen.

De bezweringen om in Europa de eenheid te bewaren, nemen reeds smekende vormen aan en alleen al de strijd om de Brexit verraadt, dat er niets meer geordend schijnt te verlopen.

Aangezien ons, in mijn ogen, immers door de media een nauwkeurig overzicht van onze EU-landen wordt onthouden, opdat de verscheurdheid niet te zichtbaar wordt, kan men slechts moeizaam onderzoeken en bouwsteen voor bouwsteen bij elkaar zoeken.

Alleen uit deze fragmenten is te herkennen, hoe ruzieachtig en in onenigheid aldaar wordt geageerd.

Richten wij dan wederom onze blik op Duitsland, dan ziet men hoe dan ook de pure chaos.

Als spiegelbeeld der meningsstructuren kunnen vervolgens gerust onze partijen het ontgelden, want vooral die gade te slaan is macaber tot griezelig.

Van CSU/CDU via SPD, Groenen en Linksen tot en met AfD overvleugelen ze elkaar, waar mogelijk.

Alle partijen zijn onderling in een machtsstrijd verwikkeld, bereiken geen permanente grootheid meer, en de oppervlakkig opgevoerde en gespeelde eensgezindheid is meestal niet langer houdbaar dan het aangegeven statement per situatie.

Weliswaar zijn er verschillen in de handelwijzen, en enkele kunnen nog het deksel van de interna min of meer goed op de pan laten. Maar af en toe komt daar een beetje damp van af, en zo ontvangen wij de individuele aroma’s van de ontbinding der huidige groeperingen.

Nog veel erger ziet het er in mijn ogen uit binnen de bevolking zelf. Er is nauwelijks nog sprake van een onderwerp, dat niet in duizend stukken ontleed is blootgesteld aan de meningsvorming.

Pro, contra, onderverdeeld met mits en maar, afgekraakt met een toepasselijk “eventueel” en gedevalueerd door een “onvoorstelbaar”.

In het bijzonder bij het explosieve onderwerp Islam is het poppentheater van meningen grotesk.

Geen onderwerp werd op zo’n manier doorgespit. uit elkaar geplukt en in kleine stukjes verdeeld – en precies daarom werd er tot op heden niets, totaal niets bereikt en opgelost.

Er wordt geruziet en gekibbeld, geappelleerd en geflikflooid. Argumenten voor- of tegen doen elkaar weer teniet.

Het is zonneklaar, wie hiervan profiteert:

De Islam en in het bijzonder zijn fundamentele krachten boeken het ene succes na het andere. Moskeeën schieten omhoog in de landschappen, boerkini’s zijn gelegitimeerd, voor “het juiste” hoofddoek ombinden is er tegenwoordig sprake van cursussen aan universiteiten, enSharia-wetten worden bij vonnissen minstens gedeeltelijk mee-beoordeeld.

De bevolking maakt ruzie, vervreemdt daardoor van elkaar, geïsoleerde groepen ageren afwisselend tegen elkaar en dat alles volledig zonder resultaat.

Welk een aanblik en welk een onbeschrijfelijke toestand!
Wie dat wenst te beschouwen als meningsverscheidenheid, heeft in mijn ogen een zwart gevoel voor humor, want precies deze wirwar van meningen zal ons op den duur de nek breken.

Hetzij politiek, hetzij sociaal en waarschijnlijk zelfs allebei tegelijk.

*) Michael Dunkel is een Rijnlander, polyglotter, liberaal-conservatief literator en schrijft voor conservo.

Door: Michael Dunkel.
Vertaling: Theresa Geissler.
Bron: https://conservo.wordpress.com/2019/07/09/die-zerrissene-republik/