Discriminatie en zelfredzaamheid

Door: Rob Meyer.

Ik was een jaar of 6 toen een pestkop mij de gehele dag op de nek zat.
Doorlopende pesterijen, dreigementen, vernederende kwalificaties en eisen om snoepjes mee te nemen voor hem.
Anders zou hij mij in elkaar trimmen.
Zo gebeurde het op een dag dat hij ’s ochtends aangaf, dat als ik ’s middags na de lunchpauze geen snoepjes voor hem had meegebracht, ik een pak op mijn donder zou krijgen van hem en zijn kornuiten.
Bevend van angst kwam ik tegen lunchtijd thuis en schoof aan tafel. Mijn vader, die altijd tussen de middag thuiskwam van zijn werk – op zijn zwarte Fongersfiets, want daar zat pas echt de vaart in – keek mij op een gegeven moment aan en vroeg:
‘Wat scheelt er aan, jongen?’, aangezien hij wel zag dat ik met iets rond zeulde.
Ik vertelde het hele verhaal van mijn pestkop en dat ik die middag snoepjes mee diende te nemen, anders…
Mijn vader dacht even na, en zei toen de volgende wijze woorden:
‘Jij gaat straks naar school zonder snoepjes, en als hij naar je toe komt geef je hem een klap voor zijn smoel, en flink hard ook! Anders krijg je met mij aan de stok.’

Ik keek mijn pa aan schoof tussen twee vuren in.
Mijn angst voor die pestharses en de harde handen van pa, dat was best wel een moeilijke keuze.
Uiteindelijk koos ik toch voor zelfredzaamheid en begaf me naar school, zonder snoepjes, met een buik vol angst en de vuisten gebald in mijn broekzakken.
De kwelgeest stond al op mij te wachten, geflankeerd door twee handlangers, en beet mij de woorden toe: ‘Hebbie snoepjes?’
In plaats van te antwoorden schoot mijn vuist uit mijn broekzak en ik gaf de kloot en dermate harde knal voor zijn eetsalon dat hij achterover tuimelde en plat op de stoeptegels donderde.
Ik heb nooit meer last van hem gehad.

Waarom dit verhaal?
Omdat ik tegenwoordig zoveel ‘humane’ en politiek correcte mensen zie die zich inzetten als beschermer voor de groep die volgens hun gediscrimineerd worden.
In plaats van de slachtoffers van discriminatie zelfredzaamheid te leren, worden ze bij de hand genomen en zorgen ze er in feite voor dat die nog dieper zakken in hun ‘zieligheid’.
Dat is geen hulp. Dat is de verkeerde kant opgaan. Dat is deze mensen bevestigen in hun slachtoffergevoel.
Dat werkt niet

Zo ook die GroenLinkser Rutger Groot Wassink, die zich voor 1000% wil inzetten om discriminatie tegen te gaan.
Dat gaat niet werken. Hij zet de gediscrimineerde alleen maar steviger in diens slachtofferrol.
Deze man is dwalende en berokkent zowel de ene kant als de andere kant van de samenleving ernstige schade.

Leefde mijn vader nog maar. Die had het wel geweten.

Rob Meyer 20 juli 2019.