Het volk geeft de leiders vleugels

Door: Rob Meyer.

Steeds meer burgers klagen steen en been, terecht, over de wantoestanden die met name door onze volks(mis)leiders worden veroorzaakt.

Maar zo eenvoudig ligt dat niet.
Een oude spreuk zegt ‘Het volk geeft de leiders vleugels.’

Vanuit dat perspectief bezien ligt de echte evolutie dus bij de individuele burger, en niet binnen het vechten tegen de machthebbers.
Die krijg je niet weg, en worden sowieso per direct vervangen door andere marionetten, in geval van afzetting.

Kansloze zaak dus.

Waar ligt dan het omslagpunt?
Bij ieder schaap dat de herder netjes volgt.
Zolang ik me bij de kudde bevind, hobbel ik netjes mee met wat de herder – met zijn honden – wil.
Zo dikwijls lees ik in veel spirituele en esoterische boeken dat de echte verandering van binnen uit komt. Niet door strijd naar buiten toe.
Hoe meer energie ik steek in het vechten, des te sterker worden de heersende machten.
Hoe meer angst ik toe ken aan de machthebbers, hoe sterker ze worden.

Een mooie Oosterse spreuk luidt: ‘Angst klopte op de deur, Vertrouwen deed open en er was niemand!’

Ik zie mezelf als een mens in een duikerspak, lopend op de bodem van de zee.
Een luchtslang houdt mij in leven.
Gefascineerd als ik ben door alles wat ik op de zeebodem ontwaar, vergeet ik allengs dat ik eigenlijk niet mijn oorsprong heb in de zee, maar op het land.
Door de eeuwen heen hebben velen het gevoel gehad dat er iets moest zijn boven de zeespiegel.
Dat werd dan God genoemd, de Hemel, Hiernamaals, Schepping, Allah, ga maar door.
De wandeling op de zeebodem schept een beeld van ‘dit is alles wat er is’.
Maar we zijn vergeten dat wij slechts een korte periode op die zeebodem lopen.
Op een goede dag worden we weer omhoog getrokken naar de Echte Wereld, die wereld die ons aldoor van zuurstof heeft voorzien middels die luchtslang.

Maar ons denken speelt ons parten, en houdt mij voor dat er niets anders is dan deze zeebodem.
Tot de dag dat ik omhooggetrokken wordt. Dan zie ik dat het Leven veel groter is dan alleen op die zeebodem.
Om te kunnen omgaan met deze voor ons Denken moeilijk te bevatten inzichten, scheppen we religies.
Die geven nog enigszins houvast.
Nu zijn we aanbeland in een tijd van grote veranderingen.
Het is tijd dat de mens zelf gaat nadenken, beter nog: uit het beperkte Denken stappen, zodat we kunnen zien wat het Leven werkelijk inhoudt.

Mijn stelling is dus:

Wend je af van de kudde, zonder geweld, en zoek je eigen, individuele Pad.
Hoe meer schapen zich losmaken van de kudde, des te minder macht de ‘Herder’ heeft.
Ga naar binnen, onderzoek wat je wel of niet wilt, en wees daar trouw aan, wat er ook gebeurt.
Haal de strijd eruit.

Het is zo overduidelijk dat onze machthebbers dit niet wensen, en ze doen van alles om de schapen in slaap te houden door TV, sport, Fake news, censuur, lulverhalen, etc.
Op het moment dat je dit inziet, begint je wereldbeeld langzaamaan te veranderen, en er komt een nieuw bewustzijn naar boven.

Wees als een kind en verbaas je over alles wat je ziet en beleeft.
Het Denken is oud, vol opgeslagen data, en is niet in staat om het Leven in haar volheid te zien.
Ga op reis, binnen in jezelf.
Voor de wereldreiziger is de drempel naar zichzelf dikwijls te hoog.
Ga die drempel maar eens over, en zie dan wat er gebeurt.

Het kost wat tijd, maar het is m.i. de enige weg die kan leiden naar echte vrijheid.

Rob Meyer, 30 juli 2019.