ALARM! Beroepsdemagoog en -dwingeland Jerry Afriyie richt zijn pijlen op Alkmaar!

Door: Theresa Geissler.

De zomer is definitief voorbij, dus de messen worden geslepen. Zo stond reeds op 21 september jl. op regio-pagina 5 van de Alkmaarse editie van het Noordhollands Dagblad te lezen: ” Jerry Afriyie wil Alkmaar ‘zwartepietvrij’.” https://www.noordhollandsdagblad.nl/cnt/dmf20190920_80049389/jerry-afriyie-kick-out-zwarte-piet-wil-alkmaar-zwartepietvrij?utm_source=google&utm_medium=organic

Eerste gedachte: “Hij kan wel zovéél willen, maar die vlieger zal mooi niet opgaan.”

Tweede gedachte: “Verbaast me dit?” – Antwoord: “Nee.”

Want terugblikkend op alle wederwaardigheden rond de “zwartepieten-discussie” het voorgaande jaar, vanaf de veroordeling van de ‘blokkeerfriezen van 2017’ tot en met de ‘coup’ van de PSV-supporters in Eindhoven, móet er normaal gesproken voor de eersteklas demagoog, dwingeland en krokodillentranen-plenger Afriyie immers wel één wrang kantje aan het Sinterklaasgebeuren van 2018 hebben gezeten, namelijk, dat de lokale intocht in de geboorte- en woonplaats van ondergetekende zo opvallend vlekkeloos verliep; Tegelijkertijd gróóts van opzet en zonder ook maar eén “roetveegpiet”.

En als klap op de vuurpijl was reeds eerder de delegatie KOZP-mafklappers, op weg van Amsterdam naar Den Helder, door de politie ter hoogte van ALKMAAR tot staan gebracht; dubbele triomf dus, “Van Alkmaar de Victorie”, zogezegd.

Begrijpelijk, dat zoiets bij de tegenpartij, oftewel de koene -al dan niet getinte- kruisvaarders van het omgekeerde kolonialisme, schrééuwt om revanche! En zeker nu zij waarschijnlijk zwèlgen in hun Pyrrus-overwinning op de politiek- correcte NOS denken zij natuurlijk, deze ‘horde’ eventjes in één moeite door te kunnen nemen.

Maar dat zal ze bitter tegenvallen: De Kop van Noord-Holland is de Randstad niet, laat staan de Grachtengordel. De nuchterheid, die de inwoners van de Kop eigen is, zit er door de eeuwen heen ingebakken en overstijgt van oudsher alle tendenzen. Oók die van de politieke correctie en de zogeheten ‘vernieuwing’. Wij pamperen over het algemeen niet onnodig en wij knuffelen niet dood, maar wij geven eenieder – wederom nuchter bekeken – doorgaans gewoon, wat hem toekomt; niet meer of minder.

Wie zich dus nog afvraagt, of wij, de oorspronkelijke inwoners van ‘de Kop’, bereid zijn om een oude traditie in de vorm van een kinderfeest zomaar op te geven, c.q. ingrijpend te wijzigen, omdat een bepaalde categorie “Nieuwe Nederlanders” (niet eens alle) dit opeens verlangt, zal het korte antwoord hierop nu wel kunnen raden: Nee.

Het “aandacht vragen voor de kwestie”, zoals Afriyie het zo zoetgevooisd benoemt, is allang ontaard in oeverloos gedram en het eenvoudigweg willen afdwingen, wat men niet voetstoots krijgt. En dat is iets, waaraan de oorspronkelijke Nederlanders geen gehoor hoeven geven -en dit dus ook niet dóen. Tenminste, bij ons in ‘de Kop’ niet. Al helemaal niet vanwege de verzuurde, verongelijkte toon vol van sneren en schimpscheuten aan het adres van de “Witte” mensen ( zie b.v. het boek van cabaretière Anousha Nzume : “Hallo, witte mensen!” ), die gaandeweg in het “debat geslopen is. en waarop in feite van blánke zijde maar één reactie past: “Zo praten we niet verder; realiseren jullie je allereerst je plááts in dit land maar eens goed.”

“Wátblief? hun PLAATS?! Hoe racistisch!”

Nou, néé dus; absoluut niet:
Niet meer, dan een universele norm, die voor elk mens ter wereld geldt, ongeacht ras of huidskleur, en die eenieder met een beetje normaal ontwikkeld invoelingsvermogen trouwens wel min of meer automatisch aanvoelt. Hij houdt, om precies te zijn, in, dat elke nieuwkomer, op welke plek dan ook, uiteraard de hem geboden kansen mag benutten en ontwikkelen, maar dat er tegelijkertijd níet wordt verwacht, dat hij vanaf het eerste ogenblik ‘zijn’ plaats pontificaal opeist.

En dat is nu precies, wat Afriyie wèl doet.

Hoe krampachtig hij tot op heden ook blijft proberen, zijn “verzoek” vriendelijk te verpakken, hij zou evengoed langzamerhand wel zijn masker definitief af kunnen werpen, want zijn drammerige vasthoudendheid heeft hem intussen allang verraden: Hij verzoekt niets, hij EIST hier iets, wat hem, in zijn positie van betrekkelijke nieuwkomer, niet past. Alleen al daarom zou het einde zoek zijn, als men hem op dit punt onverdeeld zijn zin zou geven: Hij en zijn mede-drammers kennen dan definitief hun macht, waarna men kan wachten op de volgende eis. Hier mag absoluut geen verkeerd signaal worden afgegeven – al is dit inmiddels reeds gebeurd, en wel door de NOS. Het resultaat laat zich voorspellen: Afriyie voelt zich gesterkt in zijn “positie” van ‘Nederland-hervormer’ , die momenteel zijn eisen nadrukkelijker op tafel legt, dan ooit:

Via Twitter heeft hij inmiddels laten weten, dat de ‘blokkeerfriezen’ – die thans in Hoger Beroep wederom dreigen te worden veroordeeld – wat hem betreft in aanmerking komen voor her-opvoeding. Een absoluut aanmatigende stelling, die niet zonder meer hoeft te worden geslikt!

Het is overigens waar, dat de ‘blokkeerfriezen’ met hun actie in 2017 een ernstige vergissing hebben begaan: Het blokkeren van een snelweg is nu eenmaal een ongeoorloofde manoeuvre, die, buiten henzelf en de KOZP-leden, talloze andere weggebruikers in ernstig gevaar had kunnen brengen. Dat hierop een veroordeling volgde is begrijpelijk en zelfs terecht, met als wrang bijkomend element, dat Afriyie c. s. nu hun kans schoon zien om deze veroordeling in het licht van een justitiële vergelding voor het hèn aangedane “leed” te plaatsen, ook al ligt de werkelijkheid nog wel even genuanceerder. De actie was, kortom, begrijpelijk, maar de middelen waren fout, en lijken momenteel meer schade aan te richten dan aanvankelijk voorzien, in de vorm van toenemende – misplaatste – triomf van de kant van beroeps-drammer Afriyie!

Maar fouten zijn er uiteindelijk om te worden gecorrigeerd, en dát kan in principe elke Nederlander, die niet bij deze vergissing-op-zichzelf betrokken is geweest: Laat KOZP het om te beginnen liever niet wagen, zijn gedram bij de eerstvolgende intocht ál te nadrukkelijk in Alkmaar tentoon te spreiden: Wij van ‘de Kop’ weten nu, welke middelen wij níet in moeten zetten en zullen zeker in staat zijn, effectievere van stal te halen: Kom niet aan onze intocht, want dan kom je aan óns!

Je bent bij deze dus – vreedzaam – gewaarschuwd, Afriyie!

Door: Theresa Geissler.